ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 1 ตอนที่ 3

อี๋เหนียงสี่โมโหเหลือเกิน อยากเขวี้ยงน้ำชาทิ้งและสะบัดหน้าจากไป แต่นางไม่กล้า แต่งเข้ามาสองปี นางรู้ดีว่าเหล่าไท่จวินให้ความสำคัญกับกฎธรรมเนียมเพียงใด

ไม่นานมือที่ยกอยู่ก็เริ่มเมื่อย ในห้องเงียบกระทั่งได้ยินเสียงเข็มตก นางพลันรู้สึกถึงความกดดันรอบด้านที่มากขึ้นทุกที ความน่าเกรงขามที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน นั่นเป็นสิ่งที่ไม่ว่าอย่างไรหลี่อี๋เหนียงก็ต้านทานไม่อยู่ ฝ่ามือค่อยๆ มีเหงื่อซึม หน้าผากมีเหงื่อเย็นผุดออกมา สุดท้ายนางจึงกัดฟันชูสองมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ “อนุคารวะสะใภ้รอง ขอให้สะใภ้รองมีความสุขสมบูรณ์เจ้าค่ะ”

หลี่เมิ่งซีจึงได้จิบน้ำชาที่เป่าจนเย็น วางถ้วยชาลงช้าๆ และยื่นมือไปรับน้ำชาจากอี๋เหนียงสี่ ทว่านางไม่ได้ดื่ม เพียงวางลงบนโต๊ะ

“อนุก็คืออนุ ไม่ว่าเวลาใดก็อย่าได้ลืมฐานะของตนเอง เคารพและกตัญญูเหล่าไท่จวิน นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่ ปรนนิบัติคุณชายรองและสะใภ้รองเป็นหน้าที่ของอนุ หากฝ่าฝืนธรรมเนียม อย่าหาว่าคุณชายกับข้าไม่ละเว้นเจ้า ได้ยินหรือไม่ หืม?”

เสียงที่พูดแม้ไม่ดัง แต่เนิบช้าเป็นพิเศษ แต่ละถ้อยคำล้วนลอยเข้าหูอี๋เหนียงสี่อย่างชัดเจน กระแทกลงกลางใจนาง โดยเฉพาะคำพูดสุดท้ายที่หลี่เมิ่งซีลากเสียงยาวเป็นพิเศษ ทำเอาอี๋เหนียงสี่อดสั่นสะท้านไม่ได้

“ขอบคุณสะใภ้รองที่สั่งสอน อนุจะจดจำไว้ในใจให้แม่นเจ้าค่ะ” อี๋เหนียงสี่โขกศีรษะอย่างนอบน้อม

หลี่อี๋เหนียงจะจดจำอะไรได้บ้างนั้น หลี่เมิ่งซีไม่สนใจแต่อย่างใด บทเรียนเล็กน้อยแค่นี้ไม่ทำให้นางยอมแพ้อยู่แล้ว แต่หลี่เมิ่งซีตัดสินใจว่าในเมื่อแต่งเข้ามาแล้วก็ต้องแก้ปัญหาไปทีละปัญหา คิดจะมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดีก็ต้องไม่ทำให้ตนเองลำบากเกินไป ประธานเหมาผู้นำที่ยิ่งใหญ่เคยกล่าวไว้มิใช่หรือ ‘รบกับฟ้า มีความสุข รบกับดิน มีความสุข รบกับคน ยิ่งมีความสุข’ ถึงอย่างไรหลี่เมิ่งซีก็เชื่อมั่นในหลักการข้อหนึ่งของการต่อสู้…สหายเจ้าตายเสียเถอะ ข้าไม่ยอมตายหรอก!

ให้หงจูมอบของขวัญที่เตรียมไว้ออกไป ก่อนจะโบกมือให้นางลุกขึ้นและถอยหลบไปด้านข้าง

หลี่เมิ่งซีเหลือบมองอี๋เหนียงที่ยืนอยู่สองฝั่ง ก่อนจะหันไปสั่งหงจู “พาแม่นางน้อยทั้งหลายเข้ามาเถอะ!”

ผ่านไปครู่หนึ่ง หมัวมัวหลายคนก็พาเด็กหญิงหน้าตาน่ารักสามคนเข้ามา คนโตอายุราวห้าหกขวบ คนเล็กที่สุดยังหัดเดินเตาะแตะอยู่เลย หมัวมัวทั้งหลายแนะนำเสร็จแล้ว เด็กหญิงทั้งสามคนก็เข้ามาโขกศีรษะให้หลี่เมิ่งซีตามลำดับ เฉกเช่นคารวะมารดา

หลี่เมิ่งซีสั่งให้ยกเก้าอี้ สาวใช้เตรียมเก้าอี้ไว้ก่อนแล้ว หมัวมัวจึงอุ้มแม่นางน้อยทั้งหลายนั่งบนเก้าอี้ รอจนเหล่าแม่นางน้อยนั่งเรียบร้อยแล้ว หลี่เมิ่งซีจึงเริ่มถามถึงชีวิตประจำวันของพวกนาง สนทนากับพวกแม่นางน้อยในเรื่องทั่วๆ ไป

ระบบของต้าฉีเป็นเช่นนี้ อนุภรรยาคือบ่าว แม้ตนจะเป็นคนให้กำเนิดบุตรสาว แต่บุตรสาวก็ได้แต่เรียกพวกนางว่าอี๋เหนียง ยามอยู่ต่อหน้าบุตรสาวต้องแทนตัวว่าบ่าว บุตรสาวเป็นเจ้านาย บุตรจะรับภรรยาเอกเป็นมารดาได้เท่านั้น บุตรได้นั่ง ในขณะที่พวกนางกลับต้องยืน

อี๋เหนียงทั้งสี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างโมโหเหลือเกิน ในใจลอบด่าหลี่เมิ่งซี ท่านนั่งอยู่ไม่เมื่อยเอว แต่พวกเรายืนอยู่นะ

ก่อนที่เมิ่งซีจะแต่งเข้าสกุลเซียว เรือนแห่งนี้ไม่เคยมีนายหญิงมาก่อน เซียวจวิ้นเองก็ตามใจพวกนาง เว้นแต่ยามอยู่ต่อหน้าเหล่าไท่จวิน นายหญิงใหญ่ และคนอื่นๆ ที่จะเคร่งเรื่องธรรมเนียม ลับหลังไหนเลยจะยึดถือธรรมเนียมมากมายเช่นนี้ พวกนางหรือจะเคยยืนนานเพียงนี้ ทั้งยังอยู่ต่อหน้าบุตรสาวตนเองด้วยแล้ว ฟังหลี่เมิ่งซีพูดคุยกับแม่นางน้อยทั้งหลายไม่จบไม่สิ้น แต่ละคนจึงมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป ทว่าประมุขหญิงพบบุตรสาวเป็นครั้งแรก ห่วงใยชีวิตความเป็นอยู่ของบุตรสาวก็เป็นเรื่องปกติ เมื่อพวกนางมิอาจจับผิดอะไรได้จึงได้แต่อดทน

หลี่เมิ่งซีต้องการผลลัพธ์เช่นนี้ ท่าทางดูแคลนของอี๋เหนียงทั้งสี่ตอนเข้ามาเมื่อครู่นี้ หลี่เมิ่งซีล้วนเห็นทั้งหมด เพราะอย่างนั้นวันนี้นางจะต้องทำให้พวกนางจดจำฐานะของตนเอง จดจำกฎธรรมเนียมของคฤหาสน์สกุลเซียวให้ได้ หลี่เมิ่งซีรู้ว่าเซียวจวิ้นไม่มีทางรักใคร่นาง ไม่มีทางช่วยเหลือนาง อาศัยความรักจากเซียวจวิ้น นางไม่มีทางเอาชนะอนุเหล่านี้ได้อยู่แล้ว จึงได้แต่อาศัยเหล่าไท่จวิน อาศัยกฎธรรมเนียมของคฤหาสน์สกุลเซียวกดข่มพวกนางไว้ หาไม่แล้วตนเองจะต้องถูกพวกนางกินจนไม่เหลือแม้แต่ซากแน่

ครั้นเห็นอี๋เหนียงทั้งสี่ถูกสั่งสอนจนสำรวมลงไปบ้างแล้ว หลี่เมิ่งซีจึงบอกว่า “แม่นางน้อยทั้งหลายเหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ” ทั้งยังกำชับให้หมัวมัวคอยดูแลให้ดี แม่นางน้อยทั้งหลายจึงได้ขอตัว

“อี๋เหนียงทั้งหลายก็คงเหนื่อยแล้ว วันนี้ไม่ต้องอยู่ปรนนิบัติที่นี่ตอนอาหารค่ำแล้ว ไปคารวะคุณชายรองและกลับไปเถอะ!”

อี๋เหนียงทั้งสี่คารวะนางและเดินตามกันออกจากห้องโถง เข้าไปในห้องด้านใน ใจก็คิดว่า สะใภ้รองผู้นี้อยู่ด้วยไม่ง่ายเลยจริงๆ ทั้งยังคิดถึงคำพูดเมื่อครู่นี้ของสะใภ้รอง ‘วันนี้ไม่ต้องอยู่ปรนนิบัติที่นี่ตอนอาหารค่ำแล้ว’ ความนัยที่แฝงมาด้วยก็คือต่อไปนี้การมาปรนนิบัติเจ้านายผู้นี้วันละสามเวลาเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้