ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 755-756

บทที่ 755

องค์หญิงใหญ่ฉางหรงกลับถึงวังแล้วอารมณ์ไม่ดีถึงขีดสุด นางทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่ตลอดแม้แต่ตอนที่ฉือชั่นเข้ามาแสดงคารวะ

ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจชอบกล เขาลอบสอบถามเหตุการณ์ตอนนายหญิงตราตั้งถวายพระพรแก่ไทเฮาแล้วในใจเขายิ่งกังขามากขึ้น จึงจับตาดูความเคลื่อนไหวของมารดาอยู่ลับๆ

ผ่านไปเพียงสองวันแพทย์หลวงหยางเข้าสู่วังองค์หญิงใหญ่อย่างเงียบๆ แต่ตอนกลับไปสองขาของเขาสั่นระริก หน้าตาซีดเผือดคล้ายคนเสียขวัญไปแล้วก็ไม่ปาน

ฝ่ามือเรียวยาวขาวกระจ่างข้างหนึ่งจับข้อมือของแพทย์หลวงหยางเอาไว้ ก่อนที่เขาจะร้องอุทานก็มีมืออีกข้างหนึ่งปิดปากเขาไว้ จากนั้นลากตัวเข้าไปในเรือนชาวบ้านธรรมดาๆ หลังหนึ่งในตรอกเล็ก

แพทย์หลวงหยางถูกตรึงตัวไว้กับบานประตู พอปากได้รับอิสระเขาก็เอ่ยถามอย่างแตกตื่นลนลาน “จะ…เจ้าเป็นใคร”

ครั้นเห็นรูปโฉมโนมพรรณของคนผู้นั้นได้ถนัดตา เขานิ่งงันไปก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแปลกแปร่ง “คุณชายฉือ?”

ฉือชั่นหรี่ตาลงกล่าวเสียงเย็นๆ “ท่านแม่ข้าเป็นอะไร”

“องค์หญิงใหญ่…” แพทย์หลวงหยางตอบไม่ออก

บอกเรื่องที่องค์หญิงใหญ่ตั้งครรภ์ต่อบุตรชายนางจะเหมาะสมหรือไม่ โดยเฉพาะบิดาของเด็กในครรภ์เป็นผู้ใดก็ไม่กระจ่างแน่ชัด

“พูด” ฉือชั่นทำสีหน้าดุดัน

หลายวันมานี้ท่านแม่ดูผิดปกติอย่างยิ่งยวด อีกทั้งแพทย์หลวงยังทำท่ามีลับลมคมในอย่างนี้อีก ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้

หรือว่าท่านแม่จะเป็นโรคร้ายที่รักษาไม่ได้…

เมื่อคิดถึงความเป็นไปข้อนี้ฉือชั่นก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

หลายปีมานี้ไม่ว่าระหว่างพวกเขาสองแม่ลูกจะมีปมในใจอะไรอยู่ แต่ที่สุดแล้วนางคือมารดาของเขา มารดาคนที่เอาเลือดของตนเองป้อนให้เขาดื่มเพื่อให้มีชีวิตรอดมาได้บนเขาหลิงไถ

“คุณชายฉือ คือว่า…” แพทย์หลวงหยางลังเลไม่แน่ใจ

บอกไปแล้วต้องพบกับจุดจบไม่ดีแน่ แต่ไม่บอกก็ดูเหมือนจะไม่พบกับบทลงเอยที่ดีเช่นเดียวกัน บอกหรือไม่บอกเป็นปัญหาที่บีบคั้นหัวใจโดยแท้

ฉือชั่นชักมีดสั้นที่เปล่งประกายเย็นเยียบออกมา ใบหน้างามเลิศฉาบด้วยน้ำค้างแข็งชั้นหนึ่ง “จะไม่พูดจริงๆ หรือ”

แพทย์หลวงหยางย่นหัวคิ้วเข้าหากัน “คุณชายฉือ ข้าได้รับพระเสาวนีย์ขององค์ไทเฮามาตรวจพระอาการขององค์หญิงใหญ่ หากไม่กลับไปเกรงว่าองค์ไทเฮาจะทรงส่งคนมาตามหานะขอรับ”

เขาไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าหนุ่มเหลือขอผู้นี้จะกล้าสังหารเขา

ฉือชั่นหัวเราะขลุกขลัก “วางใจได้ ข้าไม่สังหารคน”

เขากล่าวจบก็ควงมีดสั้นในมือด้วยท่วงท่างดงามก่อนตวัดแทงไปที่ลำตัวท่อนล่างของแพทย์หลวงหยางด้วยความว่องไวดุจดาวตก

แพทย์หลวงชราทำตาเหลือกสิ้นสติไป

ฉือชั่นพูดอะไรต่อไม่ออก “…”

ผ่านไปนานเท่าไรก็สุดรู้แพทย์หลวงหยางตื่นขึ้นในที่สุด ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของฉือชั่นสะท้อนเข้าคลองจักษุ เขาเลื่อนมือลงไปจับๆ คลำๆ โดยไม่รู้ตัว

ยังอยู่!

แพทย์หลวงหยางถอนหายใจดังเฮือกใหญ่ มาตรว่าเขามีอายุปูนนี้แล้ว แต่ศักดิ์ศรีของบุรุษจะสูญสิ้นไปมิได้

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอยมา “ไม่ต้องคลำหาแล้ว ตอนนี้ยังอยู่มิได้หมายความว่าหลังจากนี้จะยังอยู่”

แพทย์หลวงหยางรู้สึกกรุ่นโกรธอยู่ในใจ เจ้าลูกเต่าบัดซบข่มขู่ข้ารึ!

ฉือชั่นใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดผืนหนึ่งเช็ดมีดสั้นพลางยิ้มพรายกล่าวว่า “แพทย์หลวงหยางก็ถือได้ว่าเห็นข้ามาตั้งแต่เล็กจนโต คงรู้นิสัยข้าดีกระมัง ถึงจะก่อปัญหาอะไรขึ้นจริงๆ อย่างมากข้าไม่เอาชุดขุนนางบนตัวชุดนี้ก็ได้ เสด็จยายกับเสด็จลุงยังจะทำอย่างไรกับข้าได้อย่างนั้นหรือ”

แพทย์หลวงหยางยกมือปาดเหงื่อออก

“ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย ท่านแม่ข้าเป็นอะไร”

ครั้นเห็นมีดสั้นแผ่ประกายเย็นเยียบน่ากลัวขยับมาใกล้ขึ้นๆ ชายชราหลับตาลงบอกเสียงดัง “องค์หญิงใหญ่ทรงตั้งพระครรภ์แล้ว”

มีดสั้นร่วงหล่นลงปักเข้าหลังฝ่าเท้าของฉือชั่นพอดี โลหิตสีแดงฉานซึมออกมาจากรองเท้าหนังในพริบตา

“คุณชายฉือ เท้าของท่านได้รับบาดเจ็บแล้ว ต้องทำแผล…”

ฉือชั่นยื่นมือกระชากตัวเขาเข้ามาหา ก่อนพูดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกใด “พูดประโยคเมื่อครู่นี้ซ้ำอีกทีซิ”

แพทย์หลวงหยางเห็นท่าทางเย็นชาของเขาที่ยังแฝงความพยศเฉกเด็กหนุ่มไว้หลายส่วนแล้วก็ลอบถอนใจก่อนกล่าวขึ้น “องค์หญิงใหญ่ทรงตั้งพระครรภ์แล้ว วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อขับเด็กในพระครรภ์องค์หญิงใหญ่…”

“เช่นนั้นเหตุใดท่านถึงกลับเร็วนัก” ฉือชั่นรู้สึกว่าหัวสมองของเขาเจียนแตกออกรอมร่อ ทว่าไม่รู้เหตุใดหัวใจกลับสงบนิ่งจนน่าแปลก ราวกับไม่รู้สึกถึงการเต้นของมัน