ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 122-123

เยี่ยซวี่อวี่คนเดียวจับนางไม่อยู่จึงหันหน้าไปจะเรียกคนเข้ามา มือกลับแตะถูกเอวของเด็กสาวโดยไม่ได้ตั้งใจ เยี่ยซวี่อวี่ตกใจและหยุดชะงัก มองดูแวบหนึ่งก่อนจะยื่นมือออกไป

“ในตัวเจ้ายังซุกซ่อนอะไรไว้”

“ไม่มีอะไร!” หลูเหวินจวินรีบส่ายศีรษะแล้วถอยไปทางด้านหลัง

“เอาออกมา”

เยี่ยซวี่อวี่คาดเดาได้แล้วว่าเด็กสาวซ่อนอะไรไว้ในตัว เมื่อครุ่นคิดถึงการกระทำในค่ำคืนนี้ของนางก็ตระหนักรู้ในทันที

สีหน้าของเยี่ยซวี่อวี่ไม่อ่อนโยนเหมือนเมื่อครู่ก่อนอีก

“เป็นมีดหรือ เอามาให้ข้า!”

หลูเหวินจวินถูกสีหน้าเฉียบขาดที่น้อยครั้งจะได้เห็นทำให้ตกใจและหวั่นหวาด นางตะลึงงันไป ขดตัวเล็กน้อยและหยุดดิ้นรน

เยี่ยซวี่อวี่ยื่นมือไปที่เอวของเด็กสาว เลิกกระโปรงปักลายขึ้นแล้วดึงมีดเล็กเล่มหนึ่งออกมาจากใต้สายรัดเอวผ้าแพรที่รัดแน่น

มีดเล็กเล่มนี้ยาวไม่ถึงหนึ่งฉื่อ ฝักประดับมุกด้ามฝังหยก ผูกติดแน่นอยู่กับเอว ตอนหยิบออกมาเยี่ยซวี่อวี่เห็นผิวหนังที่ขาวดุจหิมะของหลูเหวินจวินถูกกดทับจนแดงเป็นรอยลึกรูปด้ามมีด

เห็นชัดว่านี่ไม่ใช่เพิ่งนำมาซุกซ่อนไว้ได้ไม่นาน

นางกุมมีดเล็ก เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใช้สายตาเจือความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อมองเด็กสาวบนเตียง

“เหวินจวินเจ้าคิดจะทำอะไร หรือเจ้าคิดจะ…” นางหยุดชะงักไป

ลำคอนวลเนียนของหลูเหวินจวินค่อยๆ ตกลง ไม่ส่งเสียงแม้แต่คำเดียว

ชั่วขณะนั้นเยี่ยซวี่อวี่ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว

มิน่าจู่ๆ นางก็เปลี่ยนใจจะรั้งอยู่ต่อให้ได้ ไม่ถูก ควรบอกว่านางมีความคิดนี้อยู่ถึงได้ตกลงรับปาก

หลังคลายจากความประหลาดใจในตอนแรก ในใจของเยี่ยซวี่อวี่ก็มีความสงสารเห็นอกเห็นใจอย่างมากผุดขึ้นมา

เวลานี้หัวไหล่ทั้งสองของหลูเหวินจวินสั่นไหวเล็กน้อย เยี่ยซวี่อวี่จึงโอบกอดนางเบาๆ

“เหวินจวิน เจ้าโง่เขลาเกินไปแล้ว เหตุใดจึงคิดไม่ตกเพียงนี้ จะเอาชีวิตตนเองไปเสี่ยงภัย เขาไม่คู่ควรให้เจ้าทำเช่นนี้!”

หลูเหวินจวินไม่อาจฝืนทนต่อไปได้อีก หันหน้ามาแล้วโถมตัวเข้าไปในอ้อมอกเยี่ยซวี่อวี่ หลั่งน้ำตาพลางกล่าวเสียงสะอึกสะอื้น

“ข้าไม่อาจยอมรับ…ข้ายอมรับไม่ได้จริงๆ! ข้าเกลียดตนเองที่เมื่อก่อนตาบอด ถึงกับไปหลงชอบหมาในชั่วร้ายตัวหนึ่ง! เขาไม่เพียงหลอกข้า ยังใช้ข้าเป็นเครื่องมือในการทรยศราชสำนัก ถ้าปล่อยเขาไปเช่นนี้ข้าจะไม่สบายใจไปชั่วชีวิต! ข้าจะสังหารเขาด้วยมือของตนเองจึงจะดับความแค้นของข้าได้ ข้าตายเป็นตาย แต่ไม่อาจปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่และหนีไปเช่นนี้!”

“เจ้าจะแก้แค้นไม่ใช่เรื่องผิด แต่ทำเช่นนี้อันตรายเกินไปแล้ว เจ้าจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างไร เชื่อฟัง กลับไปกับข้าก่อน ไปรอฟังข่าวด้วยกัน เจ้าวางใจ ราชสำนักดีต่อพวกเขาพ่อลูกไม่น้อย เขากลับทรยศ ยิ่งสมคบคิดกับพวกทะเยอทะยาน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะปล่อยเสือเข้าป่าเช่นนี้ ให้เขากลับไปแล้ววางแผนทำเรื่องที่เป็นภัยต่อราชสำนัก”

เมื่อไรที่หลี่เหยียนปรากฏตัวขึ้น ที่นอกด่านอิงโฉวจะมีการซุ่มซ่อนกองกำลังไว้ด้านหน้าเส้นทางกลับขึ้นเหนือของเฉิงผิง เมื่อถึงเวลาก็จะจับกุมตัวเขา นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนการเช่นกัน แน่นอนว่าเรื่องเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้หลูเหวินจวินฟังอย่างละเอียด

หลูเหวินจวินเบิกตาโต มองจ้องเยี่ยซวี่อวี่นิ่ง ฉับพลันนั้นหยาดน้ำตาวาววับเป็นสายก็ค่อยๆ ไหลรินลงมาบนใบหน้าของนางอีกครั้ง

“ไม่ต้องเสียใจแล้ว กลับไปกับข้าก่อนเถิด”

เยี่ยซวี่อวี่ช่วยเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเด็กสาวแล้วพานางลุกขึ้น

หลูเหวินจวินไม่ต่อต้านอีก นางยืนขึ้น ปล่อยให้เยี่ยซวี่อวี่ช่วยผูกสายรัดเอวของตนให้ดี สวมเสื้อกันลม จากนั้นมือก็ถูกเยี่ยซวี่อวี่จับจูงไว้ พาเดินออกไปข้างนอกราวกับเป็นหุ่นไม้

ในเวลานี้เองพร้อมๆ กับเสียงรองเท้าหุ้มแข้งกระทบพื้นดังสับสนจากไกลเข้ามาใกล้ มีเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากในลาน คล้ายมีคนเข้ามาแต่ถูกทหารรักษาพระองค์ขัดขวางไว้

เยี่ยซวี่อวี่หยุดฝีเท้า