ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 16-18

บทที่ 18

หูเป้ยเอ๋อร์รีบเร่งฝีเท้าจากด้านขวาของกำแพงเมือง วิ่งปราดเหมือนพายุเข้ามาโดยไม่เห็นสถานการณ์เมื่อครู่ระหว่างคนทั้งสองเลย เขายิ้มแล้วถามว่า “หลังจากตรวจสอบที่นี่เสร็จแล้ว ท่านผู้บัญชาการยังอยากไปตรวจสอบประตูเมืองอื่นด้วยตนเองต่อหรือไม่ขอรับ”

มู่ฉางโจวมองเฟิงซุ่นอินทีหนึ่ง ก่อนเดินลงไป “ไม่ต้องแล้ว ที่เหลือเจ้าตรวจสอบเอง”

เฟิงซุ่นอินมองดูเขาเดินลงไป นางเก็บมือกลับเข้าแขนเสื้อแล้วเดินตามลงไป ไม่รู้เพราะเหตุใด ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งรู้สึกชัดเจนว่าเขามั่นใจมากจนไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย

รอลงมาจากกำแพง มู่ฉางโจวขึ้นขี่ม้าแล้วเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน “อินเหนียงยังอยากไปดูเหตุการณ์น่าสนใจที่เห็นข้างถนนก่อนหน้านี้หรือไม่”

เฟิงซุ่นอินเกือบจะลืมพ่อค้าชาวหูที่กราบไหว้รอบเจดีย์หินเหล่านั้นอยู่แล้ว แต่ยังคงเอ่ย “ย่อมอยากไปดูเจ้าค่ะ”

ดังนั้นทั้งสองจึงย้อนกลับทางเดิม มุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่

จนกระทั่งย้อนกลับไปถึงตรงนั้น บรรดาพ่อค้าชาวหูก่อนหน้านี้ก็ไม่อยู่กันแล้ว กลายเป็นพ่อค้าชาวหูอาวุโสจำนวนหนึ่งแทน แต่ยังคงเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ ต่างตั้งใจกราบไหว้กันอยู่รอบเจดีย์หินสามชั้น

เฟิงซุ่นอินจึงลงจากหลังม้าไปยืนตั้งใจมองอยู่ด้านข้าง ฟังพวกเขาท่องพึมพำบางอย่างก่อนหันไปถาม “พี่รองมู่ฟังออกหรือไม่ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน”

นอกจากบรรดาสาวกที่ตั้งใจเหล่านี้ ชาวบ้านรอบข้างแค่เห็นแถวพลธนูด้านหลังพวกเขาก็พากันหลบเลี่ยงแล้ว แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้รอบด้านก็ยังคงเสียงดัง

มู่ฉางโจวยืนจูงม้าอยู่ฝั่งขวาของนาง ก่อนเอียงหน้ามาเอ่ย “พวกเขากำลังอธิษฐานขอให้เงินทองไหลมาเทมา ขอให้ไม่เจอกับการหลอกลวง”

ประโยคหลังดุจทะลวงเข้าหูขวาของเฟิงซุ่นอินมากับเสียงทุ้มต่ำของเขา คล้ายมีความนัยลึกซึ้งอย่างอื่น นางเลิกคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “เช่นนั้นหรือเจ้าคะ”

“อืม” มู่ฉางโจวตอบกลับ

เฟิงซุ่นอินตั้งสติ นางปล่อยสายบังเหียนแล้วเอ่ย “ดูแล้วศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง เช่นนั้นมิสู้ข้าควรอธิษฐานบ้าง”

มู่ฉางโจวหันมองก็เห็นนางพนมมือ ปิดตาหันหน้าเข้าหาเจดีย์หินสามชั้นอย่างตั้งใจ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ใบหน้าด้านข้างของนางขาวนวล องค์ประกอบของดวงหน้างดงามดุจภาพวาด ขนตายาวทอดต่ำ ท่าทางนิ่งสงบ ทว่าสีหน้าเฉยชาประหนึ่งตัดขาดจากโลกภายนอก

ดวงตาของเขาขยับเล็กน้อย เอ่ยถาม “อธิษฐานอะไรหรือ”

เฟิงซุ่นอินลืมตาขึ้น “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”

นางอธิษฐานขอให้คนข้างๆ ที่นางแต่งงานด้วยผู้นี้ วันหน้าสามารถคล้อยตามนางทุกเรื่อง เลิกเอาแต่จับตามองนางได้แล้ว

มู่ฉางโจวตวัดกายขึ้นหลังม้า ก่อนหัวเราะออกมากะทันหัน “อธิษฐานต่อพระพุทธองค์ยังไร้ประโยชน์ ทำเช่นนี้จะมีประโยชน์หรือ”

“…” เฟิงซุ่นอินเม้มปาก ลูบผ้าโปร่งเล็กน้อยก่อนตามขึ้นหลังม้า เพียงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน อีกทั้งไม่อยากได้ยินด้วย อย่างน้อยตอนนี้เขายังคงไม่คล้อยตามนาง…

แค่เพียงออกไปข้างนอกไม่กี่ชั่วยาม แต่พอย้อนกลับจวนผู้บัญชาการกลับรู้สึกราวกับผ่านศึกใหญ่กลับมา

เฟิงซุ่นอินกลับจวนแล้วก็ยังตามติดมู่ฉางโจวไม่ห่าง ตามอยู่ด้านหลังฝั่งซ้ายของเขาตลอดเวลา วันนี้นับว่าประสบความสำเร็จกับการทำตัวว่าง่ายเชื่อฟังอย่างถึงที่สุด

เพิ่งเข้าประตูจวนชางเฟิงก็รีบก้าวออกมาต้อนรับพร้อมรายงานมู่ฉางโจว “ท่านผู้บัญชาการ ท่านรองมาพบขอรับ มีเรื่องด่วนมาขอให้ท่านผู้บัญชาการตัดสินใจ”

มู่ฉางโจวมองไปข้างหลังทีหนึ่งแล้วเดินไปทางเรือนหน้า

เฟิงซุ่นอินเห็นแววตาของเขาก็เดินตามไป เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นว่าที่เรือนหน้ามีพลทหารอยู่หลายนายกำลังคุมตัวคนผู้หนึ่งหมอบอยู่ตรงนั้น บนตัวคนที่ถูกคุมตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ศีรษะเอียงไปทางหนึ่ง คล้ายได้รับบาดเจ็บจนหมดสติไปแล้ว

จางจวินเฟิ่งยืนอยู่ด้านข้าง มือกดอยู่บนดาบยาว พอเห็นมู่ฉางโจวกลับมาก็รีบก้าวขึ้นมารายงานว่า “ท่านผู้บัญชาการ ท่านผู้บัญชาการใหญ่เพิ่งออกคำสั่งให้ตรวจค้นสายลับจากที่ต่างๆ อย่างเข้มงวดทั่วทั้งเมืองขอรับ”

เฟิงซุ่นอินได้ยินประโยคนี้แล้วแววตาวูบไหว ก่อนได้ยินเขาเอ่ยต่อว่า “เพราะเมื่อเช้าวันนี้จับตัวคนผู้นี้ได้จากนอกเมืองทิศตะวันออก จากบนตัวเขาค้นเจอ…”

พูดถึงตรงนี้จางจวินเฟิ่งก็หยุดชะงัก มองนางทีหนึ่ง