ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 8

หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนได้แต่ทำเป็นไม่เห็น นำกองกำลังที่เหมือนกองโจรออกมา ก่อนจะถูกเสียงประตูดังปังทำให้ตกใจจนเหงื่อซึมทั้งร่าง

“พี่น้องเราเสียแรงอยู่ครึ่งคืน มารดามันสิ!”

“จนได้ขนาดนี้ก็ไม่ค่อยเคยเห็น ให้ตายเถอะ!”

เหล่าหน่วยลาดตระเวนบ่นกันอย่างขุ่นเคือง ในนั้นมีคนตาแหลมผู้หนึ่งเห็นสีหน้าของหัวหน้าไม่ค่อยสู้ดี

“หัวหน้า ร้อนหรือขอรับ เหตุใดท่านจึงเหงื่อไหลมากเพียงนี้”

“หัวหน้า มือของท่าน…”

หัวหน้าที่เหงื่อไหลโซมกายยกมือขึ้นดู ฝ่ามือเขาดำไปแถบหนึ่ง มีอาการเจ็บราวถูกเข็มแทง แล้วก็เกิดอาการคัน สุดท้ายทั้งเจ็บทั้งคัน จนแทบทนไม่ไหว

“โอ๊ย!” หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนเอามือทุบกับกำแพงหิน แต่ก็ไม่อาจหยุดอาการเจ็บๆ คันๆ นี้ได้ เหงื่อที่ไหลออกมาไม่ขาดสายก็หาใช่เหงื่อที่มาจากความตกใจ

ที่กลางบ้านมีแสงจันทร์ส่องลงมา เมื่อตอนที่ตันชิง เมิ่งกวงหย่วน และฉืออิ๋งเห็นสภาพของในบ้านเกลื่อนกลาดไปหมดก็รู้สึกโกรธเคือง ก่อนจะต้องตกใจกับเสียงร้องโหยหวนที่ดังมาจากนอกกำแพงสูง

ฉืออิ๋งตกใจมากจนต้องเกาะไปที่แขนเมิ่งกวงหย่วน “มีหมาป่า?”

เมิ่งกวงหย่วนยืดอกขึ้น “มีกระหม่อมอยู่พ่ะย่ะค่ะ!”

ตันชิงส่ายหน้า “ฟังเหมือนมีคนได้รับบาดเจ็บ”

ไป๋สิงเจี่ยนยืนอยู่ที่ประตู ลมกลางคืนพัดมาที่แขนเสื้อ เผยให้เห็นว่าที่ด้ามไม้เท้ามีผ้าไหมบางสีขาวหุ้มไว้ ใบหน้าของเขาอยู่ในเงามืด เป็นที่ที่แสงจันทร์ส่องไปไม่ถึง

ฉืออิ๋งอยากรู้นักว่าอาจารย์กลัวหมาป่าหรือไม่ และมีมุมมองต่อหมาป่าที่บาดเจ็บอย่างไร นางหันหน้าไปมอง เนื่องจากแสงของจันทร์ส่องเข้าที่ตานางพอดี จึงยากที่จะสัมผัสถึงมุมมืดนั้น ชั่วครู่กว่าจะรู้ว่าไป๋สิงเจี่ยนถอยไปอยู่ในเงามืดแล้ว กระนั้นก็ไม่อาจเห็นชัดถึงความรู้สึกของเขา เหมือนว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นตลอด เพียงแต่นางมองไม่เห็น

ตันชิงลงมือเก็บกวาดบ้าน เมิ่งกวงหย่วนช่วยทำด้วย ฉืออิ๋งเพียงวางเฉยไม่รับรู้ ทั้งสามจึงตัดเรื่องหมาป่าบาดเจ็บออกไปจากความคิด เนื่องจากเสียงร้องโหยหวนนั้นห่างออกไปเรื่อยๆ แล้ว สรุปว่าไม่ใช่เรื่องหมาป่าคุกคามอะไร

ฉืออิ๋งมีเรื่องที่จะเอ่ยร้องขอไป๋สิงเจี่ยน นางกำลังใคร่ครวญว่าจะเอ่ยปากขออย่างไร อาศัยตอนที่ตันชิงและเมิ่งกวงหย่วนกำลังยุ่งกับงานในบ้าน นางจึงตัดสินใจว่าต้องไปพูดกับเขาในตอนนี้