ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 91-92

ยามเสิ่นหุยเข้ามาใกล้ ฉีอวี้ได้กลิ่นที่คุ้นเคยจากร่างอีกฝ่าย ดวงตาก็ขึ้นสีแดง น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง เมื่อครู่ความคิดแรกของนางคืออยากสังหารเสด็จน้าเสีย เหตุใดนางเลวทรามได้ถึงเพียงนั้น ความเสียใจครอบงำหัวใจของนาง นางอยากจะขออภัย แต่พอเผยอปากกลับเปล่งได้เพียงสะอื้นออกมา

ฉีอวี้พูดไม่ออก ทำได้เพียงก้มหน้าหลั่งน้ำตา

ไม่ได้ จะร้องไห้ไม่ได้ นางเบือนหน้าหนี มือเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำแน่น

เดิมทีหมอหลวงอยู่บนเรือลำข้างๆ คอยทำหน้าที่ตรวจชีพจรให้เหล่าสนมชายา พอได้ยินว่าฉีอวี้ตกน้ำ ไม่นานนักก็รุดมาถึง เสิ่นหุยลุกขึ้นแล้วหลีกทางให้หมอหลวง

ซย่าชั่นจูรีบเดินเข้ามา เห็นเสิ่นหุยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก แต่นางยังคงรายงานตามความสัตย์จริง “เหนียงเหนียง ลี่ผินคลอดก่อนกำหนดเพคะ”

เสิ่นหุยติดต่อกับสนมชายาในวังไม่มากนัก พยายามย้อนคิดสักครู่ จึงจำรูปลักษณ์ของสตรีผู้นี้ได้

“เหตุใดถึงคลอดก่อนกำหนด หมอหลวงรุดไปถึงแล้วหรือยัง” เสิ่นหุยถาม

“เดิมทีใกล้ถึงกำหนดคลอดอยู่แล้ว หมอหลวงอยู่ที่นั่นตลอดเวลา ตอนนี้หมอหลวงหลายคนอยู่ที่เรือของลี่ผินเพคะ” ซย่าชั่นจูมองสีหน้าของเสิ่นหุย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดต่อไปว่า “เหนียงเหนียงทรงเป็นห่วงองค์ชายอวี้ แต่ทางด้านลี่ผินควรจะเสด็จไปดูสักนิดนะเพคะ”

เพราะถึงอย่างไรเสิ่นหุยก็เป็นฮองเฮา

เสิ่นหุยพยักหน้า นางหันกลับไปมองฉีอวี้ที่อยู่บนเตียงคราหนึ่ง หมอหลวงกำลังตรวจชีพจรให้เขา จากนั้นนางก็เลื่อนสายตากลับมาแล้วเดินออกไป ตั้งใจว่าจะไปดูลี่ผินสักนิดแล้วค่อยกลับมา

หลังออกจากห้องโดยสารแล้ว เสิ่นหุยก็ก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้า สายลมเย็นพัดมา ความหนาวเย็นปะทะเข้าใส่ ทำให้ความสับสนในสมองของนางเลือนหายไปบ้าง จากนั้นนางก็พูดขึ้น

“ถ้าข้าจำไม่ผิด องค์หญิงเฉิงอู๋อายุเพียงเจ็ดขวบเท่านั้นใช่หรือไม่”

“เพคะ เหนียงเหนียงทรงจำไม่ผิด เจ็ดขวบเพคะ”

เสิ่นหุยขมวดคิ้วแล้วสั่งการว่า “เรียกตัวนางมารอบนเรือของข้า”

“เพคะ”

เสิ่นหุยเพิ่งก้าวขึ้นเรือของลี่ผินก็ได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของอีกฝ่ายแล้ว

สนมชายาจำนวนมากต่างรุดมารออยู่ข้างนอกเพื่อแสดงความห่วงใย

เสิ่นหุยใช้เรื่องสุขภาพไม่ค่อยดีเป็นข้ออ้าง ไม่ได้ปรากฏตัวเป็นเวลาสองเดือนกว่าแล้ว พอเหล่าสนมชายาเห็นหน้านางต่างก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพ

เหวินผินและสนมชายาคนอื่นๆ ทำความเคารพเสิ่นหุยพร้อมกัน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลอบมองสำรวจสีหน้าของนาง เห็นว่านางมีสีหน้าเป็นปกติ ไม่เหมือนคนป่วยหนักก็รู้สึกโล่งใจ

“ลุกขึ้นเถิด ลี่ผินเป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดถึงคลอดก่อนกำหนด” เสิ่นหุยสอบถาม

“ฮองเฮาเพคะ พวกเราก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน ได้ยินว่าไม่รู้ว่าเหตุใดลี่ผินถึงคลอดก่อนกำหนดทั้งที่ไม่ถูกกระแทกหรือหกล้มอะไร พวกเราเป็นห่วงทายาทมังกรจึงรีบมากันทันที” เสียนกุ้ยเฟยพูด

เสิ่นหุยพยักหน้า

เสียงร้องแหลมโหยหวนของลี่ผินดังขึ้นทีละน้อย ทำให้คนฟังหนังศีรษะชา

เดิมทีเสิ่นหุยกำลังนึกถึงเรื่องของฉีอวี้อยู่ พอได้ยินเสียงร้องน่าเวทนาเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสะเทือนใจ ไม่รู้ว่าหมอหลวงมากันกี่คน มีคนเพียงพอหรือไม่ นางเข้าไปในห้องโดยสาร คิดจะเข้าไปดูสถานการณ์ข้างใน

เมื่อเห็นฮองเฮาเข้าไป สนมชายาคนอื่นๆ ย่อมต้องเดินตามเข้าไปด้วย

ห้องทำคลอดไม่สะดวกในการเข้าออก ฮองเฮากับสนมชายาคนอื่นๆ ต่างไม่ได้เข้าไปในห้องทำคลอด เพียงเข้าไปที่ห้องชั้นนอกเท่านั้น หมอหลวงกับนางกำนัลเห็นเสิ่นหุยกับสนมชายาคนอื่นๆ เข้ามาก็รีบหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่แล้วทำความเคารพ

“ทุกคนไม่ต้องมากพิธี รีบไปทำงานของตนเองเถิด” เสิ่นหุยถามหมอหลวงว่า “ลี่ผินเป็นอย่างไรบ้าง”

“ทูลฮองเฮา พวกกระหม่อมจะทำอย่างสุดความสามารถ แม้ว่าลี่ผินจะคลอดก่อนกำหนด แต่กำหนดคลอดของนางเหลืออีกเพียงเจ็ดแปดวันเท่านั้น น่าจะไม่มีปัญหาอะไรพ่ะย่ะค่ะ”

ผู้ที่เป็นหมอหลวงปกติจะพูดจาคลุมเครืออยู่แล้ว เสิ่นหุยได้พบปะกับท่านหมอหลากหลายประเภทมาตั้งแต่เด็ก หากหมอหลวงพูดเช่นนี้ เช่นนั้นลี่ผินก็น่าจะไม่เป็นไร นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจ เพิ่งเดินออกไป นางกำนัลก็มารายงานว่าฮ่องเต้มาถึงแล้ว