ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 119-121

บทที่ 120

ถึงแม้งานเลี้ยงผลไม้ของหยางหรูซวี่ฟังแล้วดูมีความพิเศษ ภายในงานจะต้องหรูหราเป็นแน่ แต่เจียงซิ่วรุ่นคร้านจะไปทนทรมาน ยิ่งกว่านั้นมือและใบหน้าของนางขณะนี้ไม่อาจออกไปพบเจอผู้คนได้ หากยังถูกคนพบเห็นใบหน้าดำคล้ำของเจียงเหอรุ่นอีก ไยมิใช่ทำให้คนคิดเชื่อมโยงเข้าด้วยกันหรือไร

ทั้งที่นางไม่ปรารถนาจะพบแขก เฉาซีนั่นที่ถูกขัดขวางกลับโมโห บุกเข้ามาโดยตรง พอเข้ามาถึงในห้องอาบน้ำแล้วเห็นสภาพประหลาดพิกลของเจียงซิ่วรุ่นที่ละเลงน้ำมันขี้ผึ้งเต็มไปทั้งใบหน้าและมือ พริบตานั้นก็พูดอย่างโมโหว่า “เหยาจีช่างเสพสุขสำราญดีจริงๆ ข้ายังนึกว่าเจ้านอนป่วยลุกไม่ขึ้นเสียอีก! ตอนนี้ดูแล้วก็คงไม่ได้รบกวนการอาบน้ำรักษาร่างกายหรอกกระมัง!”

เจียงซิ่วรุ่นเพียงกล่าวอย่างเฉยชาว่า “ออกไป!”

สองคำนี้เมื่อรวมเข้ากับดวงตาคู่โตที่มีน้ำมันขี้ผึ้งทาเต็มทั้งใบหน้าสามารถขู่ขวัญให้คนตกใจกลัวได้อย่างผิดคาด เฉาซีรู้สึกว่ามองดูคนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำเช่นนี้ไม่สง่างามเลยจริงๆ ในที่สุดจึงถอยออกไปอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจนัก

แต่เจียงซิ่วรุ่นก็รู้ว่าความอดทนของเฉาซีนั้นมีจำกัด ดังนั้นจึงสั่งเถาหวาให้พอกแป้งหนาๆ ลงบนใบหน้ากับบนมือของตนเอง แล้วถึงหวีผมเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาที่ห้องโถงข้างนอกเพื่อพบกับชายารองทั้งสอง

เฉาซีรอจนหมดความอดทนไปนานแล้ว เมื่อเห็นนางเดินออกมาก็พูดอย่างโมโห “ในบรรดาพวกเราเหล่าภรรยาทั้งจวน เจ้าได้รับความโปรดปรานมากที่สุด คงรู้ถึงความตั้งใจของรัชทายาทว่าพระองค์ทรงต้องการแต่งสตรีสกุลหยางเป็นชายาจริงๆ หรือไม่ อย่างนั้นเมื่อนางเข้าจวนก็จะกลายเป็นชายารอง หรือว่าทำพิธีแบบชายาเอกเล่า วันนี้ที่เชิญพวกเราเพราะตั้งใจจะแสดงอำนาจใช่หรือไม่”

เจียงซิ่วรุ่นใช้สี่ตำลึงปาดพันชั่ง โดยกล่าวว่า “เถียนจีคิดว่าอย่างไรเล่า”

เถียนอิ๋งยิ้มเล็กน้อย “ในเมืองลั่วอันยามนี้ ถึงแม้มีตระกูลทรงอำนาจใหญ่เล็กอยู่มากมาย แต่ตระกูลที่มีหน้ามีตาจริงๆ ก็คือสกุลเมิ่ง สกุลหยาง และสกุลเว่ย สามตระกูลเก่าแก่ รวมถึงสกุลฉินซึ่งเป็นตระกูลสูงศักดิ์ที่เพิ่งตั้งขึ้นใหม่ ถึงแม้ในสี่ตระกูลใหญ่นี้จะมีเพียงสกุลฉินเท่านั้นที่โดดเด่นด้านการทหารอย่างแท้จริง แต่อีกสามตระกูลก็ประมาทไม่ได้ ตอนนี้สกุลเมิ่งห่างเหินจากรัชทายาท ความคิดของสกุลฉินก็ดูเหมือนจะยืนอยู่ตรงกลาง แค่คอยสังเกตเฉยๆ สกุลเว่ยเนื่องจากเรื่องที่ฮ่องเต้…ประณามฮองเฮาก่อนหน้านี้ ก่อกวนจนเสียหน้าหมดแล้ว อีกทั้งองค์ชายรองไม่ได้ปลีกตัวใช้ชีวิตสันโดษอีกต่อไป ฮ่องเต้เริ่มมีสนมคนโปรดแล้ว หลังจากนี้เกรงว่าจะยิ่งขอยืมกำลังได้ยากขึ้น ส่วนท่าทีของสกุลหยางมีความสำคัญอย่างยิ่ง ตามที่ข้าเห็น…รัชทายาทไม่มีทางปฏิบัติต่อสตรีสกุลหยางอย่างไม่เป็นธรรมแน่นอน…”

เจียงซิ่วรุ่นก็รู้สึกว่าเถียนอิ๋งมองสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่ง จึงพูดกับเฉาซีว่า “เถียนจีพูดจามีเหตุผล ดังนั้นพวกเจ้าสองคนก็ไปเป็นแขกที่จวนสกุลหยางให้ดีๆ สักเที่ยวหนึ่งเถอะ คนที่รัชทายาทให้ความสำคัญมากเช่นนี้จะต้องเพียบพร้อมทั้งความประพฤติและคุณธรรม อยู่ด้วยกันได้ง่ายอย่างแน่นอน!”

น่าเสียดายที่เฉาซีเป็นคนสมองช้านิสัยเรื่องมาก ถึงแม้เจียงซิ่วรุ่นจะไล่แขกไปแล้ว นางก็ยังพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “พูดเสียจนเหมือนว่าเจ้าไม่ได้อยู่ที่จวนรัชทายาทนะ หากนางกลายเป็นชายาเอกจริง หรือว่าเจ้าจะไม่ยอมรับการควบคุมของนาง จะไปก็ไปด้วยกันสิ ไยจึงขาดเจ้าเพียงคนเดียว”

วิธีคิดของเฉาซีเรียบง่ายมาก ถึงแม้ตอนนั้นรัชทายาทมีระยะเวลาที่สัญญาไว้หนึ่งปี แต่เวลานี้เห็นอยู่ว่าใกล้ถึงกำหนดเวลาแล้ว รัชทายาทไม่ได้แตะต้องร่างกายนางกับเถียนอิ๋งเลยแม้แต่น้อย เอาแต่โปรดปรานเจียงซิ่วเหยาเพียงผู้เดียว ดังนั้นคนที่ยังพอมีโอกาสอยู่บ้างก็คือเจียงซิ่วเหยาแล้ว มิสู้ยุยงเจียงซิ่วเหยาที่เจ้าเล่ห์ป่าเถื่อนให้เกิดความต้องการสู้ขึ้นมา และแสดงอำนาจกับสตรีสกุลหยางในงานเลี้ยงผลไม้ ทำให้อีกฝ่ายล้มเลิกความคิดที่จะเข้าจวนเสีย

เพียงแต่วิธีการคิดเช่นนี้ของนาง เจียงซิ่วรุ่นจะดูไม่ออกได้อย่างไร ตอนที่กำลังคิดจะเอ่ยปาก รัชทายาทกลับส่งคนมาถ่ายทอดคำพูดว่างานเลี้ยงผลไม้ของสกุลหยางนั้น ชายารองทั้งสามในจวนล้วนต้องไปเข้าร่วม

ข้ารับใช้คนนั้นยังแจ้งกับเจียงซิ่วรุ่นเป็นการส่วนตัวด้วยว่าเนื่องจากสกุลหยางอยู่ใกล้กับกองกิจการทหารค่อนข้างมาก ให้นางฆ่าเวลาในจวนสกุลหยางครึ่งวัน รอรัชทายาททำงานเสร็จออกมาจากที่ว่าการได้พอดี ถึงตอนนั้นสองคนจะไปที่เรือนตากอากาศที่ชานเมืองค้างคืนกัน

คราวนี้เจียงซิ่วรุ่นไม่สามารถหาข้ออ้างได้แล้ว ได้แต่สั่งเถาหวาให้เติมแป้งผัดหน้านางมากขึ้นอีก หลังจากทาบนใบหน้ากับบนคอจนสีผิวสม่ำเสมอกันแล้ว จึงแต่งหน้าปักปิ่น เปลี่ยนเป็นสวมกระโปรงยาว แล้วไปพร้อมกันกับชายารองสองคนนั้น