ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 1-2

บุตรสาวอ๋องเจ้าแคว้นที่สูญเสียอำนาจและต้องตายอยู่ต่างแดนคนหนึ่ง น้องเขยที่เป็นอ๋องเจ้าแคว้นผู้นั้นของเขาคงคร้านถามไถ่ถึงแล้ว หากเป็นเช่นนี้หน้าที่การงานในอนาคตของเขาก็ไร้ความวิตกกังวล ย่อมจะเป็นภูษาฟ้าไร้ตะเข็บ ที่ปกปิดได้ทั้งสองด้านอย่างแน่นอน

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาจึงถลึงตาใส่เจียงซิ่วรุ่นอย่างดุดันคราหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไรให้มากความอีก เข้าเมืองไปจัดหาที่พักก่อนแล้วค่อยว่ากัน

โดยปกติหลังจากขบวนทูตของแต่ละแคว้นเข้าเมืองแล้วจะต้องพำนักอยู่ในจุดพักม้าที่จัดเตรียมไว้ให้คณะทูตโดยเฉพาะ

ถึงแม้คณะของแต่ละแคว้นจะมาเพื่อเป็นตัวประกันเหมือนกัน แต่เพราะขนาดพื้นที่ใหญ่เล็กของแคว้นไม่เท่ากัน ความสนิทสนมใกล้ไกลกับต้าฉีก็ต่างกัน ครั้งนี้การให้เกียรติต้อนรับในจุดพักม้าจึงไม่เหมือนกันด้วย

อย่างเช่นเฉาซีตัวประกันหญิงแคว้นเยียน เพราะว่ามารดาของนางคือน้องสาวแท้ๆ ของฮองเฮาต้าฉี จึงถือเป็นญาติผู้น้องฝั่งมารดาของรัชทายาทอย่างแท้จริง ที่มาในครานี้เบื้องหน้าคือเป็นตัวประกันในการผูกสัมพันธ์ แต่ในความเป็นจริงคืออยากเพิ่มความสัมพันธ์เหนือกว่าชั้นญาติ โดยหมายจับคู่เฉาซีกับเฟิ่งหลีอู๋

แล้วก็เป็นเพราะความสัมพันธ์นี้เอง เรือนพักที่ดีที่สุดในจุดพักม้าจึงจัดเตรียมไว้ให้กับแขกผู้เอาแต่ใจตัวจากแคว้นเยียนตั้งนานแล้ว น้ำร้อนที่ใช้ล้างหน้าบ้วนปากก็ทยอยส่งต่อเข้าไปที่เรือนพักของเฉาซีไม่ขาดสาย

ภาพตรงหน้านี้กระตุ้นความทรงจำของเจียงซิ่วรุ่นขึ้นมา

สายตาของนางเลื่อนไปทางพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างตัว เห็นริมฝีปากกับลิ้นของเขาเริ่มขาวซีด ร่างกายสั่นเทาอยู่บ้าง นางก็ลอบเจ็บปวดใจ รู้ว่าในที่สุดเขาก็เป็นไข้หวัดเสียแล้ว

ในชาติก่อนเจียงซิ่วรุ่นอายุน้อยเกินไป ยิ่งกว่านั้นตอนอยู่ที่แคว้นปอยังมีมารดาคอยปกป้องทะนุถนอม ในฐานะที่เป็นบุตรสาวอ๋องเจ้าแคว้นที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจมาตลอด จึงอ่านสายตาผู้คนและสถานการณ์ไม่ค่อยเข้าใจนัก

ตอนที่เพิ่งมาถึงเมืองลั่วอัน นางรีบร้อนไปขอน้ำร้อนให้พี่ชายที่ป่วยแล้วถูกคนเมินเฉยละเลยเข้า นางจึงตำหนิบ่าวรับใช้ในจุดพักม้าว่าไม่รู้จักวิธีดูแลแขก เอาแต่ดูแลทางนั้นละเลยทางนี้ และเพราะเหตุนี้จึงทะเลาะวิวาทกับสตรีเอาแต่ใจป่าเถื่อนไร้เหตุผลท่านนี้ของแคว้นเยียนที่ห้องโถงใหญ่จนผูกปมขัดแย้งขึ้นมา

อย่าได้เห็นว่าปกติเจียงซิ่วรุ่นมีนิสัยอ่อนโยนเป็นอันขาด เพราะเมื่อนางโมโหขึ้นมาแล้วก็สามารถกัดคนไม่ปล่อยได้ นั่นถึงเรียกได้ว่าด่าคนโดยไม่มีคำหยาบ แทงคนโดยไม่เห็นเลือด คำพูดนางแค่ไม่กี่คำในยามโมโหและร้อนใจถึงขั้นยั่วโทสะเฉาซีจนค้อนตาเหลือกขาวได้ และยังทำให้บรรดาบุตรชายและบุตรสาวอ๋องเจ้าแคว้นทั้งหลายที่ไม่ได้น้ำร้อนพากันหัวเราะเสียงดังลั่น ร้องสนับสนุนนางไม่ขาดปาก

เพียงแต่ในตอนนั้นเจียงซิ่วรุ่นไม่รู้ว่าในจุดพักม้าแห่งนี้เต็มไปด้วยหูตาของรัชทายาท ถึงแม้เป็นเพียงการแย่งชิงน้ำร้อนกันของบุตรสาวอ๋องสองคน แต่ก็ไปถึงหูของเฟิ่งหลีอู๋อย่างละเอียดถี่ถ้วน

ดังนั้นสามวันให้หลังจึงได้เกิดเรื่องกล่าวหากันกลางท้องพระโรงขึ้น รัชทายาทประณามนางว่าจริยธรรมไม่เหมาะสม หน้าตายั่วยวน เป็นรูปโฉมของหญิงงามปีศาจชักนำหายนะสู่บ้านเมือง