ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 1 – บทที่ 2

ยิ่งไปกว่านั้นสตรีนางนั้นเป็นก็แค่เพียงคนชั้นต่ำที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆ บุตรีของนางก็คงเช่นเดียวกัน วันหน้าเมื่อได้เป็นอัครมเหสี จะปั้นให้กลมจะบีบให้แบนเช่นไรย่อมเป็นไปตามแต่ใจเขาปรารถนา ให้บุตรีของตนเองขึ้นเป็นอัครมเหสี ยังไงก็เหมาะกว่าหลานห่างๆ สิบหมื่นแปดพันลี้อย่างหลิวไป๋อวี้นับร้อยเท่า

ยิ่งคิด หลิวเซียก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้เหมาะสมเป็นที่สุด ดังนั้นพอกลับถึงจวนเขาก็นำเรื่องนี้ไปเล่าให้ฮูหยินใหญ่ฟังโดยละเอียด

ฮูหยินใหญ่ที่กำลังเลือกผ้าเพื่อเตรียมตัดเย็บเสื้อกันหนาว พอได้ยินเรื่องนี้นางก็หันมายิ้มแห้งๆ “พวกนางสองแม่ลูกอาศัยอยู่ท้ายตรอกสกุลหวงทางทิศตะวันตกของเมือง หากท่านพี่ยินดี พรุ่งนี้ก็แวะไปพบหน้าพวกนางสักครั้ง ส่วนเรื่องอื่นๆ ข้าจะเป็นคนจัดการให้เอง”

หลิวเซียพยักหน้าชื่นชม ฮูหยินใหญ่ของเขาคนนี้ช่วยแบ่งเบาภาระความยุ่งยากให้เขาได้มิใช่น้อย…

เรื่องตามหาบุตรี หลิวเซียไม่ปรารถนาจะให้เป็นเรื่องใหญ่ ดังนั้นวันถัดมาเขาจึงแต่งกายด้วยอาภรณ์เรียบง่ายธรรมดาสีเทา มุ่งหน้าตรงไปยังทิศตะวันตกของเมืองพร้อมกับผู้ติดตามที่ชื่อจางเชียน

ครั้นมาถึงยังตรอกสกุลหวง หลังจากเคาะประตูบ้านอยู่หลายหลัง ในที่สุดพวกเขาก็หาบ้านอันเป็นที่พักของช่างปักสองแม่ลูกพบ ชาวบ้านพวกนี้พอได้ยินว่าพวกเขามาหาสองแม่ลูกก็ต่างพากันใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากหัวเราะคิกคัก

หลังจากมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานหนึ่งซึ่งมีตะไคร่เขียวเกาะ หลิวเซียก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ส่งสัญญาณบอกให้จางเชียนเคาะประตู สำหรับบุรุษอย่างหลิวเซียแล้ว การที่ต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องเหลวไหลที่ตนเองเคยทำในอดีตนั้น จำต้องอาศัยความกล้าเป็นอย่างมาก

น้ำเสียงกระจ่างชัดดังลอยมาจากหลังประตู “ประตูไม่ได้ลงกลอนไว้ เข้ามาได้เลย”

หลิวเซียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็ผลักประตูเข้าไป

เมื่อผ่านพ้นประตูเข้าไป เขาก็พบกับลานเล็กๆ ลานหนึ่ง ที่อยู่เหนือศีรษะคือค้างที่มีเถาองุ่นเลื้อยปกคลุมเขียวชอุ่มมีชีวิตชีวาชวนมอง บนผนังมีกระถางดอกไม้วางตั้งอยู่อีกหลายกระถาง ต่างล้วนเบ่งบานงดงามยิ่งนัก บนพื้นที่ถูกปรับจนกลายเป็นทางเดินเล็กๆ นั้นถูกปูไว้ด้วยหินเขียวคราม ที่ปลายทางอีกด้านคือสตรีในชุดเสื้อกันหนาวลายดอกกำลังยืนตากผ้าอยู่

หลิวเซียรู้สึกสับสนงงงัน ราวกับความฝันเมื่อครั้งอดีตสมัยยังเรียนหนังสือที่ว่าได้กลับบ้านเกิดนั้นจู่ๆ ก็กลายเป็นจริง

สตรีนางนั้นม้วนแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก เส้นผมข้างกกหูหลุดลุ่ยอยู่หลายปอย นางหันกลับมาพร้อมใช้ข้อมือปาดเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางฉีกปากยิ้ม “ไม่ทราบว่าท่านผู้นี้ มาตามหาผู้ใดหรือ”

สตรีผิวดำอวบอ้วน แต่ร่างทั้งร่างกลับอาบอิ่มไปด้วยอารมณ์เบิกบาน

หลิวเซียรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะบุ่มบ่ามขึ้นมาอีกครา

เขาก็กระแอมออกมาคำหนึ่ง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร”

นางเดินตรงเข้ามา กวาดตาแล้วพิจารณามองดูเขาจากบนลงล่างรอบหนึ่ง “ไม่รู้จัก”

หลิวเซียหน้าเสีย

จางเชียนพูด “ท่านผู้นี้คือเวยกั๋วกง ใต้เท้าหลิว!”

นางตกตะลึง ข้อมือก็พลันหยุดค้างอยู่บนหน้าผาก หยดน้ำไหลลงมาจากปลายนิ้ว

“เจ้า…”