ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

บทที่ 3

ภายใต้วันเวลาที่ผ่านผันไปอย่างเงียบเชียบ จินเฟิ่งอยู่ในตำหนักเซียงหลัวมาแล้วสองปี

ทุกคนในวังหลวงล้วนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ถึงการมีตัวตนอยู่ของอัครมเหสี จะยกเว้นก็เพียงพระพันปี

จินเฟิ่งไม่ต่างอะไรกับหนามทิ่มตำพระทัยของพระพันปี หนามที่ไม่อาจถอน ไม่อาจสัมผัสถูก หนำซ้ำยังนิ่งพองอยู่ตรงนั้น สร้างความเจ็บปวดรวดร้าวเกินทนให้กับพระนาง

แม้จะเฝ้าจับตามองการเคลื่อนไหวอยู่กว่าครึ่งปี แต่พระนางกลับไม่พบว่าจินเฟิ่งมีอันใดผิดปกติ

จินเฟิ่งจะลุกขึ้นจากเตียงทุกเช้ายามเหม่า* และกลับเข้าห้องนอนในช่วงยามไฮ่** นางมักจะกินข้าวสวยหนึ่งชามเต็มๆ กับเนื้อตากแห้งและพริกหยวกเส้นเป็นอาหารเช้าอย่างคงเส้นคงวา แม้ฟ้าผ่าก็มิอาจทำให้นางหวั่นไหว หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ อัครมเหสีตัวน้อยก็จะแวะเวียนไปถวายพระพรพระพันปีกับสวีไท่เฟย แน่นอนว่าทั้งคู่ไม่มีทางปั้นหน้ายิ้มแย้มให้กับนาง บางครั้งหากแม้นได้พบกับต้วนอวิ๋นจ้งพระอนุชาในองค์จักรพรรดิที่ตำหนักของสวีไท่เฟย เขาและนางอาจพูดคุยทักทายกันบ้างสองสามประโยค แต่ก็ไม่ได้หยุดอยู่ที่นั่นนานนัก

ครั้นเลยยามอู่* อัครมเหสีก็จะทรงเดินเล่นเลียบไปตามกำแพงวังหลวง ครั้นเสด็จประพาสจนเหนื่อยอ่อนก็จะทรงเรียกซู่ฟางให้เอาเกี้ยวมารับตัวกลับไป ตกค่ำพระนางก็จะทรงอ่านหนังสือที่เอามาจากหอเหวินเซวียน วันเวลาในแต่ละวันล้วนผ่านผันเช่นนี้ซ้ำๆ ไม่เคยเปลี่ยน

เดือนสองเดือนฮูหยินเวยกั๋วกงถึงจะเข้าวังมาเยี่ยมอัครมเหสีสักครั้ง พูดคุยกันอยู่ราวๆ หนึ่งชั่วยาม เรื่องที่พูดคุยกันส่วนใหญ่ก็หนีไม่พ้นเรื่องสัพเพเหระภายในจวน อย่างคุณชายเล็กของเวยกั๋วกงอ้วนขึ้นกี่ชั่ง** คุณหนูไป๋อวี้ผู้ปราดเปรื่องแห่งตระกูลหลิวแต่งกวีบทใหม่อะไรบ้าง

เอาเป็นว่าชีวิตในวังหลวงของอัครมเหสีจัดว่าเป็นที่น่าพึงพอใจได้อยู่ ไม่ทันรู้ตัว นางก็เดินรอบวังหลวงครบถ้วนแล้วรอบหนึ่ง หนังสือในหอเหวินเซวียนที่พระพันปีเคยอ่านก็วางอยู่เต็มสองตู้

แน่นอน หนังสือที่อ่านล้วนเป็นหนังสือไร้ประโยชน์ เส้นทางที่เดินก็เป็นเส้นทางที่ไม่มีใครใช้ เพราะหลังคืนเข้าอภิเษกสมรส องค์จักรพรรดิไม่เคยเหยียบย่างเข้าตำหนักเซียงหลัวอีกเลยแม้เพียงครึ่งก้าว

บางครั้งเวลาเห็นท่าทางมูมมามยามเสวยพระกระยาหารเช้าของอัครมเหสี ซู่ฟางก็อดนึกเวทนาอีกฝ่ายอยู่ภายในใจมิได้ คนที่ไม่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับผู้ใดเช่นนี้ ทำไมถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพไม่มีคนสนใจ ไม่มีผู้ใดไถ่ถามถึงเช่นนี้ด้วย ภายภาคหน้าเกรงว่าจะมีแต่ต้องตกอยู่ในสถานะไม่เป็นที่โปรดปรานเท่านั้น

ใครใช้ให้นางเป็นบุตรีของเวยกั๋วกงเล่า ใครใช้ให้นางไม่เพียงเป็นบุตรีของเวยกั๋วกง หากแต่ยังกินเก่งเช่นนี้อีก

ในที่สุดวันหนึ่ง ซู่ฟางก็อดรนทนดูต่อไปไม่ไหว นางยื่นมือขวางตะเกียบที่กำลังจะพุ้ยข้าวเข้าปากของอัครมเหสี “อัครมเหสี วันนี้ทรงเสวยน้อยหน่อยเถอะเพคะ”

จินเฟิ่งขมวดคิ้ว “เพราะเหตุใด”

“หากยังทรงเสวยต่อไปอีก องค์จักรพรรดิคงไม่มีทางเสด็จมาตำหนักเซียงหลัวของพวกเราไปตลอดชาติ”

จินเฟิ่งลูบท้องนูนๆ ของตนเอง “เราไม่กินแล้วพระองค์จะเสด็จมาหรือ”

“…”

”…” ซู่ฟางไม่รู้ว่าควรตอบเช่นไร “อัครมเหสี ยังทรงจำได้หรือไม่เพคะว่าองค์จักรพรรดิทรงมีรูปโฉมเช่นไร”

จินเฟิ่งตั้งอกตั้งใจคิด “เราจ้องมองดูเขาตลอดคืนอภิเษกสมรส เหมือนจะทรงพระสิริโฉมไม่ใช่น้อย แต่ว่า…ตอนนี้ให้นึก เหมือนจะเลือนรางไปมากแล้ว”