หากตอนกำลังจะถึงกำแพงเมืองหลวงแคว้นต้าฉีแล้วเกิดเรื่องน่าขบขันด้วยการโวยวายออกมาว่าพระราชสาส์นถูกลอบแก้ไขแล้วล่ะก็ ภารกิจคราวนี้คงไม่อาจสำเร็จได้แล้ว…
เมื่อเห็นเซินยงลังเลขึ้นมา เจียงซิ่วรุ่นก็พูดต่อไป “เวลานี้อยู่ห่างจากแคว้นปอไกลนับพันหลี่ ขอแค่แม่ทัพเซินไม่ป่าวประกาศออกไป จัดการปิดปากของผู้ใต้บังคับบัญชาให้สนิท ยังจะมีใครสงสัยและก่อเรื่องรบกวนความดีความชอบในการคุ้มครองส่งตัวประกันของแม่ทัพเซินได้อีกเล่า ข้าไม่ปรารถนาจะปรนนิบัติชายเฒ่าแห่งต้าฉีจึงได้ปลอมตัวเป็นบุรุษ และก็ไม่ได้ถ่วงเวลาการเป็นพันธมิตรของแคว้นปอกับต้าฉีเสียหน่อย ท่านก็เพียงทำเป็นไม่ทราบ ไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องนี้ไปแจ้งกับพระบิดาของข้า ต้องรู้ว่าเขาพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะให้บ้านเมืองมั่นคงปลอดภัยมาตลอด หากเห็นอยู่ว่าไม่อาจจัดวางบุตรสาวไว้ที่ข้างกายของฮ่องเต้ต้าฉีได้ จะต้องส่งบุตรสาวที่รูปโฉมงดงามมาอีกอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นก็มีเพียงน้องสาวของข้า…เจียงซิ่วเหยาบุตรสาวแท้ๆ ของชายาอ๋องที่สามารถส่งมาได้ กลัวแต่ว่า…ชายาอ๋องจะโทษว่าท่านอย่างเจ็บปวดใจที่ท่านไม่รู้จักรักถนอมหลานสาวแท้ๆ ของตนเอง…”
วาจาเหล่านี้ของเจียงซิ่วรุ่นพูดเพื่อให้เซินยงล้มเลิกความคิดที่จะกลับไปแจ้งต่อบิดา
เซินยงกำลังถูกเหตุไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้แตกตื่นจนหลั่งเหงื่อเย็นออกมาทั้งร่าง ต่อให้นี่เป็นความชั่วร้ายที่เจียงซิ่วรุ่นสร้างขึ้นมา แต่โทษที่ป้องกันพระราชสาส์นได้ไม่ดีจนถูกคนลักลอบแก้ไขโดยพลการเช่นนี้ เขาย่อมหนีความผิดไม่พ้น
ท่ามกลางสายลมเย็นของฤดูใบไม้ผลิ บนศีรษะของเซินยงราวกับมีไอขาวพลุ่งพล่าน
เขามองดูสตรีวัยเยาว์ที่สงบนิ่งเยือกเย็นตรงหน้าผู้นี้ด้วยความฉงนสงสัยและไม่แน่ใจพลางคิดในใจว่า…นางเด็กดื้อรั้นคนนี้คิดคำนวณมานานแล้ว? มิน่าเล่า ก่อนหน้านี้จึงหลอกลวงข้า บอกว่าต้าฉีอากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยมาก กลัวว่ามีน้ำฝนในหิมะด้วย ให้ม้าของข้าแบกหีบที่บรรจุพระราชสาส์นไว้บนหลังคงดูไม่เหมาะ มิสู้ส่งเข้าไปในรถม้าที่กันน้ำได้จะดีกว่า
ระยะเวลาเพียงแค่ครึ่งวันนี้ ถึงกับอยู่ในรถม้าออกอุบายมากมายเช่นนี้ได้!
ยิ่งกว่านั้น…เด็กสาวที่ในยามปกติเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวมใส่ชุดบุรุษหรือไม่ ถึงกับพลันเปลี่ยนจากความอ่อนแอนุ่มนิ่มในวันวานเป็นสงบนิ่งเยือกเย็น น้ำเสียงยามที่กล่าววาจานั้นทั้งไม่เร่งร้อนไม่เชื่องช้า ถึงกับทำให้ผู้คนอยากที่จะยอมรับวาจาอันเหิมเกริมเหล่านั้นของนางอย่างช่วยไม่ได้…
เซินยงมีความรู้ความสามารถแค่ระดับทั่วไป สมองก็มิได้มีไหวพริบเท่าใดนัก แต่เป็นเพราะได้รับบารมีจากชายาอ๋อง เขาถึงได้รับตำแหน่งสำคัญเช่นนี้ได้
ชั่วขณะนี้เกิดเรื่องขึ้นกะทันหัน แล้วยังเป็นเพราะวาจาเหล่านั้นของเจียงซิ่วรุ่นปลุกปั่นจนเขาไม่มีความเห็นใดๆ ดังนั้นเมื่อทหารที่เฝ้าประตูเมืองมาซักถามพวกเขาว่าเป็นขบวนผู้แทนจากแคว้นใด จึงได้ยินเจียงซิ่วรุ่นชิงตอบก่อนว่า “แม่ทัพเซินยงแห่งแคว้นปอ อารักขาบุตรทั้งสองของอ๋องเจ้าแคว้นมายังต้าฉีเพื่อผูกสัมพันธ์เป็นพันธมิตร!”
ทหารองครักษ์คนอื่นๆ ต่างประหลาดใจ แต่เมื่อเห็นว่าเซินยงไม่ได้เอ่ยปากอันใด พวกเขาก็พลอยนิ่งเงียบไม่ส่งเสียงไปด้วย ส่วนเจียงจือก็เบิกตาโตมองดูน้องสาวกับเซินยง ไม่รู้ว่าในน้ำเต้าของพวกเขาขายยาอะไร
จนกระทั่งทหารองครักษ์ของต้าฉีที่เฝ้ารักษาการณ์ได้นำแผ่นป้ายของพวกเขาไปบันทึก ตอนที่บันทึกชื่อแซ่ของตัวประกันชายทั้งสองนั้นเอง เซินยงถึงได้นึกเสียใจอยู่บ้าง แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วก็ไม่อาจคิดวิธีอื่นได้ในทันทีเช่นกัน
เจียงซิ่วรุ่นมองดูสีหน้าหงุดหงิดใจของเซินยงด้วยสายตาเยียบเย็น แน่นอนว่าล่วงรู้ความคิดในใจเขาจนหมดสิ้น ครึ่งชีวิตหลังของนางในชาติก่อนได้ฝึกฝนทักษะการจับสังเกตสีหน้าและน้ำเสียงเพื่อประเมินความคิดของผู้คนจนอยู่ในระดับสุดยอดแล้ว
ด้วยเหตุนี้นางจึงกล่าวกับเซินยงอย่างอ่อนโยนว่า “แม่ทัพเซิน ท่านเองก็ไม่ต้องวิตกจนเกินไป เมืองหลวงของต้าฉีแห่งนี้ตัวประกันชายมีไม่ต่ำกว่าร้อยคน ตวนชิ่งฮ่องเต้จะใส่พระทัยห่วงใยดูแลทุกๆ คนได้อย่างไร หลังจากนี้ข้ากับพี่ชายก็เพียงแค่อยู่ในเมืองลั่วอันแล้วใช้ชีวิตอย่างสบายใจไปวันๆ เท่านั้น ไม่มีทางก่อเรื่องอะไรได้อยู่แล้ว”
ขณะนี้ในสมองของเซินยงได้เกิดความคิดโหดเหี้ยมวนกลับมาหลายรอบแล้ว จิตใจเขาก็ค่อยๆ สงบลง เฮอะ…เลวร้ายที่สุดคือรอให้สองแคว้นเป็นพันธมิตรกันก่อน หลังจากที่ข้านำพระราชสาส์นกลับไปอย่างราบรื่นแล้วค่อยลอบส่งคนมาสังหารนางเด็กชั่วนี่ เลี่ยงไม่ให้ตัวตนของนางถูกเปิดโปงจนก่อภัยร้ายให้กับข้า!
