ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 170-171

บทที่ 171

ภายในห้องเวจเต็มไปด้วยไอน้ำ เมื่อลอยขึ้นสูงก็กลายเป็นหยดน้ำบนเพดานอย่างเงียบๆ สุดท้ายก็หยดลงบนข้อมืองามของเสิ่ยหุย แต่เผยไหวกวงกลับใช้ปลายนิ้วค่อยๆ เช็ดออก

มือของเสิ่นหุยที่อยู่ในฝ่ามือของเผยไหวกวงแตะเบาๆ บนเสื้อของเขา ทำให้นางสัมผัสได้ถึงน้ำฝนชื้นเย็น นางรู้ว่าเขาไม่กลัวความหนาว ทั้งยังรู้ดีว่าเขารังเกียจความสกปรกของน้ำฝน

ปลายนิ้วของเสิ่นหุยขยับเล็กน้อย จากนั้นก็ทำตามคำสั่งเผยไหวกวง คลายเข็มขัดหยกของเขาออก

นี่เป็นครั้งแรกที่นางช่วยถอดเสื้อผ้าให้เขา

เผยไหวกวงคลายมือออก มองเสิ่นหุยอย่างเงียบๆ เมื่อเสื้อผ้าเปียกชุ่มของเขาตกลงบนพื้นเช่นเดียวกับนาง เขาก็จับมือของเสิ่นหุยอีกครั้ง จูงนางเดินไปทางด้านหนึ่ง ตรงนั้นมีคันฉ่องบานสูงที่ส่องทั้งร่างได้ เผยไหวกวงจูงเสิ่นหุยเดินไปที่หน้าคันฉ่อง เขามองตนเองในนั้นแล้วพูดช้าๆ

“เมื่อก่อนมีกระหม่อมชื่นชมเพียงคนเดียว วันนี้ขอเชิญเหนียงเหนียงทรงมาชื่นชมด้วย” หยุดไปครู่หนึ่งเผยไหวกวงก็ละสายตาจากร่างของตนเองมองไปยังเสิ่นหุยในคันฉ่อง อมยิ้มพลางถามว่า “น่าดูหรือไม่ กระหม่อมคิดว่างดงามอย่างยิ่ง เหนียงเหนียงคงคิดว่าน่าดูเช่นกัน”

เสิ่นหุยไม่ได้ตอบทันที นางขมวดคิ้วจ้องคันฉ่องอย่างตั้งใจ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็พูดว่า “เห็นไม่ชัด”

เผยไหวกวงนิ่งเงียบไป

เสิ่นหุยเอนกายไปหาเผยไหวกวงแล้วหลุบตาลง ไม่ได้มองผ่านคันฉ่องอีกต่อไป แต่จ้องมองตรงส่วนที่ขาดหายไปของเขาอย่างจริงจัง เวลาราวกับผ่านไปอย่างช้าๆ เผยไหวกวงเห็นนางหลุบตาลงก็ยกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วปัดขนตางอนยาวของนาง เสิ่นหุยก็เหลือบตาขึ้นมองมาอย่างที่เขาคาดไว้

เสิ่นหุยมองเผยไหวกวงแล้วกะพริบตาช้าๆ นางถามเสียงเบาว่า “ข้าขอจับสักนิดได้หรือไม่”

เผยไหวกวงเงียบไปอีกครั้ง

เสิ่นหุยรอครู่หนึ่ง จึงพูดเสียงเบาอีกว่า “ได้ใช่หรือไม่”

“ไม่ได้” เผยไหวกวงเหลือบมองนางด้วยสายตาเย็นชา

“อ้อ” เสิ่นหุยขมวดคิ้วอย่างเศร้าใจแล้วคลายออกอีกครั้ง

เผยไหวกวงหัวเราะเบาๆ จับมือของเสิ่นหุยแล้วจูงนางลงไปแช่ในน้ำร้อน

ถึงแม้ภายในห้องเวจจะอบอุ่น แต่ความรู้สึกขณะแช่อยู่ในน้ำร้อนนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เป็นความรู้สึกสบายและผ่อนคลายยิ่ง เสิ่นหุยเพิ่งนั่งลงไปก็อ้าปากหาวเบาๆ อย่างเหนื่อยล้า

เผยไหวกวงจับเอวของเสิ่นหุย ปรับท่านั่งให้นางนั่งลงบนตักและพิงที่ไหล่ของเขา

“บรรทมเถิด จะปลุกเหนียงเหนียงให้ตรงเวลาแน่นอน” เผยไหวกวงพูด

เสิ่นหุยขยี้ตาด้วยความง่วงงุน มือที่เปียกน้ำทำให้น้ำเข้าตา นางกะพริบตาอย่างรู้สึกระคายเคือง

“โง่งม” เผยไหวกวงเหลือบมองนางอย่างจนใจแล้วยื่นมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้ายบนโต๊ะขึ้นมาเช็ดรอบดวงตาของนางอย่างระมัดระวัง

บางทีในสายตาคนอื่นนางอาจเป็นคนที่มีความคิดละเอียดอ่อนและใจกล้าบ้าบิ่น แต่ในสายตาของเขานางยังคงเป็นเพียงเด็กสาวบอบบางที่ดูแลตนเองไม่ได้อยู่เสมอ