ทดลองอ่าน ในข่าวลือนายน่ารักกว่านี้นะ เล่ม 1 บทที่ 9-10 #นิยายวาย

บทที่ 10

นายแม่งจะมาประกวดนางงามหรือไง

[ดั่งเงาที่เดินละเมอไล่ตามแสง แอ็กปั่นเฮงซวย แกรอก่อนเถอะ พี่ชายเรากำลังจะมา]

แต่เรื่องกลับผิดไปจากที่ภาพเงาทุกคนคาดไว้ คราวนี้เจียงอิ่งเงียบเป็นพิเศษ ทั้งไม่กดไลค์และไม่ได้เป็นแกนนำในการเปิดศึกกับแอ็กปั่น กระทั่งเวยป๋อก็ไม่ได้ล็อกอินมาหลายวันแล้วด้วย

เวลาเกิดเรื่องที่ไม่ปกติขึ้นย่อมต้องมีเงื่อนงำ

เหตุนี้ส่งผลให้ในกลุ่มแชตของด้อมภาพเงาเริ่มมีความวุ่นวายเล็กๆ ก่อตัวขึ้น

[พี่ชายของเราหายไปไหน ไม่ได้แอ็กทีฟมาหลายวันแล้วนะ]

[ใช่ มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ เจียงอิ่งชอบสถานการณ์ที่แอ็กปั่นเดินมาให้เล่นงานเองถึงที่แบบนี้ที่สุดไม่ใช่เหรอ]

[เราลองไปถามเจียงสวินพี่ชายเขาดีไหม]

[ช่างเถอะ ฉันคิดว่าถึงเวลาที่พวกเราภาพเงาต้องโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไอดอลด้อมอื่นเวลาเกิดเรื่องอะไรก็มีแฟนคลับคอยออกหน้าให้หมด แล้วด้อมเราล่ะ พอมีเรื่องก็เรียกหาแต่เจียงอิ่ง ยังจะเรียกตัวเองว่ามัมหมีกันอีก มันสมควรแล้วเหรอ!]

[คุณพูดถูก พี่ชายก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง มีเรื่องอะไรพวกเราจัดการกันเองก็พอแล้ว]

หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ แฟนคลับของทั้งสองด้อมก็ยังคงทะเลาะกันต่อไป ในช่วงสองวันนั้นเพียงแค่เปิดเวยป๋อก็จะเจอแต่คำว่า ‘แฟนคลับชีจู๋และแฟนคลับเจียงอิ่ง’ ขึ้นคำค้นหายอดฮิตอยู่ตลอด

ทางกองละครเองก็ต้องการความสนใจอยู่แล้ว เลยเห็นการที่แฟนคลับสองด้อมตีกันเป็นเรื่องน่ายินดี และด้วยกระแสที่ร้อนแรงถึงขนาดนี้ ชาวเน็ตจึงรู้สึกได้ว่าการประกาศอย่างเป็นทางการของละคร ‘หิมะมงคล’ น่าจะเกิดขึ้นภายในสองวันนี้

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเจียงอิ่งอ่านบทของ ‘หิมะมงคล’ อยู่ที่บ้านตลอด นั่นทำให้เขาค่อยๆ ตระหนักได้ว่าคะแนนโหวตของชาวเน็ตตอนคัดเลือกนักแสดงก่อนหน้านี้ไม่ใช่แค่พากันไหลตามกระแสเสียทีเดียว ตัวละครของเซวียนโม่หลิงนั้นบังเอิญมีความคิดหลายอย่างเหมือนกันกับเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

ช่วงนี้ไม่เหมาะที่เขาจะแสดงความคิดเห็นบนเวยป๋อสักเท่าไร ทว่าเรื่องบางอย่างถ้าไม่ได้พูดออกมาคงได้อึดอัดใจตายพอดี แต่คนอื่นก็ยุ่งกับงานกันอยู่ทั้งนั้น เขาเลยต้องมารบกวนชีจู๋

คิงเกลอร์ [จิ้มๆ]

ชีจู๋ตอบกลับทันที

หัวหน้าห้อง ?

คิงเกลอร์ ขอถามหน่อย นายรู้แต่แรกแล้วใช่ไหมว่าเราต้องถ่ายละครด้วยกัน

คิงเกลอร์ [ฉันโยนทุเรียนลูกใหญ่ไปให้แม่ง.jpg]

หัวหน้าห้อง ใช่

หัวหน้าห้อง วันนั้นผู้กำกับอยากให้เราสองคนลองเข้าฉากด้วยกัน แต่นายดันออกไปก่อน

เจียงอิ่ง “…”

โอเคๆๆ สรุปว่าเป็นความผิดของเขาเองแหละที่ถาม

คิงเกลอร์ อ่านบทหรือยัง

หัวหน้าห้อง กำลังอ่านอยู่

คิงเกลอร์ นายคิดยังไงกับตัวละครเซวียนโม่หลิง

หัวหน้าห้อง ขึ้นอยู่กับว่ามองจากมุมมองไหน

หมายความว่ายังไง เจียงอิ่งไม่เข้าใจ

คิงเกลอร์ ลองพูดภาษาคนดูหน่อยไหม

คิงเกลอร์ [ไดโนเสาร์น้อยคำราม.jpg]

หัวหน้าห้อง ถ้าจากมุมมองของลั่วหนานเคอตัวเอกในหนังสือ ฉันคิดว่าเขาเป็นคนหัวแข็งดื้อรั้น แต่จากมุมมองของตัวฉันเอง ฉันคิดว่าเขามีจุดยืนเป็นของตัวเองและใช้ชีวิตอย่างอิสระไม่แคร์ใคร

คิงเกลอร์ โอ้? นายหมายความว่าลั่วหนานเคอไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระเท่าไรสินะ

หัวหน้าห้อง อืม เขาไม่มีความสุขหรอก เขาโดนเหวี่ยงไปหาคนนั้นทีคนนี้ที แล้วยังเคยโดนเพื่อนเก่าหักหลังอีก เขาใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุขเลย

ตอนจบของ ‘หิมะมงคล’ ตัวร้ายถูกทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง ส่วนตัวเอกรอรับชื่อเสียงโดยไม่ต้องลงแรง แต่ชีจู๋กลับบอกว่าลั่วหนานเคอใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข การตีความนี้ทำให้เจียงอิ่งรู้สึกแปลกใหม่

หัวหน้าห้อง ถ้าฉันเป็นลั่วหนานเคอ ฉันจะไม่ยอมให้เซวียนโม่หลิงต้องเผชิญกับจุดจบแบบนั้นแน่

คิงเกลอร์ ฉันขอชื่นชมนายเลย

คิงเกลอร์ แต่แค่นาทีเดียวนะ

ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่บทสนทนากับชีจู๋ในครั้งนี้ก็สร้างแรงบันดาลใจให้กับเจียงอิ่งไม่น้อยจริงๆ เขาเริ่มเปลี่ยนมุมมองจากการตีความแค่ตัวละครเดียวไปเป็นภาพรวมของทั้งเรื่อง เมื่อตัวละครมีชีวิตอยู่ในเนื้อเรื่อง ทุกตัวละครก็ควรเชื่อมโยงถึงกัน

เขาเริ่มรู้สึกกระจ่างขึ้นมาทันทีและอยากอ่านบทต่อ แต่ทางด้านชีจู๋ยังสะกิด QQ ของเขาอยู่เลย

หัวหน้าห้อง [จิ้มๆ]

คิงเกลอร์ ?

คิงเกลอร์ มีอะไร

หัวหน้าห้อง ออกมากินข้าวกัน

คิงเกลอร์ เฮ้ ใครอยากกินข้าวกับนายไม่ทราบ

คิงเกลอร์ [ถุยจากรอบทิศทาง.jpg]

หัวหน้าห้อง นายออกมาสิ ฉันจะไปถึงหน้าบ้านนายในอีกยี่สิบนาที

หัวหน้าห้อง เย็นนี้ผู้ลงทุนกับทีมผู้สร้างมีนัดกินข้าวกัน พี่ชายนายบอกว่ายุ่งมากไม่มีเวลา ให้นายไปก็ไม่ต่างกัน

หัวหน้าห้อง แล้วเขายังบอกอีกว่านายขับรถส่ายไปมาอย่างกับงูเลื้อยจนวางใจไม่ลง เลยขอให้ฉันฝืนๆ ใจแวะรับนายไปด้วยกัน

คิงเกลอร์ ฉันมีใบขับขี่นะ สอบได้มาเพราะความสามารถของตัวเองด้วย นี่นายดูถูกใครอยู่มิทราบ

หัวหน้าห้อง นายสอบใบขับขี่ภาคปฏิบัติไม่ผ่านหลายครั้ง เหตุผลที่สอบตกก็มีตั้งแต่ถอยรถเข้าซองจอดช่องคนอื่น เสยแปลงดอกไม้ตอนขับรถเข้าโค้งรูปตัว S ไปจนถึงทำรถไถลลงเนินตอนสอบจอดบนทางลาด

หัวหน้าห้อง แถมในการสอบใบขับขี่ภาคลงสนามจริง นายยังขับรถออกจากเขตสนามสอบเพราะไม่รู้ทางด้วย

คิงเกลอร์ ??? [ยิ้ม.jpg] นายจะรู้มากเกินไปแล้ว

หัวหน้าห้อง เย็นนี้อวี้อวิ๋นจือนักเขียนต้นฉบับ ‘หิมะมงคล’ มาด้วย ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจเกี่ยวกับเนื้อเรื่องลองไปคุยกับเขาก็ได้ รีบเตรียมตัวออกเดินทางซะ

คุยกันมาถึงขนาดนี้แล้ว และถึงอย่างไรก็ไม่ใช่การไปกินข้าวกับชีจู๋ตามลำพัง ดังนั้นก็ไม่มีอะไรเสียหาย เจียงอิ่งจึงได้เก็บของอย่างง่ายๆ เพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง ในตอนที่เขาออกมาจากอาคารก็มีรถซูเปอร์คาร์คันหนึ่งจอดอยู่ตรงทางเข้าคอนโดฯ แล้ว พอชีจู๋เห็นเขาเดินเข้ามาใกล้ก็ถอดแว่นกันแดดออก

“แค่ไปกินข้าว นายช่วยขับรถที่มันเรียบๆ หน่อยไม่ได้เหรอ” เจียงอิ่งมองชุดหรูทั้งตัวของชีจู๋ ต่อด้วยมองเสื้อฮู้ดกับรองเท้าผ้าใบที่เลือกมาลวกๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองดูขาดออร่านิดหน่อย

ถึงแม้คอนโดฯ ของพวกเขาจะเป็นคอนโดฯ หรู ไม่น่ามีใครมาแอบถ่าย แต่พอชีจู๋ปรากฏตัวแบบนี้ก็ทำให้คนที่เดินผ่านแถวนั้นแวะมามุงดูอยู่ประปราย

“ไปกันเถอะๆ” เจียงอิ่งก้าวขึ้นรถอย่างไม่สบอารมณ์

ประตูรถซูเปอร์คาร์ค่อยๆ ปิดลง ก่อนจะขับตรงไปยังสถานที่กินข้าว ทิ้งเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มเอาไว้เบื้องหลังไปตลอดทาง

พอขึ้นรถมาเจียงอิ่งก็ถอดแว่นกันแดดออกก่อนจะเอนหลังพิงเบาะ และจ้องมองชีจู๋ซึ่งกำลังขับรถอยู่ด้วยสีหน้าซับซ้อน หมอนี่ดูไม่เหมือนกำลังจะไปกินข้าวเลย เหมือนกำลังจะไปเดินพรมแดงมากกว่า

“ปกติเวลาออกไปข้างนอก นายเนี้ยบแบบนี้ตลอดเลยเหรอ นี่ไปกินข้าวนะ ไม่ใช่ประกวดนางงาม” เจียงอิ่งต้องยอมรับว่าความนิยมของชีจู๋ในปัจจุบันไม่ได้มาจากฝีมือการแสดงเพียงอย่างเดียว แต่ยังเป็นเพราะเจ้าตัวมีรูปร่างหน้าตาที่ดีมาก สามารถรับบทบาทได้หลากหลายอีกด้วย

ชีจู๋ยังคงเฉยเมยเช่นเคย เจียงอิ่งบ่นพึมพำไปตั้งมากมายกว่าเขาจะตอบอย่างเรียบเฉยว่า “ใช่”

เมื่อเห็นท่าทีเฉยเมยของเขา เจียงอิ่งก็รู้สึกคันยุบยิบในใจ เริ่มอยากพูดยั่วโมโหอีกสักที

“ชีจู๋”

“หืม?”

“รู้อะไรไหม” เจียงอิ่งนึกถึงรูปถ่ายของชีจู๋จำนวนหนึ่งที่ตนได้รับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน “แฟนคลับของนายน่ะ พวกเธอไม่ได้ชอบนายหรอก พวกเธออยากได้เรือนร่างของนายต่างหาก”

“อืม” ชีจู๋ไม่ได้มีปฏิกิริยาแบบที่เจียงอิ่งอยากเห็น เพียงถามกลับมาว่า “แล้วนายรู้ได้ยังไง”

“แน่นอนว่าฉัน…” เจียงอิ่งคิดจะพูดว่า ‘แน่นอนว่าพวกเธอบอกฉันมา’ แต่ขณะที่กำลังจะหลุดปากพูดออกไปกลับรู้สึกว่ามันแปลกๆ เลยเอามือปิดปากตัวเอง และมองชีจู๋อย่างระแวดระวัง “นายหัวเราะอะไร”

ชีจู๋หยุดหัวเราะ

เจียงอิ่งรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก เสียงเปียโนในรถทำให้บรรยากาศดูหรูหราเป็นพิเศษ เมื่อผนวกกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายบนร่างชีจู๋ที่โชยมาเป็นระยะก็ยิ่งทำให้เจียงอิ่งรู้สึกว่าชุดของเขาทั้งตัวดูเหมือนสินค้าตามแผงลอยข้างถนนมากขึ้นไปอีก

“พี่ชี” เจียงอิ่งเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน

“หืม?” ชีจู๋ไม่ได้ยินคำเรียกนี้มานานจึงหันหน้าไปมองอย่างรู้สึกเหนือความคาดหมายเล็กน้อย

เขาอายุมากกว่าเจียงอิ่งหนึ่งปี สมัยเด็กเจียงอิ่งตัวอ้วนตุ้ยนุ้ย ชอบเกาะติดคน และคอยตามเรียกเขาว่า ‘พี่ชี’ ทั้งวัน

แต่น่าเสียดายที่ช่วงเวลาดีๆ นั้นอยู่ได้ไม่นาน ผ่านไปไม่กี่ปีจอมเกาะติดคนก็โตมาเป็นจอมเถียงไปเสียแล้ว จากนั้นชีจู๋ก็ไม่เคยได้ยินคำเรียกนี้อีกเลย

“ผมขอเปลี่ยนเพลง” เจียงอิ่งถาม “ได้ไหมครับ”

ชีจู๋บอกว่า “ได้อยู่แล้ว”

เจียงอิ่งยิ้มอย่างมีชัย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเพลงเต้นสายย่อสุดเห่ยให้กับชีจู๋

ด้วยเหตุนั้นชีจู๋จึงได้ใช้เวลากับการฟังเสียงเพลงเพี้ยนๆ ของเจียงอิ่งไปตลอดการเดินทางที่เหลือ

โปรดติดตามตอนต่อไป…