ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 122-123

คังอ๋องข้าเป็นคนสังหาร ตอนนั้นแม้จะไม่ใช่แผนที่วางไว้ล่วงหน้า แต่ใช่ว่าข้าจะไม่เคยมีความคิดเช่นนี้อยู่ในใจ ถ้าเขาถูกฮ่องเต้เข้าใจผิดเพราะการตายของคังอ๋อง ไม่มีที่ให้หยัดยืนอีกต่อไป เช่นนั้นสิ่งที่ข้าเฝ้าหวังมาโดยตลอดให้เขาก่อกบฏก็อาจเป็นจริง ทว่าเมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้นมาจริงๆ ข้ากลับไม่เชื่อแล้ว

ด้วยความเข้าใจที่ข้ามีต่อเขา แม้จะเป็นความจริงที่เขาไม่อาจปล่อยวางความแค้นของบิดาได้และชิงชังฮ่องเต้เป็นที่สุด แต่เขาก็จะใช้วิธีอื่นมายุติความแค้นนี้ ถึงสุดท้ายแล้วการแก้แค้นจะไม่มีหวัง ข้าก็คิดว่าเขายอมที่จะฆ่าตัวตายเพื่อยอมรับผิดต่อแม่ทัพใหญ่และคนอื่นๆ แต่จะไม่ยอมช่วยเหลือหลี่เหยียน

หลี่เหยียนเป็นคนเช่นไร ในร่างกายแม้จะมีสายเลือดอันสูงส่งที่สืบทอดมาจากองค์รัชทายาทจิ่งเซิง ภายนอกดูสุภาพเรียบร้อย ท่วงทีกิริยาโดดเด่นเหนือผู้คน แต่แท้จริงแล้วเขาเป็นคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ราชสำนักของพวกท่านเบื้องบนตั้งแต่บัณฑิตวงศ์ตระกูลขุนนาง เบื้องล่างไปจนถึงพ่อค้าแม่ค้าเร่ริมถนน เมื่อพูดถึงพวกเรา เปิดปากก็บอกพวกชนเผ่าทางเหนือ กลุ่มคนนอกแคว้นที่ปล่อยผมสยาย ใส่เสื้อของชนเผ่า กินเนื้อดิบและดื่มเลือด นี่ยังนับว่าเกรงใจ ถ้าไม่เกรงใจก็บอกว่าเป็นสัตว์ป่ากลุ่มหนึ่งที่เดินตัวตรงได้เหมือนพวกท่าน

แต่ข้ารู้ ในหมู่พวกท่านหลายคนดูแต่งกายงามหรูหรา พอลอกคราบภายนอก เอาความเสแสร้งจอมปลอมออกไปเสีย ข้างในก็ไม่มีอะไรแตกต่างกับพวกเราชนเผ่าทางเหนือที่เป็นสัตว์ป่าเหล่านี้ เพื่อจะดึงข้าเข้าเป็นพวก หลี่เหยียนให้สัญญาว่าวันหน้าเมื่อเขายึดเมืองฉางอันได้ เขาจะยอมให้ข้าปล้นสะดมเป็นเวลาสามวันสามคืนก่อน จากนั้นก็จะยกดินแดนกานเหลียงตั้งแต่เป่ยยวนให้ข้าทั้งหมด! คนที่เขาดึงมาเป็นพวกไม่ได้มีข้าเพียงคนเดียว เมืองฉางอันแห่งนี้เกรงว่าจากปากของเขา วันหน้าไม่รู้จะถูกกองทัพม้ามากมายเพียงใดปล้นสะดมสามวันสามคืนกี่ครั้ง! ดินแดนทางเหนือของเป่ยยวนยิ่งไม่รู้ว่าเขารับปากจะให้คนไปมากน้อยเท่าไรแล้ว!

เผยเอ้อร์ไม่มีทางรับใช้คนเช่นนี้ เมื่อก่อนตอนทำศึกกับซีฟาน ถ้าจะบอกว่ามีกองกำลังทหารกองใดที่เรียกได้ว่าเป็นกองกำลังทหารที่มีเมตตาอย่างแท้จริง ไม่ได้แตะต้องชาวบ้านที่อยู่ระหว่างทางแม้แต่ผมสักเส้น ถึงคนเหล่านั้นจะเป็นชาวซีฟานก็ตาม นั่นจะต้องเป็นกำลังพลของเผยเอ้อร์อย่างแน่นอน คนเช่นนี้ไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้น

ดังนั้นแม้พวกท่านจะวางแผนการอย่างสมบูรณ์แบบ สมเหตุสมผล แต่ท่าทีแรกของข้าคือความสงสัย อุปนิสัยกำหนดขีดจำกัดการกระทำของเขา เขาไม่มีทางทำเช่นนี้ แน่นอนว่าข้าเองก็ไม่กล้ายืนยันมั่นเหมาะ เพราะตอนนั้นข้าคิดไม่ถึงว่าพวกท่านรู้ความลับเรื่องความสัมพันธ์ของข้ากับหลี่เหยียนแล้ว เขาอาจยังไม่เข้าใจหลี่เหยียนทั้งหมด อีกทั้งข้าเคยเกลี้ยกล่อมให้เขาก่อกบฏไม่ใช่เพียงครั้งเดียว มาบัดนี้ถ้าเขามีความคิดที่แตกต่างไปจากเดิม มาขอให้ข้าช่วย ก็เป็นเรื่องที่สมควร

ในที่สุดข้าก็ตัดสินใจได้ ไม่ว่าเขาจะรับใช้หลี่เหยียนจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงหลุมพรางอย่างหนึ่ง ข้าก็จะยอมทำ ถือว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจที่เขารับผิดแทนข้า เป็นการปิดฉากมิตรภาพที่เขากับข้าคบหากันมานานหลายปี

หลี่เหยียนเดินทางออกนอกด่านไปหลายวันแล้วด้วยฐานะพ่อค้าและเลิกหวาดระแวงแล้ว เมื่อครู่นี้เพิ่งส่งจุดนัดพบมาให้ข้า ข้าแน่ใจว่าไม่ใช่การหลอกลวงจึงส่งต่อให้เผยเอ้อร์ตามวิธีที่ตกลงกันไว้ ข้าทำทุกอย่างเท่าที่ข้าทำได้แล้ว ส่วนต่อจากนี้เขาจะสมปรารถนาหรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับฟ้าลิขิตแล้ว”

เยี่ยซวี่อวี่ยิ่งฟังก็ยิ่งอกสั่นขวัญแขวน พยายามสงบใจลง

“เฉิงผิง ถ้าก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจอะไรท่านผิดไป ข้าขออภัยต่อท่าน แต่ในเมื่อท่านไม่ได้ตัดสินใจเด็ดขาดที่จะเดินไปกับหลี่เหยียนจนสุดทาง เพราะเหตุใดจึงไม่ดึงบังเหียนม้ากลับเมื่อถึงหน้าผาสูงแล้วร่วมงานกับเผยเอ้อร์ต่อไปเล่า เป็นเหมือนเมื่อก่อน เป็นพี่น้องที่พึ่งพากันและกัน ร่วมกันสังหารศัตรูต่อไป ไม่ดีหรือ”

ดวงตาทั้งสองของเฉิงผิงมีประกายน้ำแฝงอยู่เล็กน้อย

“องค์หญิง ข้าสังหารคนก่อน จากนั้นก็ทรยศต่อราชสำนัก ทำความผิดมหันต์เพียงนี้ ท่านไม่เห็นข้าเป็นน้ำบ่าสัตว์ร้าย ยังยินดีเสนอทางออกให้ข้า ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้แล้ว ข้ากับเผยเอ้อร์แตกต่างกัน ถ้าเขาเป็นมังกร เช่นนั้นข้าก็เป็นหมาในเป็นจิ้งจอกโดยธรรมชาติ จะเดินบนเส้นทางเดียวกันตลอดไปได้อย่างไร ได้พบและรู้จักกัน เขายอมรับข้าเป็นพี่น้องมาหลายปีก็เพียงพอแล้ว

พวกท่านรู้เรื่องที่ข้ากับหลี่เหยียนติดต่อกันแล้ว เช่นนั้นคิดว่าข้าก็คงถูกจัดวางเข้าไปในแผนการของพวกท่านแล้ว ถ้าข้าคาดเดาไม่ผิด รอหลี่เหยียนปรากฏตัว ข้าก็คงออกไปไม่ได้แล้ว ด้วยเหตุนี้ข้าจึงวางแผนไว้แต่แรกว่าจะออกไปก่อนกำหนด เกรงว่าหากล่าช้าแล้วไปเจอพี่น้องที่เมื่อก่อนเคยร่วมกินดื่มหาความสำราญด้วยกันที่ฉางอัน ต่างจะต้องชักดาบออกมาประจันหน้ากันเป็นแน่

ข้าต้องไปแล้ว ยังขอให้องค์หญิงโปรดให้ความสะดวก ให้คนเปิดทางสักเส้น อย่าทำให้ข้าลำบากใจ”