ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 119-121

งานเลี้ยงผลไม้ของสกุลหยางก็มีที่มาเช่นกัน ได้ยินว่าทางใต้มีสวนผลไม้ที่ตกทอดมาจากบรรพบุรุษ ในสวนนั้นมีส้มรสหวานอมเปรี้ยวกำลังพอดี รสชาติอร่อยมาก ดังนั้นสมาชิกสตรีของสกุลหยางจึงจัดงานเลี้ยงผลไม้ทุกปีเพื่อหมายจะสานสัมพันธ์กับบรรดาสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงทั้งกลุ่ม

ส้มของปีนี้ยังคงลูกใหญ่เปลือกบางฉ่ำน้ำเหมือนเช่นเคย แม่ครัวผู้เชี่ยวชาญของสกุลหยางนำส้มไปผสมกับแป้งทำเป็นขนมอบ ยังมีทำน้ำผลไม้ผสมน้ำผึ้งด้วย

เหล่าสตรีชั้นสูงกลุ่มหนึ่งอยู่ในห้องอุ่นชมดอกไม้กินส้ม ต่างรู้สึกพออกพอใจ

เพียงแต่สายตาของฮูหยินจำนวนมากล้วนเบนไปที่ชายารองเจียงซิ่วเหยาแห่งจวนรัชทายาท…ถึงแม้นางจะงามหยาดเยิ้มดังเช่นที่ผ่านมา แต่ใบหน้า ลำคอ และที่มือล้วนทาแป้งจนขาวกระจ่างไปหมด จับคู่กับปากสีแดงแก้มอมชมพู ดูไปแล้วค่อนข้างแปลกใหม่อย่างมาก

กระนั้นองคาพยพทั้งห้าบนใบหน้าของนางก็โดดเด่น กิริยาท่าทางและการพูดจาสนทนาเปี่ยมความเชื่อมั่นในตนเองที่อธิบายไม่ถูกชนิดหนึ่ง เมื่อดูนานเข้าถึงกับรู้สึกว่าการพอกแป้งหนาเตอะเช่นนี้ช่างมีเอกลักษณ์มาก! ในใจก็ลอบคิดว่าครั้งหน้าต้องใช้แป้งเช่นนี้เหมือนกัน แม้แต่มือก็ต้องพอกเข้าไปด้วย ถึงจะดูขาวกระจ่างไปทั้งตัว

เจียงซิ่วรุ่นไม่รู้เลยสักนิดว่าตนเองไม่ว่าทำอะไรก็กลายเป็นผู้นำด้านการแต่งกายในเมืองลั่วอันไปเสียแล้ว นางเพียงนั่งอยู่ด้านข้างอย่างเกียจคร้าน คอยฟังสตรีสูงศักดิ์พูดคุยกันถึงสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปของแต่ละครอบครัวในเมืองหลวงในช่วงหนึ่งเดือนที่นางไม่อยู่นี้

อาจเป็นเพราะรู้สึกได้ถึงว่าที่ประมุขหญิงในจวนรัชทายาทเกิดการเปลี่ยนแปลง วันนี้จึงไม่เหมือนตอนที่อยู่บนเขาหมิงซานอีกต่อไป ภาพที่ทุกคนห้อมล้อมเจียงซิ่วรุ่นถูกแทนที่ด้วยภาพเหล่าฮูหยินสูงศักดิ์กำลังประจบเอาใจอยู่ข้างๆ หยางหรูซวี่

แต่คุณหนูสกุลหยางได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาดีมากจริงๆ ต่อให้ถูกคนห้อมล้อมประหนึ่งดาวล้อมเดือนก็ไม่เผยความหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อยนิด ยังคงสนทนาอย่างผ่อนคลายกับทุกคนด้วยความสุภาพอ่อนโยนมีมารยาท

เฉาซีกับเถียนอิ๋งถึงแม้ในใจจะริษยาชิงชังคุณหนูสกุลหยางผู้นี้เป็นที่สุด แต่ทั้งสองก็ต้องรักษาสีหน้าเอาไว้บ้าง จึงพูดคุยสนทนากับคุณหนูสกุลหยางด้วยพักหนึ่ง

เพียงแต่เจียงซิ่วเหยาเหมือนมีท่าทางกระอักกระอ่วนใจ และไม่เดินเข้าไปทักทายพูดคุยกับคุณหนูสกุลหยางแต่อย่างใด

ไม่นานนักหยางหรูซวี่ก็เดินเข้ามาหา ยิ้มน้อยๆ พลางกล่าวว่า “ไม่เห็นเหยาจีกินอะไรสักเท่าใด หรือว่าขนมของบ้านข้าไม่ถูกปาก”

เจียงซิ่วรุ่นรู้สึกว่าวันนี้ตนเองสวมบทบาทชายารองรัชทายาทอยู่ ไม่จำเป็นต้องเอาใจใส่สตรีที่ยังไม่แต่งเข้าจวนมา นางจึงกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ไม่ถูกปาก”

หยางหรูซวี่อึ้งตะลึงไปเล็กน้อย คล้ายไม่คาดคิดว่าเจียงซิ่วเหยาผู้นี้จะแสดงออกอย่างหยาบคายเช่นนี้ กระนั้นยังคงยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เป็นบ้านของข้าต้อนรับไม่ดีเอง ขอเรียนถาม ชายารองเจียงอยากกินอะไรที่ถูกปากหรือ ข้าจะสั่งคนไปเตรียมให้ใหม่ก็แล้วกัน”

ช่างไม่เสียทีที่ชาติก่อนได้นั่งตำแหน่งประมุขแทนฮองเฮาสกุลเว่ยจริงๆ รู้จักควบคุมอารมณ์ต่อหน้าธารกำนัลได้ยอดเยี่ยม ไม่ใช่คนที่เฉาซีกับเถียนอิ๋งจะไปเทียบเคียงได้เลย

หากใช้มุมมองของแม่สามีไปชื่นชมคุณหนูสกุลหยางผู้นี้ เจียงซิ่วรุ่นรู้สึกพอใจไปหมดทุกอย่างจริงๆ

ว่ากันตามจริง เจียงซิ่วรุ่นกลับมิใช่กลั่นแกล้งเพราะขุ่นเคืองใจ นางก็แค่ทำงานหนักมาหนึ่งเดือนจนเหน็ดเหนื่อยแล้ว จู่ๆ ถูกสั่งให้ออกมางานเลี้ยงสังสรรค์โดยไม่มีเหตุผล จึงค่อนข้างเกียจคร้านอยู่บ้างเท่านั้นเอง

คุณหนูสกุลหยางสุภาพอ่อนโยนมีมารยาท เจียงซิ่วรุ่นเองก็ไม่ใช่คนที่หยาบคายเช่นกัน จึงเพียงยิ้มเล็กน้อยกลับไป และบอกว่าตนเองท้องไส้ไม่ค่อยดี ไม่กล้ากินส่งเดช

แต่หยางหรูซวี่กลับคิดมากเสียแล้ว นางเป็นบุตรีภรรยาเอกของสกุลหยางที่มีอายุน้อยที่สุด ขณะที่หยางเจี่ยนพี่ชายคนโตของนางกลับเป็นพวกไม่เอาไหน ตอนนั้นเนื่องจากไปเกี่ยวพันกับเรื่องอาวุธของกองทัพแคว้นเหลียง หยางเจี่ยนจึงถูกรัชทายาทลงโทษ ทว่าผู้อาวุโสในตระกูลแสดงความเห็นออกมาว่าคลับคล้ายเป็นเพราะหยางเจี่ยนชมชอบบุรุษ แล้วไปล่วงเกินเจียงเหอรุ่นที่ปรึกษาของรัชทายาทเข้า

ว่ากันตามจริง วงศ์ตระกูลใหญ่ที่มีพวกสวะซึ่งไม่อาจเอาออกไปแสดงต่อผู้คนภายนอกได้อย่างหยางเจี่ยนนั้นช่างเป็นเรื่องที่อับอายขายหน้าจริงๆ เขาถูกลงโทษเป็นเรื่องเล็ก แต่ทำให้ความสัมพันธ์กับรัชทายาทร้าวฉานเป็นเรื่องใหญ่

เวลานี้ในสี่ตระกูลใหญ่ สกุลหยางเดิมทีสูสีทัดเทียมกับสกุลเมิ่ง แต่หากคนรุ่นอาวุโสตายไปเกือบทั้งหมดแล้วล่ะก็ กำลังที่แท้จริงของคนรุ่นเยาว์ถึงขนาดไม่อาจสู้อัจฉริยะรุ่นหลังของสกุลฉินได้แล้ว

สกุลหยางเองก็ต้องการโอกาสอย่างเร่งด่วนเพื่อพลิกฟื้นสถานะของวงศ์ตระกูลกลับคืนมาเช่นกัน การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับรัชทายาทนี้แท้ที่จริงก็เป็นโอกาสที่ยากจะหาได้

แม้รัชทายาทจะยังไม่ได้ตกลงเรื่องการแต่งงานกับผู้อาวุโสของตระกูลแต่อย่างใด แต่ในคำพูดและท่าทีล้วนเผยความคิดเช่นนี้ออกมาแล้ว ยิ่งกว่านั้นความหมายของรัชทายาทก็ชัดเจนมาก เพียงต้องการบ้านที่สงบมั่นคงเท่านั้น ไม่ได้ต้องการชายาที่มีความสามารถโดดเด่นอะไร ขอแค่เป็นผู้ที่ใจกว้าง สามารถยอมรับผู้อื่นได้เท่านั้นเอง