ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 3

“นายเหนือหัวสั่งมาว่าให้ฆ่าเจียงเสี่ยวเซวียนเสีย เหลือเจ้าบ่าวอยู่คนเดียว ดูซิว่ายังจะแต่งกันได้อย่างไร”

ไอหนาวที่เกาะกุมหัวใจรุนแรงขึ้นทุกที จนเขารู้สึกเหมือนพลัดตกเข้าไปในโพรงน้ำแข็งกลางฤดูร้อน อีกชีวิตอย่างนั้นหรือ

อากุ้ยพูดต่อ “นายเหนือหัวกล่าวว่าเจียงเสี่ยวเซวียนจะพักอยู่ในโรงเตี๊ยมเหิงชางแค่คืนนี้คืนเดียวเท่านั้น”

“…” หลิ่วเหวินเจาพลันตันตื้อด้วยคำพูด ตอบโต้ไม่ออก มีเพียงใบหน้าที่เครียดขึ้งจนดำคล้ำเหมือนน้ำหมึกจะหยดลงมา

อีกฝ่ายมองเขานิ่งก่อนจะพูดต่อ “ข้าไปสืบมาแล้วว่าเจียงเสี่ยวเซวียนพักอยู่ห้องใด…”

“เข้าใจแล้ว” พ่อบ้านหนุ่มโบกมือตัดบท จากนั้นก็แหงนหน้าขึ้นมองดวงจันทร์กลมโตสีเงินบนท้องฟ้า ไอเย็นเยียบในดวงตาคมรุนแรงขึ้นทุกที ก่อนจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นจิตสังหาร… “คืนนี้ข้าจะไปเอง”

แสงตะเกียงพร่าพรายอยู่ในความมืดมิดของรัตติกาล

บรรยากาศคึกคักสนุกสนานของเมืองหลวงแฝงไว้ซึ่งความกดดันและความเกร็งเครียดเสี้ยวบางๆ ความกดดันดังกล่าวมาจากประกาศจับที่ปิดตามริมถนนใหญ่และตรอกเล็กซอยน้อย อีกทั้งกองกำลังรักษาพระนครที่ปักหลักยืนเฝ้าประตูเมืองอย่างแน่นหนา

เมืองหลวงอันเป็นที่ประทับของฮ่องเต้จัดได้ว่าสงบสุขปลอดภัยเหนือเมืองอื่น ทว่าเวลานี้กลับมีประกาศจับปิดระนาวไปทั่วทั้งเมือง ชี้ชัดว่าคดีนี้รุนแรงเพียงไร

ถนนซีซื่อเป็นถนนสายที่คึกคักจอแจที่สุดของเมืองหลวง บนกระดานปิดประกาศเวลานี้ก็มีประกาศจับสองใบปิดเอาไว้เช่นกัน ใบหนึ่งเป็นภาพเหมือนหญิงสาวต่างแดนรูปร่างหน้าตาหมดจดงดงาม อีกใบเป็นภาพเหมือนของชายฉกรรจ์หนวดเครารุงรัง

พวกชาวบ้านกลุ้มรุมหน้าป้ายประกาศพลางยกนิ้วชี้วิพากษ์วิจารณ์ ต่างหวังว่าตนจะจำใบหน้าในภาพเหมือนได้ เพื่อให้เบาะแสคนร้ายแก่ทางการ ก็แหม…เงินรางวัลออกจะล่อใจถึงเพียงนั้น!

เสียงขลุ่ยดังแว่วมาแต่ไกล เวลาเล่นเสียงต่ำฟังดูคล้ายเสียงขับกลอนอันสุขุม เวลาเล่นเสียงสูงฟังดูคล้ายบทเพลงอันรื่นเริง…ท่วงทำนองดังกังวานไม่ขาดสายคล้ายลมแผ่วอันนุ่มนวล ให้กลิ่นอายดินแดนอันห่างไกล ถัดจากนั้นเสียงผิวปากเจื้อยแจ้วก็ดังขึ้น ดึงความสนใจทุกคนให้หันไปมอง

ภาพที่เห็นคือขบวนพ่อค้าต่างแดนจูงอูฐสองตัวผ่านตลาดอันจอแจมาตามถนนช้าๆ

หนึ่งในนั้นเป็นหญิงต่างแดนถือขลุ่ยรูปทรงแปลกตาเป่าเบาๆ ท่วงทำนองชวนเคลิบเคลิ้มมาจากนางนี่เอง

หญิงต่างแดนมีรูปร่างอ้อนแอ้นอรชร สวมชุดสีแดงโดดเด่นสะดุดตา ครึ่งบนเป็นเสื้อเข้ารูปแขนสั้น ชายด้านล่างเป็นพู่มุกสลับอัญมณี

ทว่าเอวคอดที่ควรโผล่พ้นร่มผ้ามาอวดผิวขาวและสะดือสวยได้รูปกลับถูกปกคลุมไว้ใต้ผ้าสีเดียวกันอย่างขัดตา ไม่ให้ความรู้สึกเย้ายวนเลยแม้แต่นิดเดียว รองเท้าสานเป็นเส้นบางๆ ที่ควรสวมไว้กับเท้าเปลือยก็กลับสวมทับรองเท้าปักลายเสียอย่างนั้น

ดวงหน้าที่ควรปิดไว้ครึ่งหนึ่งด้วยผ้าแพรกลับใช้ผ้าฝ้ายห่อเอาไว้ราวกับโจรป่า…

เครื่องแต่งตัวแปลกๆ ไม่ตรงตามขนบน่าจะชวนให้ระแวงสงสัยอย่างยิ่ง ทว่าเสียงขลุ่ยแสนไพเราะที่ดังแว่วไม่ขาดสายทำให้ผู้พบเห็นคิดว่านางคงแต่งตัวประหลาดเช่นนี้เองตามธรรมชาติ…