ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 119-121

บทที่ 121

เถียนอิ๋งพูดอย่างมีเจตนาแอบแฝงเช่นนี้ หากไม่ตอบกลับอะไรไปบ้าง ไยมิใช่ไร้มารยาทแล้วหรือ เจียงซิ่วรุ่นกำลังคิดจะตอบโต้เถียนอิ๋งสักประโยค กลับเห็นอีกฝ่ายจู่ๆ ก็ปิดปากเงียบเสียอย่างนั้น

นางเบือนหน้าไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเฟิ่งหลีอู๋เดินมาถึงด้านหลังพวกนางตั้งแต่เมื่อใดกัน!

งานเลี้ยงผลไม้ของสกุลหยางจัดขึ้นทุกปี นอกจากแจกจ่ายให้สมาชิกสตรีในเมืองหลวง ยังมีอีกส่วนหนึ่งที่ต้องส่งเข้าวังถวายให้ฮองเฮาได้ลิ้มลองผลไม้ด้วย ปีก่อนๆ เป็นเหล่าไท่จวินสกุลหยางพาสมาชิกสตรีในจวนเข้าวังไปเข้าเฝ้าฮองเฮา

แต่ตอนนี้เว่ยฮองเฮาถูกกักบริเวณในตำหนักที่ประทับของนางเอง เฟิ่งหลีอู๋ก็ไม่ได้พบนางนานแล้วเช่นกัน

สตรีอำมหิตที่จิตใจเปี่ยมด้วยความเคียดแค้น วันๆ หนึ่งคอยแต่พูดจาโหดร้าย ไม่ต้องพูดถึงว่าฮ่องเต้เห็นแล้วจะปวดหัวเลย แม้แต่บุตรชายแท้ๆ เช่นเขาก็ทนรับอารมณ์มารดาที่เป็นเช่นนั้นไม่ไหวเช่นกัน

เนื่องจากการตายของเหมาอวิ่นเซิง ตั้งแต่ต้นจนถึงบัดนี้ฮองเฮาก็ยังขจัดปมในใจไม่ได้ จึงมักมีอารมณ์โมโห แสดงออกอย่างเกรี้ยวกราด ระยะนี้ท่านตาสกุลเว่ยถึงกับเกลี้ยกล่อมให้สงบลงไม่ได้แล้ว

ในสภาพเช่นนี้ ฮองเฮาเองก็ไม่เหมาะจะพบกับสมาชิกสตรีของสกุลหยางเช่นกัน

ดังนั้นหลังจากเขาจัดการงานทางการแล้วเข้ามาในจวนสกุลหยาง ได้พบกับเหล่าไท่จวินสกุลหยางจึงสนทนากับนางเล็กน้อย โดยบอกเพียงว่าฮองเฮากระเพาะไม่แข็งแรง ส้มนี้สามารถยกเว้นได้ ถือว่าให้บันไดลงกับคนสกุลหยางคราหนึ่ง และยังเป็นการช่วยปกป้องหน้าตาของมารดาเขาด้วย

เขาเพิ่งจะพบกับผู้อาวุโสของสกุลหยางพร้อมกับเหล่าไท่จวินสกุลหยางหลังจากสนทนากันแล้ว ผู้อาวุโสก็มาที่สวนดอกไม้เป็นเพื่อนเขา

ทันทีที่เข้ามาในสวนดอกไม้ เขาก็มองเห็นเจียงซิ่วรุ่นกับเถียนอิ๋งยืนอยู่ใต้ระเบียงสนทนากัน

เขาแยกกับผู้อาวุโสแล้วเดินเอื่อยๆ เข้ามา ทันได้ยินคำพูดของเถียนอิ๋งพอดี

เถียนอิ๋งผู้นี้ชอบพูดยุยงคนมาตลอด เฟิ่งหลีอู๋ไม่ประหลาดใจที่เห็นนางอยู่ตรงหน้าเจียงซิ่วรุ่นและคอยยุยงให้ก่อเรื่อง

แต่หลังจบคำพูดของเถียนอิ๋ง เมื่อช้อนตาขึ้นมองไปยังสาวใช้ข้างกายหยางหรูซวี่ หัวคิ้วของเฟิ่งหลีอู๋ก็ขมวดเล็กน้อย

นั่นมิใช่เพราะสาวใช้สองคนนั้นสวยหยาดเยิ้มเสียจนประชันรัศมีกับเจียงซิ่วรุ่นได้ หรือทำให้คนมองจนไม่อาจละสายตา แต่เป็นเพราะสาวใช้สองคนนั้นเป็นจริงดังที่เถียนอิ๋งพูด นั่นคือมีรูปโฉมค่อนข้างคล้ายคลึงกับเจียงซิ่วรุ่น

แต่ในความเห็นของเฟิ่งหลีอู๋ ความเหมือนในจุดนี้กลับเหมือนตงซือเลียนมุ่นคิ้ว* เสียมากกว่า ซึ่งทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

เขาเป็นคนที่ออกมาจากในวัง แม้ไม่เคยสังเกตวิถีชีวิตของบรรดาสตรีในเรือนหลังอย่างละเอียด แต่ก็มิใช่ไม่รู้ความโดยสิ้นเชิง

ข้างกายคุณหนูที่ยังไม่แต่งงานผู้นี้ หากมีสาวใช้ที่งามหยาดเยิ้มชวนคนหวั่นไหวเหนือกว่าคุณหนู น่าจะเป็นเพราะมารดาของคุณหนูซื้อมาให้ เพื่อใช้รักษาความโปรดปรานเอาไว้ให้กับบุตรสาวในภายหน้าก็เท่านั้น

คนที่สามารถคิดวิธีการเช่นนี้ออกมาได้ น่าจะเป็นวิธีการตอนที่บุตรสาวมีรูปโฉมธรรมดาดูแล้วสู้ผู้อื่นไม่ได้ถึงค่อยทำเช่นนั้น

แต่หยางหรูซวี่ไม่ใช่คนอัปลักษณ์เลยแม้แต่น้อย ตัวนางเองก็เป็นสาวงามของตระกูลใหญ่ผู้หนึ่ง เหตุใดยังต้องค้นหาสาวใช้ที่มีหน้าตายั่วยวนหลายคนมากะทันหัน ทำให้ผู้คนเกิดความสงสัยขึ้นในใจแล้ว