ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 11-บทที่ 12

“อะ จำได้ขอรับ” หยางโฮ่วเฉิงพยักหน้า

“จำได้เจ้ายังฟาดข้าสลบรึ” หมอเทวดาหลี่เดือดดาล ไม่หลงเหลือท่วงท่าสง่างามสูงส่งดุจเทพสวรรค์ตามคำเล่าขานแม้สักกระผีกให้เห็น เขาล้วงเข็มเงินเล็กๆ ออกมากำหนึ่งแล้วซัดใส่อีกฝ่ายประหนึ่งเทพธิดาโปรยดอกไม้

เขาจะออกนอกเมืองไปเก็บสมุนไพรตัวหนึ่ง เจ้าหนุ่มบัดซบผู้นี้เดินผ่านข้างกายเขา จู่ๆ ก็ยื่นมือมาฟาดเขาสลบเหมือดโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ช่างน่าโมโหจริงๆ!

“ท่านหมอเทวดาอย่าได้มีน้ำโห อย่าได้มีน้ำโหขอรับ น้องสาวน้อยของพวกข้าล้มป่วยอยู่ ก็ข้าร้อนใจนี่ขอรับถึงได้ใช้กำลังเช่นนี้” หยางโฮ่วเฉิงเอามือกุมศีรษะวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

“ต่อให้เป็นราชันแห่งสวรรค์ ข้าก็ไม่ตรวจให้เจ้า” หมอเทวดาสะบัดแขนเสื้อก้าวขาเดินออกไป แต่แล้วก็เหลียวหน้ากลับมาบอกสั้นๆ ง่ายๆ กลางคันว่า

“อ้อ เข็มเงินนั่นของข้ามีพิษนะ”

สิ้นเสียงเขา หยางโฮ่วเฉิงก็สลบไป

ฉือชั่นทำหน้าตื่น ลุกขึ้นวิ่งไล่ตามไป “ท่านหมอเทวดาได้โปรดหยุดก่อน”

พอเขาลุกขึ้นเช่นนี้ หมอเทวดาหลี่หันหน้ามามองปราดเดียวก็เห็นเฉียวเจาที่นอนอยู่บนเตียง

หมอเทวดาหลี่ชะงักเท้ากึก เดินเร็วรี่ไปตรงหน้าเฉียวเจาแล้วทรุดตัวลงนั่งโดยไม่แยแสสนใจฉือชั่นที่เดินมาใกล้

เขาจ้องเฉียวเจาตาเขม็ง ประเดี๋ยวจับชีพจรประเดี๋ยวตรวจดูจุดต่างๆ ด้วยสายตาจนง่วน ลืมเลือนสิ่งรอบข้างไปโดยสิ้นเชิง

ฉือชั่นก้มตัวไปฉุดหยางโฮ่วเฉิงขึ้นมา ทันใดนั้นเขาหมุนกายขวับ ชักกระบี่ตรงข้างเอวออกมาได้ก็พุ่งเข้าปะทะ

คนสามคนที่บุกเข้ามาทางหน้าประตูตีวงล้อมเขาไว้ ห้องที่ไม่ใหญ่นักแต่เดิมกลายเป็นคับแคบชวนให้อึดอัดกะทันหัน

เพิ่งประมือกัน ฉือชั่นก็รู้ว่าแย่แล้ว

สามคนนี้เป็นพวกนักสู้เดนตายอย่างชัดเจน ไม่เพียงฝีมือล้ำเลิศ ยังสู้ตายสุดชีวิต มาตรว่าวิชายุทธ์ของเขาไม่อ่อนด้อย แต่ปะทะกันแบบหนึ่งต่อสามก็คงไม่ไหว

คนพวกนี้เกี่ยวข้องอะไรกับหมอเทวดาหลี่

ความคิดเพิ่งผุดขึ้นในหัว ฉือชั่นก็รู้สึกเจ็บที่หัวไหล่ เขาร้องครางในลำคอเสียงหนึ่งอย่างสุดระงับ

เวลานี้เองเสียงบอกอย่างหงุดหงิดของหมอเทวดาหลี่ดังลอยมา “จะต่อยตีกันก็ไสหัวออกไปข้างนอก อย่ารบกวนข้าตรวจคนป่วย”

ถ้อยคำนี้ดังขึ้นราวกับสาปคนในห้องให้ตัวแข็ง คนทั้งสามที่บุกเข้ามาหยุดมือทันควัน หนึ่งในนั้นเอ่ยปากขึ้น “ท่านไม่เป็นอะไร ดีเหลือเกินจริงๆ ขอรับ”

คนผู้นั้นกล่าววาจาพลางเลื่อนสายตาไปที่ตัวหยางโฮ่วเฉิงซึ่งหมดสติอยู่บนเก้าอี้ ประกายอำมหิตจุดวาบในดวงตา

ไม่คาดคิดจริงๆ ว่าทั้งที่มีพวกเขาคอยคุ้มกันหมอเทวดาหลี่เข้าเมืองหลวง คนผู้นี้จะลงมือโดยไม่ให้ตั้งตัวติดจนลักพาตัวหมอเทวดาไปได้ใต้จมูกพวกเขา

หากรู้ไปถึงหูผู้เป็นนาย ความผิดพลาดเยี่ยงนี้ถึงขั้นทำให้พวกเขาตายได้หลายครั้งแล้ว

“ไสหัวออกไป!” หมอเทวดาหลี่ตวาดด้วยสุ้มเสียงทรงพลังเต็มที่

ทั้งสามเคารพนับถือหมอเทวดาอย่างยิ่งยวด พวกเขาขานตอบคำหนึ่งทันที หมุนกายออกเดินไปข้างนอก แต่ยังไม่ลืมพาฉือชั่นกับหยางโฮ่วเฉิงที่สลบไสลอยู่ออกไปด้วย