ทดลองอ่านนิยายวาย ปราชญ์กู้บัลลังก์ บทที่ 3.2 #นิยายวาย

“เจ้ากับฮั่นเกอล้วนเป็นตี๋จื่อกันทั้งคู่” ในที่สุดโหยวเต๋อชวนก็สงบอารมณ์ได้ และเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “พี่ใหญ่เจ้าดูแลกิจการ ส่วนเจ้าเป็นขุนนางในราชสำนัก ไม่ดีตรงไหน”

หลี่จื้อเฟิงยืนอยู่ด้านหลังโหยวเหมี่ยวด้วยสีหน้าบอกอารมณ์ไม่ถูก

“เจ้ามีนิสัยซุกซนตั้งแต่เด็ก อยู่บ้านก็อยู่ไม่สุข ภายภาคหน้าเจ้าทำงานในราชสำนักต้องการใช้สอยเงินทอง พี่ใหญ่เจ้าไม่เอาเปรียบเจ้าแน่นอน เดิมทีพ่อก็อยากยกกิจการให้เจ้า แต่จนใจเพราะเจ้าไม่ชอบคิดบัญชีทำการค้า แต่เรายังไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ ข้าขอถามเจ้า เจ้าอยู่ในเมืองหลวง…”

จู่ๆ โหยวเหมี่ยวก็หน้าเปลี่ยนสี หัวเราะแล้วเอ่ยว่า “ข้ากลับมาคราวนี้ ไม่คิดจะกลับไปเมืองหลวงอีก”

โหยวเต๋อชวนคิดไม่ถึงว่าโหยวเหมี่ยวบอกจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนทันที พลิกสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษด้วยซ้ำ จึงแค่นเสียงเย็นชาตอบกลับไป “ไม่กลับเมืองหลวง? เจ้าจะทำอะไร”

“ไม่ทำอะไร อยู่บ้านเฉยๆ เงินหมดแล้วกลับเมืองหลวงไปก็ไม่มีประโยชน์”

“ถ้าเจ้าอยากจะท่องตำราอยู่บ้านก็เป็นเรื่องดี ย่างเข้าวสันต์จะเชิญอาจารย์มา จะได้สอนพี่ใหญ่ให้รู้หนังสือด้วย สามปีให้หลังค่อยเข้าเมืองหลวงไปสอบก็ไม่สาย” โหยวเต๋อชวนพยายามสะกดกลั้นโทสะ

“ช่างเถอะ ไม่อยากเรียนแล้ว น่าเบื่อ”

สองพ่อลูกจ้องหน้ากันเงียบๆ ครู่ใหญ่ เสียงของโหยวเต๋อชวนฟังออกว่ากำลังโมโหจัด “ข้าถามเจ้า ไปร่ำเรียนได้อะไรมาบ้าง”

“ไม่ได้ไปเรียน ฟังสิ่งที่อาจารย์พูดไม่รู้เรื่อง”

“ดี ดีมาก” โหยวเต๋อชวนบันดาลโทสะ พยักหน้าพลางเอ่ยออกมา

“ข้าตั้งใจว่าจะสู่ขอภรรยาที่เฉลียวฉลาดมาสักคน นำเงินทองมาให้ข้าใช้ก่อร่างสร้างตัว สร้างกิจการ อาศัยเงินภรรยาจับจ่ายใช้สอย สร้างโรงชาขึ้นมาสักแห่งจะได้เสพสุขชั่วชีวิต…”

ครู่ต่อมาโหยวเต๋อชวนก็คว้าพู่กัน แท่งหมึก และแท่นฝนหมึกบนโต๊ะขึ้นมาขว้างปาเป็นชุด

“ข้าจะฟาดเจ้าลูกเนรคุณอย่างเจ้าให้ตาย…!”

“เดรัจฉาน!”

โหยวเต๋อชวนมีหรือจะไม่เข้าใจคำพูดของโหยวเหมี่ยว จงใจพูดเสียดสีเขาชัดๆ จึงตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด วิ่งไล่ตามออกจากห้องหนังสือ โหยวเหมี่ยวไปหลบด้านหลังหลี่จื้อเฟิง หลี่จื้อเฟิงคิดจะปกป้องเขา แต่โดนโหยวเต๋อชวนผลักออก จากนั้นหยิบหวายออกมาไล่ตีต่อ โหยวเหมี่ยวจึงวิ่งหนีออกไปที่สวน ฝูงนกบินแตกฮือด้วยความตกใจ

“เจ้าเดรัจฉาน! แม่ข้าเป็นคนช่วยให้เจ้าได้ปราสาทเขานี้มาแท้ๆ…”

โหยวเหมี่ยวยืนอยู่ในสวน วางท่าไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดิน อ้าปากก็ด่าทอบุพการีตัวเอง โหยวเต๋อชวนได้ยินก็รู้ว่าเรื่องนี้ชักไม่ค่อยดีแล้ว ไม่เรียกบ่าวไพร่ให้เสียเวลา หมุนตัวหาท่อนไม้ไล่ฟาด

“เจ้ามันข้ามแม่น้ำรื้อสะพาน* ระวังแม่ข้าจะมาหาเจ้าตอนกลางคืน…” โหยวเหมี่ยวตะคอกด่าอีก

“ข้าจะฟาดลูกเนรคุณอย่างเจ้าให้ตาย!” โหยวเต๋อชวนหน้าเขียวหน้าดำ วิ่งตามโหยวเหมี่ยวพร้อมตวาดด่าทอลั่น

นางหวังกับหม่าอี๋เหนียงแตกตื่นตกใจ พาสาวใช้และบ่าวชายวิ่งตามออกมาจากห้องโถง ตอนโหยวเต๋อชวนออกจากประตู เท้าไปเตะโดนกระถางดอกไม้ จึงเอาท่อนไม้ค้ำวิ่งกะโผลกกะเผลกไล่ตามโหยวเหมี่ยวไป หน้าแดงคล้ำราวตับหมู

“เจ้าเดรัจฉาน!”

* ข้ามแม่น้ำรื้อสะพาน เป็นสำนวนที่หมายความว่าเมื่อกระทำการบรรลุเป้าหมายแล้วกลับกำจัดผู้ที่ให้ความช่วยเหลือสนับสนุน