ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 8

นางคลานขึ้นมาจากพื้น รีบตรวจดูว่าหุ่นหนังเสียหายหรือไม่ เมื่อเห็นมุมข้างฉีกขาดเล็กน้อยนางก็เจ็บที่ใจตนเอง

ตอนที่ตันชิงให้หุ่นหนังนางไว้เล่นนั้น เขาได้เอ่ยว่า ‘นี่คือของเก่าแก่ของไท่สื่อ องค์หญิงทรงระวังให้มากๆ อย่าทรงทำเสียหายนะพ่ะย่ะค่ะ’

ผ่านไปไม่เท่าไรข้าก็ทำขาดเสียแล้ว…

ไป๋สิงเจี่ยนนั่งอ่านหนังสือภายใต้แสงตะเกียง เมื่อได้ยินประตูห้องถูกผลักออก เดิมทีเขาคิดว่าลมพัด แต่เมื่อหันหน้าไปก็เห็นฉืออิ๋งยืนพิงอยู่ที่ประตูอย่างโดดเดี่ยว

“มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มๆ

ฉืออิ๋งชูหุ่นหนังขึ้นอย่างวางหน้าไม่ถูก “มันขาดแล้ว”

“เอามานี่ซิ” มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นตันชิงที่เอามาให้ฉืออิ๋งแน่ ให้อะไรไม่ให้ กลับไปเอาของเก็บสะสมมาให้องค์หญิงเล่นเสียได้!

ฉืออิ๋งก้าวช้าๆ มาทีละก้าว นางวางหุ่นหนังที่ชำรุดลงบนโต๊ะตรงหน้าไป๋สิงเจี่ยน แล้วรีบหลบออกไปยืนด้านข้าง

ไป๋สิงเจี่ยนเห็นมือของนางมีตุ่มแดงๆ จึงเอ่ยถาม “ที่มือเป็นอะไรหรือ”

“ยุงกัดข้า” ฉืออิ๋งตอบด้วยใบหน้าน่าสงสาร

บ้านในตรอกย่อมไม่เหมือนที่วังแน่นอน ห้องนอนไป๋สิงเจี่ยนไม่มียุงเพราะว่ามีหยูกยาต่างๆ ซึ่งยุงและหนอนแมลงต่างๆ ล้วนหลีกหนี ทว่าเขากลับมองข้ามไปว่าฉืออิ๋งไม่อาจทนรับการถูกยุงกัดได้ เขาจึงลุกขึ้นยืนเงียบๆ ไปพลิกหาอะไรบางอย่างในกล่อง

ตอนนั้นเอง ฉืออิ๋งก็รู้สึกว่าห้องของไป๋สิงเจี่ยนแม้มีกลิ่นยาฟุ้งกระจายทั่ว ทว่ากลับอยู่ได้อย่างสบายยิ่ง…ไม่มียุงสักตัว

ในห้องไม่มีเก้าอี้เหลืออยู่ ฉืออิ๋งจึงพาตนเองไปนั่งที่ขอบเตียง ไป๋สิงเจี่ยนหายาทาได้ตลับหนึ่ง พอหันมาเห็นฉืออิ๋งนั่งลงที่เตียงของเขาอย่างสบายๆ เขาก็ไม่อาจพูดอะไรได้ จึงเดินไปที่ข้างเตียง หมุนฝาตลับเปิดออก ฉืออิ๋งถลกแขนเสื้อขึ้น พร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งที่ขาวและนุ่มเนียนออกมา รอให้คนทายา

ไป๋สิงเจี่ยนวางตลับยาลงไปบนมือนาง ความหมายชัดแจ้งยิ่ง…ให้ทายาเอง

ฉืออิ๋งนิ่งรออยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยเข้าใจความหมายของไป๋สิงเจี่ยน นางยื่นสองนิ้วไปปาดเนื้อยาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แล้วทาที่มือตรงบริเวณยุงกัด ทาไปเกาไป เนื่องจากกลิ่นยาไม่ชวนดม นางทาไปสองสามทีก็ไม่ยอมทาต่ออีก

“ที่ขา” ไป๋สิงเจี่ยนเห็นฉืออิ๋งไม่ทาอีก จึงต้องเอ่ยเตือนสติขึ้น

ฉืออิ๋งไม่สนใจเขา นางเกาไปบนขาที่มีผ้ากั้นไว้โดยไม่ยอมแตะต้องยาทาอีก เพียงฟังที่ไป๋สิงเจี่ยนเอ่ยเตือนอย่างหูทวนลม

เห็นว่าฉืออิ๋งไม่ฟัง ไป๋สิงเจี่ยนจึงต้องเลิกกระโปรงนางขึ้น ม้วนขากางเกงนาง บริเวณน่องล้วนถูกยุงกัดเป็นตุ่มแดง ไม่รู้ว่านางเอาเลือดป้อนยุงไปกี่ตัว เขาใช้นิ้วมือป้ายยาขึ้นมา ทาไปที่ขานุ่มขาวของนางอย่างใจเย็นรอบแล้วรอบเล่า ยาที่ทาให้ความรู้สึกเย็นซ่าน ทั้งฝีมือของคนทายาก็ไม่เหมือนใคร เมื่อไม่มียุงมารบกวนอีก ฉืออิ๋งก็เอนตัวบนเตียงอย่างสบาย อาการง่วงงุนมาเยือนกระทั่งหลับไปอย่างไม่เลือกที่

ไป๋สิงเจี่ยนเก็บยาทา ยืดตัวตรง เขาเพิ่งพบว่านางถูกปรนนิบัติจนหลับไปแล้ว