ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 22-23

ข้าพยายามดิ้นรนสุดชีวิต เสื้อคลุมหลุดจากตัวเผยให้เห็นแผ่นหลังและหัวไหล่ที่เปล่าเปลือย เทพปี้ชิงพลันหยุดมือ ลูบไล้หัวไหล่ของข้า นิ้วมือของเขาไล้ผ่านรอยสีม่วงอมแดงดุจบุปผาหลายรอยที่เกิดจากริมฝีปากของเอ๋าอวิ๋น คล้ายกำลังลังเลอะไร ก่อนเขาจะเอาเสื้อคลุมห่อร่างข้าไว้อีกครั้ง จากนั้นก็โหมกระหน่ำฝ่ามือลงบนก้นของข้าแรงขึ้น…

ไม่รู้ตีอยู่นานเพียงใด กระทั่งข้ารู้สึกว่าก้นของข้าบวมขึ้นมาแล้ว เจ็บจนแทบจะด้านชา ในที่สุดเทพปี้ชิงก็หยุดมือ พลิกตัวข้าผู้น่าสงสารขึ้นมาราวกับพลิกขนมเปี๊ยะทอดแล้วอุ้มขึ้นมา จากนั้นก็บอกเสียงเฉียบขาด “ถ้าวันหน้าเจ้าให้บุรุษอื่นถอดเสื้อผ้าอีก หรือให้พวกเขากอดจูบส่งเดช ข้าจะฟาดเจ้าให้หนักกว่านี้”

เป็นเสื้อผ้าก่อเหตุขึ้นอีกแล้ว ข้าลูบก้นที่บวมแดง อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา พยักหน้าติดๆ กัน พลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ รีบเอ่ยถาม “ถ้าเป็นพวกหวาวาช่วยข้าถอดเสื้อผ้าเล่า”

“ได้” เทพปี้ชิงอุ้มข้าขึ้นมา แตะบริเวณที่เจ็บอย่างระมัดระวัง

“แล้วถ้าท่านช่วยข้าถอดเล่า” ข้าถามต่อ

สีหน้าของเทพปี้ชิงออกจะไม่ชวนมอง เขาพูดอะไรไม่ออกอยู่เป็นนาน สุดท้ายก็เขกศีรษะข้าอย่างแรงแล้วบอก “แมวโง่เขลา!”

แล้วได้หรือไม่ได้กันแน่ ข้าคลำรอยปูดบนศีรษะ ในใจยิ่งรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม…

เทพปี้ชิงไม่ได้พูดอะไรอีก เขาอุ้มข้าก้าวยาวๆ ไปทางวังเสวียนชิง เดินพลางเอ่ยถาม “เจ้ารู้จักเอ๋าอวิ๋นได้อย่างไร”

ข้าอยู่ในอ้อมแขนของเขาและเล่าเรื่องที่ผ่านมาเจอเขากับหญิงผู้นั้นออกกำลังอยู่ด้วยกันไปตามความเป็นจริง ข้ากล่าวทักทายอย่างมีมารยาท แต่นางกลับวิ่งหนีไปทันที จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นถาม “เป็นเพราะนางไม่ชอบเหมียวเหมียว ดังนั้นจึงหนีไปใช่หรือไม่”

“ไม่ใช่…” ริมฝีปากของเทพปี้ชิงกระตุกอยู่หลายครั้ง คล้ายอยากอธิบายแต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร สุดท้ายเขาถึงกับหัวเราะออกมา หลังจากหัวเราะอยู่นานจึงบอก “ต่อไปถ้าเจ้าพบเห็นเรื่องเช่นนี้จงรีบหลบไปเสีย อย่าดู”

ข้าไม่เข้าใจ แต่เขาไม่ได้อธิบายต่อ เพียงถามต่อไป “เพราะเหตุใดเจ้าจึงหนีออกมากลางดึก ไม่ยอมกลับไป”

คำพูดประโยคนี้ ในที่สุดก็ทำให้ข้าที่กำลังเจ็บปวดจากการถูกหวดก้นและครุ่นคิดถึงปัญหาแปลกใหม่ต่างๆ ที่ได้มาพบเจอ พลันตระหนักขึ้นมาด้วยความตื่นตะลึง นึกขึ้นมาได้ว่าจุดประสงค์แรกสุดของข้าก็คือหนีออกจากบ้าน

ข้าจึงรีบดิ้นรน คิดจะสลัดให้หลุดจากมือของเขาและพูดด้วยเสียงอันดัง “ข้าไม่กลับไปวังเสวียนชิง!”

“เพราะเหตุใด” เสียงของเขาเยียบเย็นลงอีกครั้ง

“เพราะ…เพราะ…” ข้าลู่ใบหูลง พูดตะกุกตะกัก “ทุก…ทุกคนต่างไม่ชอบเหมียวเหมียว…ดังนั้นข้าจึงไม่อยากอยู่ที่นั่น”

“ใครบอกหรือ” เทพปี้ชิงถามต่อ

“สายตาของทุกคนบอกกับข้า” ข้าเงยหน้าขึ้น มองดวงตางดงามคู่นั้นของเขา พูดขึ้นเบาๆ “มีเพียงท่านที่ชอบเหมียวเหมียว ดังนั้นเหมียวเหมียวจึงชอบท่าน แต่…ข้าไม่ชอบวังเสวียนชิง”

เทพปี้ชิงหยุดฝีเท้า เขาถามข้า “แล้วเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าเพราะเหตุใดทุกคนจึงไม่ชอบเจ้า”

“เพราะข้าไม่มีสมอง ไม่รู้จักคำนึงถึงความรู้สึกของผู้อื่น…” ข้ายกคำพูดของจิ่นเหวินออกมาพูดด้วยท่าทางหน้าม่อยคอตก จากนั้นก็ถามเขา “ทำอย่างไรจึงจะทำให้ทุกคนชอบข้าได้”