ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

บทที่ 10 นายหญิงคนใหม่ประกาศศักดาในคฤหาสน์

แสงอาทิตย์ด้านนอกสว่างไสว ลมเย็นพัดเป็นระลอก อากาศกำลังดี ชวนให้อารมณ์แจ่มใสตาม กระทั่งบ่าวที่กวาดพื้นอยู่หน้าเรือนยังครวญเพลงในคอ

ทว่าจินหยวนเป่าที่นั่งอยู่ในห้องหนังสือกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง บนโต๊ะและบนพื้นเกลื่อนไปด้วยกระดาษที่ถูกขยำเป็นก้อน กระทั่งกระดาษที่วางแผ่อยู่ตรงหน้ายังเขียนด้วยลายมือหวัดชุ่ย

จินหยวนเป่าขยำกระดาษเกล็ดทองแผ่นนั้นเป็นก้อนแล้วเขวี้ยงลงพื้น

‘ป้าบ!’ เขาตบโต๊ะอย่างหงุดหงิด เจียงเสี่ยวเซวียนน่าโมโหสิ้นดี แรกสุดวางยาให้เขาเข้าหอกับตัวเอง ต่อมายังแสร้งทำร้องไห้หลอกให้ท่านแม่บังคับเขากลับบ้านเป็นเพื่อนนาง! ช่างเจ้าเล่ห์มากเหลี่ยม ต่ำช้าไร้ความละอายเป็นที่สุด!

“ฮู้ฮู…ฮ้าฮา…”

กู้ฉางเฟิงบิดเอวเดินกระโดดตัวลอยผ่านหน้าเรือนของเขาไปทางเรือนของจินฮูหยินด้วยสีหน้ามีความสุข

จินหยวนเป่ารู้สึกขนลุกอย่างไรชอบกล เส้นเลือดตรงขมับปูดโปน เขาเขวี้ยงพู่กันลงบนพื้นแล้วลุกขึ้นตะโกนออกไปข้างนอก “อาฝู เข้ามาซิ!”

อาฝูรีบวิ่งหน้าตั้งเข้ามา “คุณชาย…”

“ฉางเฟิงเกิดเพี้ยนอะไรขึ้นมาอีกล่ะ” เขาถาม

บ่าวคนสนิทมองไปทางร่างที่เดินจากไปไกลแล้วของกู้ฉางเฟิงก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ทราบขอรับ แต่คิดว่าคงจะผสมยาอะไรขึ้นมาอีกแล้ว”

หางตาผู้เป็นนายกระตุกทีหนึ่งขณะงึมงำ “ยาของเจ้านั่น ใครจะกล้ากินลง…”

“จริงสิขอรับ คุณชาย…”

“มีอะไร”

“หวังเฉียงจากกองปราบมาขอพบขอรับ”

เขาพยักหน้าแล้วสั่ง “ให้เข้ามา”

“ขอรับ” อาฝูรีบเดินออกไปถ่ายทอดคำสั่งทันที

สักอึดใจหนึ่งหวังเฉียงก็ก้าวสวบๆ เข้ามาในห้องพลางประสานมือยิ้มให้ “ก่อนอื่นต้องขออวยพรหัวหน้า ขอให้ท่านถือไม้เท้ายอดทอง…”

“มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมา” จินหยวนเป่าแทรกหน้าบึ้ง

หืม? ดูท่าจะไม่มีความสุขกับชีวิตแต่งงานแฮะ…หวังเฉียงรู้อยู่แล้วว่าเจ้านายตัวเองไม่เต็มใจยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ จึงรีบหุบยิ้มแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ขอรับ! หลายวันมานี้พวกเราใช้หมดทุกวิธีการ เสือดาวเวหาก็ยังยืนกรานว่าตอนนั้นมันเกิดอยากล้วงกระเป๋าขึ้นมาด้วยความคิดชั่วแล่น หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรก็ไม่ยอมรับว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีคนหายในระยะนี้”

“หึๆ…” จินหยวนเป่าหัวเราะในคอ “นึกไม่ถึงจริงๆ ว่ามันจะใจเด็ด แต่ยิ่งเสือดาวเวหาคนนี้ปากแข็งมากแค่ไหน ก็ยิ่งบ่งบอกได้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังของมันน่ากลัวเท่านั้น”

“แล้วตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรดีขอรับ”

จินหยวนเป่าจัดชุดให้เข้าที่แล้วเดินไปที่ประตู “ไป! ข้าจะไปสอบปากคำมัน”

ปรากฏว่าเพิ่งเดินออกมาข้างนอกก็ปะเข้ากับอวี้ฉีหลินที่ยกอาหารมาให้ เขาถามเสียงขุ่นทันที “มาทำไม!?”

“เรียกเจ้าไปกินข้าวเที่ยง เจ้าก็ไม่กิน ท่านแม่เลยให้ข้ายกมาให้น่ะสิ” อวี้ฉีหลินยื่นของในมือไปให้เขา

“ข้าไม่อยากกิน!” ชายหนุ่มถอยหนีก้าวหนึ่ง รู้สึกเหมือนว่าอาหารถาดนี้จะต้องใส่ยาปลุกกำหนัดไว้อย่างเข้มข้น