เพื่อตอบสนองต่อคำกล่าวว่า ‘หญิงงามปีศาจชักนำหายนะสู่บ้านเมือง’ ที่รัชทายาทประทานให้ประโยคนั้น นางที่ถูกผู้คนเรียกขานกันว่า ‘เจียงจี’ จึงอยู่ในเมืองลั่วอันโดยคอยเคลื่อนลมชักนำฝน วางแผนการลับ เพื่อให้แคว้นปออันอ่อนแอได้โอกาสในการดิ้นรนเอาตัวรอดแม้เพียงชั่วครู่
บางทีพายุปีศาจที่นางก่อขึ้นอาจจะโอ้อวดเกินไป ทำให้ในงานเลี้ยงดื่มสุราสังสรรค์หลายครั้งไปกระตุ้นให้เฟิ่งหลีอู๋รัชทายาทผู้มีสีหน้าเย็นชาคอยจับจ้องนางไม่วางตา
สายตาของคนผู้นั้นฉายแววร้ายกาจเต็มที่อย่างชัดแจ้ง
แคว้นเล็กๆ ที่อ่อนแอแคว้นหนึ่งจะสามารถพลิกผันชะตากรรมของแคว้นเพียงเพราะสตรีนางหนึ่งได้อย่างไรกัน
หลังจากผ่านไปห้าปีในที่สุดแคว้นปอก็ถูกแคว้นเหลียงที่อยู่ติดกันผนวกรวมไป
เจียงจือพี่ชายผู้ถูกบิดาลืมเลือนไปนานแล้วยืนอยู่บนกำแพงเมืองต้าฉี มองไปยังทิศทางของบ้านเกิดและทิ้งตัวลงไป ใช้ความตายอุทิศแด่ผืนดิน
ช่างเป็นพี่ชายผู้คร่ำครึมากเหลือเกิน!
ทั้งที่บิดาของนางเป็นคนสวมชุดขาวนำบรรดาแม่ทัพพลทหารทั้งเมืองคุกเข่ายอมจำนนต่อแคว้นเหลียงเอง แล้วให้ตนเองที่อายุสี่สิบปียอมรับเจ้าแคว้นเหลียงที่อายุเพียงยี่สิบปีเป็นบิดาบุญธรรม หมอบกราบกรานยินยอมเป็นทาส คอยจูงม้าให้กับบิดาเยาว์วัยที่เพิ่งยอมรับหมาดๆ ด้วยตนเองอยู่ไม่ห่าง เพื่อปกป้องชีวิตของตนเองเอาไว้
ส่วนต้าฉีที่เป็นแคว้นพันธมิตรของแคว้นปอก็เพียงมองดูอยู่เฉยๆ ที่ด้านข้างมาโดยตลอด จวบจนตอนที่แคว้นปอล่มสลาย และแคว้นเหลียงก็มีอำนาจลดลงไปมากแล้ว ถึงค่อยยกทัพออกไปอย่างสง่าผ่าเผยเพื่อปราบปรามแคว้นเหลียง
ก่อนฉินจ้าวจะยกทัพไปได้เคยรับปากกับนางด้วยตนเองว่าจะสังหารเจ้าแคว้นเหลียงกับมือและใช้ศีรษะของอีกฝ่ายมาเซ่นไหว้พี่ชายของนาง แต่หลังฉินจ้าวยกทัพไปได้ไม่นาน สวีซื่อภรรยาเอกของเขาก็มาเยือนถึงบ้าน จับนางมัดไว้ และกล่าวหาว่านางเป็นปีศาจยั่วราคะ ก่อนจะจับนางถ่วงน้ำ…
เพียงแต่ตอนที่สวีซื่อมัดเจียงซิ่วรุ่นด้วยเชือกอยู่นั้น ด้วยอาจกลัวว่าหลังจากนางตายแล้วจะอาฆาตแค้นและสาปส่งอีกฝ่าย สวีซื่อจึงยืนอยู่ด้านข้างเปิดปากเผยเบาะแสสำคัญ โดยพูดเพียงว่าอย่าได้กล่าวโทษกันเลย หากจะโทษก็ต้องโทษตัวนางเองที่มีพฤติกรรมโอ้อวดให้คนสนใจมากเกินไป มีฐานะเป็นตัวประกันแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตน วางแผนแทรกแซงราชสำนักของต้าฉีอย่างไม่หวั่นเกรงสิ่งใด กระตุ้นให้ผู้มีอำนาจสูงสุดไม่พอใจเข้าแล้ว…
เมื่อนางลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งทุกสรรพสิ่งก็หวนกลับไปช่วงเวลาก่อนหน้า เป็นเวลาที่โชคชะตาเลวร้ายเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
หวั่นซื่อมารดาผู้ให้กำเนิดนางกับพี่ชายซึ่งเป็นชายาเอกปออ๋องเพิ่งจะตายไป เซินซื่ออนุคนโปรดของบิดาก็ขึ้นมาแทนที่ แล้วอาศัยข้ออ้างว่าเพื่อแสดงความจริงใจในการเป็นพันธมิตรกับต้าฉีที่เป็นแคว้นปกครองใต้หล้า ถือโอกาสนี้ส่งลูกๆ ของหวั่นซื่อที่มีอยู่เพียงสองคนมาเมืองหลวงของต้าฉีในฐานะตัวประกันชายและตัวประกันหญิง
เจียงซิ่วรุ่นทั้งดีใจและเสียใจ ที่ดีใจคือพี่ชายผู้เป็นญาติสนิทที่สุดเพียงหนึ่งเดียวของนางในขณะนี้ยังมีชีวิตอยู่ เขาอยู่ด้านนอกรถม้านี่เอง ที่เสียใจคืออีกประเดี๋ยวเมื่อเข้าประตูเมืองยื่นพระราชสาส์นของแคว้นแล้ว นางก็จะถูกนำตัวไปที่ท้องพระโรง ถูกเฟิ่งหลีอู๋ที่ภูตผีเห็นแล้วยังต้องหวาดวิตกผู้นั้นวิพากษ์วิจารณ์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หลังจากได้รับความอัปยศอดสูนางก็จะถูกโยนไปที่หน่วยซักผ้า…
