ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 170-171

ในที่สุดดวงตาของเสิ่นหุยก็ไม่ระคายเคืองอีกแล้ว แต่นางก็ลืมตาไม่ขึ้นแล้วเช่นกัน เพียงเอนกายพิงไหล่ของเผยไหวกวงอย่างเหนื่อยล้าแล้วพูดเสียงเบา

“อย่าลืมปลุกข้าเล่า…”

เผยไหวกวงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ลูบศีรษะนางเบาๆ

ผ่านไปเพียงชั่วครู่คนในอ้อมแขนก็หลับไปแล้ว เผยไหวกวงขยับเข้าใกล้ จุมพิตเบาๆ บนผมเปียกชุ่มของเสิ่นหุยแล้วจ้องมองนางอย่างเงียบๆ

ก่อนที่จะมีนางเขาดื่มด่ำกับความสุขของการแก้แค้น แล้วใช้ความสุขจากการแก้แค้นมาต่ออายุขัยของตนเอง

หลังจากมีนางเขาก็ตระหนักได้ว่าความสุขทั้งหมดที่การแก้แค้นมอบให้เขาในช่วงครึ่งชีวิตที่ผ่านมานั้นเป็นเพียงภาพลวงตา บางทีในช่วงครึ่งชีวิตที่ผ่านมาเขาอาจไม่เคยมีความสุขเลยก็เป็นได้

ที่แท้รสชาติความสุขที่แท้จริงไม่ใช่ในใจเกิดความเจ็บปวดจนชินชาและไม่ใช่การดื่มสุราพิษเพื่อฆ่าตัวตาย ความสุขเป็นสิ่งที่เรียบง่ายยิ่งกว่านั้น

อย่างเช่นในดวงตาแฝงรอยยิ้มที่นางมองมามีเพียงเขา

อย่างเช่นนางนอนหลับอย่างสงบในอ้อมแขนของเขา

อย่างเช่นตอนที่เรียกนางเบาๆ ปลายลิ้นก็รู้สึกถึงความซาบซ่าน

อย่างเช่นแค่เพียงคิดถึงนาง

เสิ่นหุยรู้ว่าคืนนี้ต้องเกิดเรื่องขึ้นมากมาย อีกทั้งพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก แม้จะหลับไปแล้ว แต่ยังคงหลงเหลือสติอยู่เล็กน้อย ไม่ได้หลับสนิท

นางคุ้นเคยกับการดูแลของเผยไหวกวงนานแล้ว ระหว่างกึ่งหลับกึ่งตื่นก็รู้สึกได้ว่าเขาอุ้มนางออกจากถังอาบน้ำอย่างไร เช็ดน้ำสวมเสื้อผ้าให้นางอย่างไร แล้วอุ้มนางออกจากห้องเวจไปวางไว้ในกรงนกกระเบื้องเคลือบสีอย่างไร

ในห้องนอนของนางดูเหมือนจะมีคนอื่นอยู่ นางคิดด้วยสติเลือนรางว่าคงเป็นเฉินเยวี่ย นางยังได้ยินเผยไหวกวงพูดกับอีกฝ่ายด้วย

พูดอะไรกัน

เสิ่นหุยขยี้ตาแล้วพลิกตัวอยู่ในกรงนกกระเบื้องเคลือบสี รับรู้อย่างช้าๆ ว่าเผยไหวกวงสั่งนางกำนัลให้เอาอาหารออกไป

ผ่านไปอีกครู่หนึ่งสมองที่ง่วงงุนของเสิ่นหุยก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนจะเข้าห้องเวจ ซย่าชั่นจูหรือใครสักคนพูดถึงอาหารร้อนๆ แต่นางง่วงเหลือเกิน…

เสิ่นหุยผล็อยหลับไป ทว่าหลับได้ไม่ดีนัก ไม่เพียงเพราะในจิตสำนึกเตือนตนเองว่าห้ามนอนหลับสนิท แต่ยังเป็นเพราะรู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย ถึงขั้นรู้สึกแน่นหน้าอกอีกด้วย จนกระทั่งเผยไหวกวงเดินเข้ามาในกรงนกกระเบื้องเคลือบสี เขานอนลงข้างกายแล้วกอดนางไว้ในอ้อมแขน ความรู้สึกอึดอัดเหมือนร่างพันด้วยใยแมงมุมของเสิ่นหุยนั้นก็ค่อยๆ บรรเทาลง

เสิ่นหุยก็ไม่ได้นอนหลับนานนัก

เป็นเพราะมีเรื่องในใจ นางที่ปกติตื่นเช้าไม่ไหวกลับลืมตาขึ้นท่ามกลางความเงียบทั้งที่ฟ้ายังไม่สว่างเป็นครั้งแรกโดยที่ไม่ต้องให้ใครปลุก

ฟ้ายังไม่สว่าง ภายในห้องก็ไม่ได้จุดตะเกียงไว้

แต่หลังพายุฝนผ่านพ้น พระจันทร์เต็มดวงสาดแสงเจิดจ้าส่องลงมาบนโลกมนุษย์ ลำแสงลอดผ่านกระดาษกรุหน้าต่าง ทำให้ภายในห้องนอนไม่ได้มืดมิด เสิ่นหุยยกศีรษะขึ้นเล็กน้อย มองเผยไหวกวงที่อยู่ข้างกาย