ยอดหญิงเซียนเครื่องหอม เล่มห้า บทที่สี่

บทที่สี่

“…คิดไม่ถึงว่าไป๋ชิวคนนี้จะเป็นอัจฉริยะ เป็นพ่อที่ประมาทเอง” หลิ่วอู่เต๋อตรวจดูเม็ดหอมเศร้าอาดูรแต่ละหีบที่หร่วนอวี้ปล้นชิงกลับมา บนหน้าผากก็มีเหงื่อผุดซึม “โชคดีที่อวี้เอ๋อร์ระวังตัว พบแผนการของหลีจวินได้เร็ว ไม่เช่นนั้นกำลังกายกำลังความคิดกว่าครึ่งปีของพ่อคงต้องไหลลงทะเลแน่นอน”

มองดูเม็ดหอมแต่ละเม็ดตรงหน้า หลิ่วอู่เต๋อก็รู้สึกกลัว

สิ่งที่หลิ่วเฟิ่งทนไม่ได้ที่สุดคือการได้ยินคนอื่นชื่นชมมู่หวั่นชิว นางที่กำลังถือเม็ดหอมได้ยินคำพูดนี้แล้วก็ชักสีหน้าในทันที กำลังจะอ้าปาก พอเห็นหลิ่วอู่เต๋อส่งสายตาเตือนมาจึงรีบปิดปากลง สายตาเหลือบมองไปทางหร่วนอวี้เห็นเขาพลิกเลือกเม็ดหอมด้วยท่าทางเคร่งเครียด ไม่ได้สนใจนางเลยจึงแอบโล่งอก

หลังจากวันนั้นพวกเขาก็ทำสงครามเย็นต่อกัน หร่วนอวี้ยอมลงมือปล้นชิงเครื่องหอมของมู่หวั่นชิว แย่งโอกาสที่อีกฝ่ายจะได้มีหน้ามีตาในงานพระราชพิธีอภิเษกองค์หญิงหมิงอวี้มา นี่ก็หมายความว่าในช่วงเวลาสำคัญในใจเขาคนที่สนใจที่สุดยังคงเป็นตัวนาง

เขายอมส่งเม็ดหอมเหล่านี้มาให้ก็แสดงว่าตั้งใจจะขอคืนดี นางจะทำเหมือนหลายครั้งก่อนไม่ได้ที่พูดสามประโยคก็ทำให้เขาโมโหหนีไปแล้ว คิดถึงคำพูดกำชับของท่านพ่อ หลิ่วเฟิ่งจึงพยายามกลืนคำพูดร้ายกาจที่ปลายลิ้นลงไปแล้วพูดอย่างน่ารักว่า “เม็ดหอมนี้ดีกว่าของปรมาจารย์กู่จริงหรือ”

มีกลิ่นหอมสดชื่นอ่อนๆ เพียงแค่มีกลิ่นเปรี้ยวๆ เผ็ดๆ มากกว่าที่กู่ฉินปรุงเล็กน้อยเท่านั้น เพียงรู้สึกหอมกว่าเล็กน้อย แต่นอกจากนี้แล้วนางก็ดูไม่ออกเลยว่าเม็ดหอมนี้มีดีเหมือนที่ท่านพ่อพูดตรงที่ใด

ไม่แน่ว่าองค์หญิงหมิงอวี้อาจจะเกลียดชังความรู้สึกเจ็บปวดเช่นนี้ก็ได้!

ปากพูดถามบิดา แต่ดวงตาหลิ่วเฟิ่งกลับเหลือบไปที่หร่วนอวี้

หลิ่วอู่เต๋อยิ้มส่ายหน้าแล้วมองไปทางหร่วนอวี้ “อวี้เอ๋อร์ลองว่ามาสิ”

“เม็ดหอมนี้ในด้านรายละเอียดเหนือกว่าสูตรลับในมือของอาเฟิ่งอยู่หนึ่งขั้น…” หร่วนอวี้พูดอย่างจริงจัง “เทียบกันแล้วเม็ดหอมนี้ใกล้เคียงธรรมชาติมากกว่า ทำให้คนเกิดความรู้สึก…” เขาเว้นคำพูด “ความรู้สึกเผ็ดๆ แสบๆ อย่างหนึ่งได้จริง…” แต่ก็เหมือนมิใช่ หร่วนอวี้จึงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ เขาไม่รู้ว่าจะใช้คำพูดใดมาบรรยายความรู้สึกนั้นเช่นกัน

ดูเหมือนว่าใต้หล้านี้จะไม่มีคำพูดใดที่สามารถมาบรรยายสภาพจิตใจที่เขารู้สึกนั้นได้…

หลิ่วเฟิ่งเบ้ปาก “แต่ข้ากลับรู้สึกว่าเป็นกลิ่นเปรี้ยวๆ เผ็ดๆ…” แล้วพูดพึมพำ “ก็ไม่เห็นมีอะไรแปลกเป็นพิเศษ ท่านพ่อทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้ ทำให้คนตกใจ…”

หร่วนอวี้ส่ายหน้าโดยไม่ได้พูดอะไร

“สภาพจิตใจไม่เหมือนกัน ความรู้สึกของแต่ละคนก็ย่อมแตกต่างกัน อวี้เอ๋อร์กับอาเฟิ่งล้วนพูดถูก แต่ถูกเพียงคนละครึ่ง…” หลิ่วอู่เต๋อบิเม็ดหอมในมือออกแล้วบี้จนแหลก ยังไม่ทันจะทำอะไรมากก็เห็นกลางฝ่ามือเขามีควันสีดำลอยออกมา กลิ่นหอมสดชื่นอ่อนๆ พลันกระจายตัวออกไปในทันที

ภายในห้องเงียบเสียงลงทันใด

ทุกคนหลับตาลง ตั้งใจดมกลิ่นหอมสดชื่นอ่อนๆ ที่จู่ๆ ก็ลอยออกมานี้