ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 1

ตอนที่ได้ยินเสียงฝีเท้า เสิ่นหุยร่างแข็งเกร็ง เหลือบตาขึ้นมองอย่างตื่นกลัว นางกลัวว่าฮ่องเต้ผู้เมามายที่จากไปจะย้อนกลับมา ถือกระบี่มาสังหารนาง!

สายตาถูกน้ำตาบดบังจนรางเลือน นางกะพริบตา หยดน้ำตาในขอบตาไหลลงมา จึงมองเห็นคนที่เดินเข้ามาได้ชัดเจน

ไม่ใช่ฮ่องเต้!

เสิ่นหุยโล่งอกในทันที

คนผู้นั่นคือบุรุษรูปร่างผอมเพรียว ชุดสีแดงเข็มขัดหยก ชุดคลุมผ้าฝ้ายสีฟ้านวล เขาเดินเข้ามาจากข้างนอก นำลมเย็นเข้ามาด้วย

เสิ่นหุยดึงผ้าห่มโดยไม่รู้ตัว คลุมร่างในชุดลำลองเอาไว้ จากนั้นก็ตระหนักได้ว่าในตำหนักนี้จะมีบุรุษอื่นได้อย่างไร

“ทำให้เหนียงเหนียงตกพระทัยแล้ว”

เสียงเรียบเรื่อยของเขาเหมือนไร้ซึ่งอารมณ์ และซ่อนความเย็นชาที่กันคนออกห่างไกลพันหลี่ไว้รางๆ

เสิ่นหุยยังไม่หายจากความตื่นกลัว จ้องอีกฝ่ายที่กำลังค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ นางยังคงไม่ขยับเขยื้อน มีเพียงน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย

เขาหยุดยืนหน้าเตียงมังกร ห่างจากนางเพียงหนึ่งก้าว เสิ่นหุยเห็นรูปโฉมของเขาอย่างชัดเจน

รูปโฉมของเขางดงามไม่มีใครเทียบได้ในใต้หล้า ไร้ที่ติราวกับเทพเซียนที่เสิ่นหุยไม่เคยเห็นมาก่อน ริมฝีปากบางของเขาเม้มเล็กน้อย มีรอยยิ้มจางๆ ให้เห็นอยู่ตลอด ทว่าตอนที่เขาหลุบตามองคนอื่นๆ ในดวงตาสีเข้มคู่นั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

“เจ้าเป็นใคร” เสิ่นหุยขมวดคิ้ว มีท่าทีระวังตัวขึ้นมา

ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมา เงาแสงเทียนมืดดำตกกระทบบนใบหน้าของเขา ทำให้ไม่อาจคาดเดาสีหน้าของเขาได้

“เผยไหวกวงจะส่งเหนียงเหนียงกลับตำหนักหย่งเฟิ่งพ่ะย่ะค่ะ”

เผยไหวกวง! เสิ่นหุยร่างสั่นสะท้าน

เผยไหวกวงไม่แปลกใจแม้แต่น้อยกับท่าทีตอบสนองของนาง สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

เสิ่นหุยตกตะลึงไปชั่วขณะ รีบพลิกเปิดผ้าห่มด้วยมือที่สั่นเทาแล้วลงจากเตียง นางอยากจะหนีไปจากที่นี่ เร็วเท่าใดก็ยิ่งดีเท่านั้น ต่อให้คนที่ช่วยนางออกไปจะเป็นผีร้ายอีกตนหนึ่งก็ตาม

คงเป็นเพราะได้รับความตกใจ คงเป็นเพราะเจ็บขา พอสองขาของเสิ่นหุยแตะพื้น ร่างกายกลับโงนเงนยืนไม่มั่นคง นางจึงล้มนั่งลงบนขอบเตียงอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันลุกขึ้นใหม่ แขนของเผยไหวกวงก็ยื่นมาหาแล้ว

เสิ่นหุยสูดหายใจเบาๆ คราหนึ่ง รวบรวมความกล้าวางมือลงบนแขนของเขาอย่างระมัดระวัง แต่ไม่กล้าให้เขาประคองจริงๆ เพียงแค่แตะเบาๆ แล้วลุกขึ้นเอง

“กำไลปล้องไผ่ของเหนียงเหนียงนี้มีเอกลักษณ์อย่างยิ่ง”

กำไลเงินเสียดสีกับเนื้อผ้าไหมของเขา

ปลายนิ้วของเสิ่นหุยกระตุก อยากจะอธิบายอะไรบางอย่าง ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย แต่สมองกลับว่างเปล่าไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ต่อจากนั้นแขนที่นางแตะอยู่ก็ขยับออกไป มือของนางยังค้างอยู่ตรงนั้น ลืมแม้แต่จะเก็บกลับมา

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 27 ก.พ. 69