เจียงซิ่วรุ่นในชาตินี้เห็นแจ้งถึงเรื่องราวทางโลกแล้ว จึงคร้านจะลงสนามไปเป็นเบี้ยหมากใคร แม้แต่ความครึกครื้นก็ไม่คิดจะเหลือบแล นางแค่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อกลับไปที่เรือนพักของตนเอง
เมื่อครู่นางเพิ่งจะรบกวนคนในครัวขอขิงชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่ง เมื่อกลับถึงในห้องก็ล้างสากอันเล็กที่ใช้บดแป้งชาดของตนเองให้สะอาด แล้วใช้สากตำขิงจนละเอียด ชงด้วยน้ำร้อนเดือด จากนั้นนำมาให้พี่ชายดื่ม
รอจนกรอกน้ำขิงชามใหญ่ลงไปแล้ว ก็ออกฤทธิ์ขับไล่ความหนาวเย็นได้ดังคาด บนร่างของเจียงจือเริ่มมีเหงื่อออกมา เจียงซิ่วรุ่นรีบใช้ผ้าห่มผืนใหญ่ห่มคลุมพี่ชายอย่างแน่นหนามิดชิด ให้เขานอนลงอย่างสงบเพื่อให้เหงื่อออก
เพราะระหว่างทางพบกับผู้อพยพ รถม้าของพี่ชายถูกทำลายตอนที่ต่อสู้กับพวกผู้อพยพที่ปล้นสะดม ดังนั้นเขาจึงต้องขี่ม้ามาตลอดทาง
บุตรชายอ๋องเจ้าแคว้นที่เคยมีเกียรติยศสูงส่งไหนเลยจะเคยได้รับความทุกข์ทรมานถึงขั้นนี้มาก่อน จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ทันทีที่ถึงเมืองหลวงเขาก็ฝืนร่างกายต่อไปไม่ไหว ล้มป่วยลง
เจียงซิ่วรุ่นนั่งพิงหน้าต่างด้านตะวันตก รู้อยู่ในใจว่าเมื่อถึงเมืองหลวงของต้าฉีก็ยังมิใช่จุดสิ้นสุดของการระเหเร่ร่อนและผจญความยากแค้น วันเวลาแห่งความทุกข์ยากนี้แค่เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง
การปลอมตัวเป็นบุตรชายอ๋องของนางในคราวนี้ นางอาจจะไม่ถูกส่งไปซักเสื้อผ้าที่หน่วยซักผ้า แต่ต่อให้สามารถอยู่ด้วยกันกับพี่ชายได้ ก็ยังเป็นสถานการณ์ที่ยากเข็ญเช่นกัน
ที่พักของตัวประกันชายแต่ละแคว้นล้วนขึ้นอยู่กับกรมพิธีการของต้าฉีตระเตรียมและจัดสรรให้
หากเป็นตัวประกันของแคว้นที่แข็งแกร่ง หรืออาจเป็นพวกที่เป็นที่รักใคร่โปรดปรานของบิดาและวงศ์ตระกูล ก็อาจจะได้รับการต้อนรับดูแลอย่างมีมารยาท รวมกับการควักเงินทองของตนเองปรับปรุงพื้นที่โดยรอบของเรือนที่พักให้กว้างขวางโดดเด่น ก็ล้วนสามารถรักษาศักดิ์ศรีหน้าตาของบุตรชายอ๋องเอาไว้ได้
ทว่าพี่ชายของนางในปีนั้นแม้จะมีเงินทองที่บิดาประทานไว้ให้สร้างเรือนเช่นกัน แต่เพราะส่วนใหญ่นำมาติดสินบนเพื่อเลี่ยงไม่ให้นางโดนคนรังแกเหยียดหยามในยามที่อยู่หน่วยซักผ้า ดังนั้นเขาจึงได้แต่พักอาศัยอยู่ในตรอกเก่าด้านตะวันตกของเมืองที่คนของกรมพิธีการต้าฉีจัดเอาไว้ ซึ่งมีพวกคนขายเนื้อและพลทหารจำนวนหนึ่งอยู่ในตรอกนี้ด้วย จนตกเป็นหัวข้อในการเย้ยหยันของบรรดาตัวประกันชายแต่ละแคว้นที่อยู่ในต้าฉี
ต้องรู้ว่าบรรดาตัวประกันชายเหล่านี้มีมากกว่าครึ่งที่ได้กลับคืนสู่แว่นแคว้นของตนเอง ถึงขั้นได้สืบทอดตำแหน่งอ๋องกลายเป็นอ๋องเจ้าแคว้น การที่มาอยู่ต้าฉีด้านหนึ่งคือจำเป็นต้องผูกสัมพันธ์เป็นพันธมิตร ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็เพื่อให้บรรดาบุตรชายอ๋องที่ยังหนุ่มเหล่านี้ค่อยๆ สะสมเส้นสายเอาไว้
เวลานี้แต่ละแคว้นล้วนวุ่นวายไม่สงบ ต่างมีความคิดแย่งชิงความเป็นเจ้าแคว้น หากช่วงชิงพันธมิตรได้มากยิ่งขึ้น สำหรับแคว้นบ้านเกิดของตนเองแล้วจะต้องมีประโยชน์อย่างมากมายแน่นอน
แต่เจียงซิ่วรุ่นไม่อยากให้พี่ชายนางต้องเป็นเหมือนอย่างบุตรชายอ๋องเหล่านั้นที่ต้องทุ่มเทความพยายามดำเนินการวางกลอุบายเช่นนี้
แคว้นปอมีสภาพเสื่อมถอย ไม่ใช่สิ่งที่เรี่ยวแรงผู้คนจะหยุดยั้งได้ มีบิดาที่เป็นโจรช่วงชิงอำนาจนิสัยต่ำช้าเช่นนี้เป็นอ๋องเจ้าแคว้น ไหนเลยจะมีขุนนางผู้ภักดีแห่งแว่นแคว้นคอยช่วยเหลือได้เล่า
อีกทั้งพี่ชายก็เป็นคนที่มีความคิดท้อแท้ทอดอาลัยอีกด้วย หากไม่สามารถเสี้ยมสอนให้เขาเปลี่ยนเป็นคนคิดอยากก้าวหน้าเสียบ้าง มีความเป็นไปได้มากว่าวันใดที่แคว้นปอถูกแคว้นเหลียงกลืนกิน วันนั้นเขาก็จะมีจุดจบเหมือนกับชาติก่อนที่พลีชีพเซ่นสังเวยแว่นแคว้นอีกเหมือนเดิม
เจียงซิ่วรุ่นถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง กดความรู้สึกที่พุ่งขึ้นมาลงไป ก่อนนำพู่กันกับกระดาษมาคิดคำนวณการใช้จ่ายของเงินจำนวนน้อยนิดที่บิดาให้มาอย่างละเอียด
