ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 7

ฟู่หลันหยาได้ยินน้ำเสียงตกใจและโกรธเกรี้ยวของคนผู้นั้นดังแว่วมาจากด้านหลัง “ฟู่หลันหยา!”

ไม่ช้าคนผู้นั้นก็พุ่งทะยานมาถึง ก่อนที่นางจะกระโดดออกมา เขากำลังจะคว้าแขนของนางได้อยู่แล้วเชียว แต่น่าเสียดายที่ช้าไปหนึ่งก้าว ด้วยความตื่นตระหนกกลับคว้าได้เพียงชายแขนเสื้อของนางขาดติดมือมาเท่านั้น

ฟู่หลันหยาได้ยินเสียงลมพัดอู้ดังก้องข้างหูก็หลับตาแน่น หัวใจเต้นรัวแทบจะกระโดดออกมานอกอก

เดิมทีคิดว่าคงร่วงตกลงมา ใครเลยจะรู้ ไม่ช้าก็ตกลงมาถึงที่แห่งหนึ่ง จุดที่ตกลงนั้นเป็นพื้นหนานุ่ม เห็นได้ชัดว่ามีคนเอาของมารองไว้เป็นเบาะตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้ว

ฟู่หลันหยาโล่งอกได้เสียที ไม่ว่าเจ้าของหอหลังนี้จะสร้างหอประหลาดเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อเหตุผลใด แต่สุดท้ายแล้วก็มิได้เปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ตามอำเภอใจ ทางหนีจึงยังอยู่ในจุดที่พี่ชายเคยคำนวณไว้ในอดีตตามที่นางคาดไว้แล้ว

ใครเลยจะรู้ นางไม่ทันได้โล่งอกโล่งใจดีก็มีคนกระโดดตามลงมา และตกมาอยู่ข้างกายนางพอดี

นางเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ยังไม่ทันได้พูดผิงอวี้ก็ดึงนางขึ้นจากพื้น ตวาดนางอย่างฉุนเฉียว “เจ้าบ้าไปแล้วรึ!”

ฟู่หลันหยามองดูผิงอวี้อย่างประหลาดใจ “ใต้เท้าผิง?”

สีหน้าผิงอวี้บึ้งตึงไม่น่าดูขณะจ้องมองฟู่หลันหยา พอเขาจะเอ่ยปากพูด ฉับพลันก็มีเสียงของหนักๆ เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ เหนือศีรษะ

ทั้งสองตะลึงงันทันใด เงยหน้าขึ้นไปก็พบว่าทั้งสองกำลังอยู่ในอุโมงค์ที่กว้างโล่ง แสงจันทร์สาดส่องลงมา ด้านบนของอุโมงค์ราวกับมีของที่ใช้ปิดปากอุโมงค์ค่อยๆ เคลื่อนมาประกบปิดทั้งสองข้าง

สีหน้าของทั้งสองคนแปรเปลี่ยนไปทันที เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้ติดตั้งกลไกเอาไว้ หากพวกเขายังไม่รีบออกไป ไม่ช้าจะต้องถูกขังไว้ในนี้เป็นแน่

ผิงอวี้ผุดลุกขึ้นยืนทันที หันมองไปรอบๆ ผนังอุโมงค์แห่งนี้แม้จะลื่นแต่ก็มีหินตะปุ่มตะป่ำดูไม่ราบเรียบไปเสียทั้งหมด พอจะใช้ยืมแรงฉุดตัวขึ้นไปได้

เขาไตร่ตรองจนมั่นใจแล้ว จึงรวบตัวฟู่หลันหยามาแนบอก รัดที่เอวนางไว้แน่น ปีนขึ้นไปด้านข้างผนัง แล้วโคจรลมปราณกระโดดออกจากอุโมงค์

เวลานี้ฟู่หลันหยาไม่คำนึงถึงเรื่องน่าอับอายอีกแล้ว นางจึงทำตัวนิ่งๆ อยู่ในอ้อมกอดของเขา ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ด้วยเกรงว่าจะกลายเป็นการเพิ่มภาระให้เขาจนทำให้กระโดดออกไปจากที่นี่ไม่ได้

ใครเลยจะรู้ ขณะจะกระโดดพ้นปากถ้ำอยู่แล้ว ผิงอวี้กลับเป็นอะไรไม่ทราบได้ จู่ๆ แขนก็อ่อนเปลี้ย ทั้งสองจึงร่วงตกลงมาในอุโมงค์อีกครั้ง

ฟู่หลันหยาตกลงมาจนมึนงงไปหมด ได้แต่ลูบคลำส่วนที่เจ็บป้อยๆ พลางมองดูผิงอวี้ คนผู้นี้เป็นอะไรไปอีกเล่า ข้าเคยเห็นฝีมือเขามาก่อนหน้านี้เรียกได้ว่าไม่ธรรมดาเลย เหตุใดพื้นอุโมงค์ที่ดูต่ำเตี้ยแค่นี้กลับกระโดดออกไปไม่พ้น

ผิงอวี้ใจเต้นรัวจนหูอื้ออึง เหนื่อยหอบอยู่พักใหญ่ รอจนพละกำลังฟื้นฟูคืนมาจึงค่อยหันไปพูดกับฟู่หลันหยาอย่างไม่พอใจ “เจ้าหันไปสิ!”

“ไยต้องหันไปด้วย!” ฟู่หลันหยางงงันมิรู้ต้นสายปลายเหตุ น้ำเสียงจึงแสดงว่าเหลืออดเช่นกัน

ผิงอวี้ไม่พูดพล่ามอีกแล้ว จากนั้นจึงดึงตัวนางเข้าหาแล้วโอบรัดเอวของนางจากด้านหลัง ร่างเขาแนบแผ่นหลังของนาง แล้วโคจรลมปราณอีกครั้งเพื่อกระโดดขึ้นไป

คราวนี้หน้าอกเขาไม่ได้แนบกับส่วนอ่อนนุ่มสองข้างของนางแล้ว อาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวจึงบรรเทาลงมาก เพียงอึดใจเดียวก็กระโดดออกมาได้

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน เมษายน 64)