ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 6-7

ป้าจางเอ่ยคำพูดประโยคนี้จนบรรดาคนครัวคนอื่นๆ หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง

จิ่นเหยียนอายุยังน้อย ฝีปากจะร้ายกาจเทียบกับป้าจางได้อย่างไร ยามนั้นเขาโมโหจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ชี้นิ้วไปยังป้าจาง พูดแค่ว่า “เจ้า…พวกเจ้า ข้าจะกลับไปบอกคุณชายข้า!”

“ไม่ต้องพูดถึงว่าเจ้าจะไปบอกคุณชายเจ้าอย่างไรเลย ต่อให้เจ้าไปบอกฮูหยินผู้เฒ่าจริง ข้าเองก็ไม่กลัว” สีหน้าป้าจางยังคงเคร่งขรึมขณะเอ่ย “สรุปแล้วผักใบเขียวกับเต้าหู้พวกนี้เจ้ายังต้องการอยู่หรือไม่ หากไม่ต้องการแล้วข้าจะได้เททิ้งให้หมูกิน หมูมันกินแล้วยังสามารถเพิ่มเนื้อหนังได้ แต่คุณชายเจ้ากินแล้วจะไปทำอะไรได้เล่า มีแต่เปลืองอาหารไปโดยเปล่าประโยชน์”

คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนในห้องครัวหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง ป้าจางเองก็หัวเราะ แต่พอหันหน้าไปก็ได้เห็นเสี่ยวซานยืนอยู่ตรงประตู

ในบรรดาลูกหลานทั้งหมด หลี่หลิงหว่านถือว่าได้รับความโปรดปรานจากฮูหยินผู้เฒ่า ดังนั้นแม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงสาวใช้ตัวเล็กๆ ข้างกายนางคนหนึ่ง แต่ป้าจางยังคงเผยรอยยิ้มกว้างขึ้นมาบนใบหน้า รีบเดินขึ้นหน้าไปถาม “เสี่ยวซานมาแล้วหรือ มาเอาอาหารเย็นของคุณหนูสามใช่หรือไม่ ข้าเตรียมเอาไว้นานแล้ว” เอ่ยจบก็หยิบกล่องอาหารกล่องหนึ่งยื่นส่งให้ด้วยสองมือ

เสี่ยวซานรับกล่องอาหารมาแล้วก็มองไปยังจิ่นเหยียนที่ยืนโมโหจนใบหน้าซีดขาวอยู่ด้านข้าง จากนั้นจึงหันกลับมาเอ่ยกับป้าจางอีกครั้ง “คุณหนูของพวกเราเป็นไข้อยู่ รบกวนป้าจางช่วยต้มน้ำขิงร้อนๆ มาชามหนึ่งให้ข้านำกลับไปให้คุณหนูดื่มด้วย”

ป้าจางได้ยินแล้วก็รีบร้อนเอ่ยถามว่าคุณหนูสามอาการร้ายแรงหรือไม่ ต้องการแจ้งบ่าวที่ประตูให้ไปเชิญท่านหมอมาดูอาการหรือไม่ ก่อนที่นางจะล้างมือ เลือกขิงแง่งใหญ่ๆ ออกมาด้วยตนเองแล้วล้างให้สะอาด จากนั้นจึงหั่นเป็นชิ้นใส่ลงในหม้อต้มจนได้น้ำขิงออกมา

เสี่ยวซานยืนรออยู่ที่ด้านข้าง เมื่อหันหน้าไปอีกครั้งก็เห็นจิ่นเหยียนนำผักใบเขียวกับเต้าหู้ที่วางอยู่บนเตานั้นใส่ลงไปในกล่องอาหาร ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างมีโทสะ

รอจนจิ่นเหยียนกลับถึงเรือนแล้ว เขาก็เห็นหลี่เหวยหยวนยังคงนั่งอ่านตำราอยู่หลังโต๊ะหนังสือ ท่าทางไม่แตกต่างจากก่อนหน้าที่เขาจะออกไปเลย

แม้ภายในห้องจะไม่มีกระถางไฟ ทั้งลมหนาวกับเกล็ดหิมะก็ยังคงพัดเข้ามาทางหน้าต่าง ทว่าบนร่างของหลี่เหวยหยวนในยามนี้สวมชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อที่เมื่อเช้าหลี่หลิงหว่านตั้งใจนำมาให้แล้ว ดังนั้นจึงอบอุ่นกว่าเมื่อก่อนอยู่บ้าง

เป็นเช่นที่หลี่หลิงหว่านคาดเอาไว้จริงๆ เมื่อหลี่เหวยหยวนดูตำราจนเหนื่อย ยามที่เขาพักผ่อนสักเล็กน้อยแล้วสายตามองไปเห็นชุดกันหนาวกับรองเท้าหุ้มข้อที่ตนสวมอยู่ เขาก็จะคิดอยู่เสมอว่านี่เป็นสิ่งที่หลี่หลิงหว่านตั้งใจนำมามอบให้เขา