ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 2

ภาค 1·บงกชพลัดถิ่นนานนับพันปี

บทที่ 2 สหายเก่าเขาตงซาน 1

รัชศกจิ้งเหอปีที่สี่ ปีกุ่ยเหม่า ฤดูใบไม้ผลิพืชพรรณอุดมสมบูรณ์

เมื่อหลิวสี่ขันทีคนสนิทข้างกายฮ่องเต้ย่างเท้ามาถึงหน้าตำหนักฉยงหวาที่ประทับของฮองเฮาก็มองเห็นชุดกระโปรงของสตรีถูกผึ่งแดดเอาไว้เต็มสวนเป็นสิ่งแรก

…มิใช่ชุดพิธีการของสนมชายาในตำหนักในแต่อย่างใด

ฮองเฮาถือกำเนิดจากตระกูลขุนนางที่มีชื่อเสียง เป็นผู้มีคุณธรรมจิตใจดีงาม ไม่ว่าอยู่ต่อหน้าหรือลับหลังผู้คนล้วนละเอียดรอบคอบ นับตั้งแต่ได้รับแต่งตั้งเป็นฮองเฮาก็ช่วยบริหารราชการแผ่นดินสุดกำลัง ควบคุมตนเองประพฤติตามจารีต กระทั่งเหล่าขุนนางทัดทานผู้เคร่งขรึมในสำนักตรวจการยังกล่าวสรรเสริญนางไม่ขาดปาก

ตามหลักแล้วฮองเฮาเข้าใจธรรมเนียมปฏิบัติของวังหลวงอย่างถ่องแท้ รู้ดีที่สุดว่าในแต่ละสถานการณ์ควรทำความเคารพอย่างไร สวมเสื้อผ้าอาภรณ์ลักษณะใด ชุดกระโปรงของเด็กสาวเหล่านี้ ข้าราชบริพารในวังหลวงไม่เคยเห็นบนร่างฮองเฮามาก่อน

ด้วยเหตุนี้ภาพเบื้องหน้าจึงยิ่งชวนสับสนงุนงง หลิวสี่รู้สึกประหลาดใจ ขณะเดินตามนางข้าหลวงประจำตัวของฮองเฮาทะลุผ่านสวนของตำหนักก็อดเงยหน้ามองไม่ได้

ยามนี้เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิพอดี ในสวนต้นไห่ถังพันธุ์ฉุยซือกับพันธุ์ซีฝู่ปลูกรวมกัน ดอกตูมกำลังคลี่กลีบดอก แย้มบานออกมาครึ่งหนึ่ง ท้องฟ้าสว่างไสวดุจผลึกแก้วสีเขียวอมฟ้าสดใสบริสุทธิ์ แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้ตกกระทบพื้นดิน สายลมพัดโชยเงาวูบไหว เสียดสีแผ่วเบาดังสวบสาบ

ชุดกระโปรงเด็กสาวแต่ละชุดดั่งภูตพฤกษาวิญญาณบุปผาเสกสรร สายคาดเอวปลิวไสวไปกับสายลมโชยอ่อน งามประหนึ่งห้วงฝันภาพมายา

กระโปรงบางเบาดุจเมฆหมอกสีน้ำเงินเข้ม กระโปรงระบำทัวจือ จันทราสีชาด กระโปรงแพรปุยเมฆลายดอกตู้รั่ว…ล้วนเป็นรูปแบบกระโปรงที่เด็กสาวในเมืองหลวงนิยมชมชอบที่สุดในปีนั้น

กระโปรงเหล่านี้ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี มีสภาพใหม่เอี่ยมเหมือนในวันวาน

สุดท้ายหลิวสี่ก็อดใจไม่ไหว จึงเอ่ยถามเยียนหลัวนางข้าหลวงคนสนิทของฮองเฮาที่เดินอยู่เบื้องหน้าเสียงแผ่วเบา

“นี่ฮองเฮาทรงคิดจะ…”

เยียนหลัวหันหน้าไปมองคราหนึ่ง ก่อนลดเสียงลงตอบกลับว่า “เมื่อวานยามกลางวันฮองเฮาทรงมีรับสั่งให้คนยกหีบใบใหญ่หลายใบที่ปิดเอาไว้ตั้งแต่ก่อนจะอภิเษกสมรสออกมา ค้นเอาชุดกระโปรงที่ทรงเคยสวมใส่ก่อนเข้าวังหลวงทั้งหมดมาซักให้สะอาด รมเครื่องหอมแล้วผึ่งแดด…คิดว่าคงเพราะฮองเฮาทรงมีเวลาว่างจึงหาข้าวของเครื่องใช้ในวัยเยาว์มาระลึกถึงความหลังสักหน่อยเท่านั้น”