ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 7-9

หลังจากขึ้นรถม้าเจียงซิ่วรุ่นก็เขย่าเปิดห่อผ้าที่ไป๋เฉี่ยนเพิ่งยื่นมาให้นางเมื่อครู่นี้อย่างทนไม่ไหว

เมื่อเปิดห่อผ้าอันหนักอึ้งที่ประคองอยู่ออก ในนั้นล้วนเป็นทองคำบริสุทธิ์ วันนี้ตอนเช้าโต้วาทีอย่างต่อเนื่องจนได้ทองมายี่สิบก้อน ผลการโต้วาทีโดดเด่นยิ่ง ยิ่งกว่านั้นทองของต้าฉีเมื่อเทียบกับของแคว้นปอแล้วมีน้ำหนักมากกว่าอยู่เล็กน้อย รูปร่างเป็นลอนสูงต่ำประหนึ่งหนอกอูฐในทะเลทราย ทำให้คนหลงใหลเป็นอย่างยิ่ง!

เป็นครั้งแรกในชีวิตของเจียงซิ่วรุ่นที่อาศัยความสามารถของตนเองหาทองมาได้ ในใจจึงพลุ่งพล่านยิ่ง ชั่วขณะที่ประคองทองคำใบหน้าก็เผยรอยยิ้มน้อยๆ ออกมาแล้ว

ตอนที่รอยยิ้มนี้ของนางยังไม่จางหาย จู่ๆ กลับมีคนเปิดม่านรถกะทันหัน สีหน้าเย็นชาปานน้ำแข็งของเฟิ่งหลีอู๋ผู้นั้นพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

รัชทายาทของต้าฉีถึงแม้จะแยกแยะเนื้อสัตว์ทั้งหกไม่ออก แต่มิอาจไม่ยอมรับว่าสีสันของทองคำนั้นช่างขับเน้นสีผิวคนมากจริงๆ

ครั้นเห็นเด็กหนุ่มในรถม้าผู้นั้นคลายผ้าพันคอออกไปครึ่งหนึ่ง แขนเสื้อยาวตกร่วงอยู่ที่ข้อศอก แขนที่บอบบางทั้งสองข้างกำลังกอดทองคำกองหนึ่งเอาไว้แน่น แสงตะวันเจิดจ้ายามเที่ยงวันสาดเข้ามาในตัวรถม้าครึ่งหนึ่ง ทำให้สีสันของทองคำพร่าตา คนก็เป็นประกายดุจหิมะกระทบแสงตะวัน เขาที่ไม่เคยสนใจสังเกตรูปโฉมของผู้คนมาก่อน พริบตานั้นใจเขาได้ถูกรอยยิ้มเจิดจ้าที่ออกมาจากภายในใจของเด็กหนุ่มคนนั้นเขย่าจนสั่นคลอนไปชั่วขณะ

เจียงซิ่วรุ่นไม่คาดคิดมาก่อนว่ารัชทายาทจะโผล่พรวดเข้ามาในรถม้าเช่นนี้ ภายใต้ความตะลึงงัน นางเก็บรอยยิ้มกลับมาแล้วโค้งกายน้อมคำนับอยู่ในรถม้าพลางพูดว่า “ไม่ทราบว่ารัชทายาทมีสิ่งใดจะสั่งสอนพ่ะย่ะค่ะ”

พูดจบนางถึงพบว่าตนเองยังคงกอดทองเอาไว้อยู่ ซึ่งดูไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง จึงรีบวางเอาไว้ที่ด้านข้าง แล้วน้อมคำนับอีกครั้ง

เฟิ่งหลีอู๋ปรายตามองใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้มของนางแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า “บังเอิญมาทางเดียวกัน คุณชายติดตามข้าเข้าไปพูดคุยกันในจวนสักหน่อยเถอะ”

เจียงซิ่วรุ่นรีบปฏิเสธทันที “ช่างโชคร้ายนัก ที่บ้านมีธุระต้องให้กระหม่อมกลับไปจัดการพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิ่งหลีอู๋ไม่กล่าวอันใด ฉินจ้าวที่อยู่ด้านหลังเขากลับกล่าวอย่างน่าเกรงขามเต็มที่ “รัชทายาทมิได้เชื้อเชิญ แต่ ‘สั่ง’ ให้เจ้าเข้าไปในจวน เจ้ากล้าปฏิเสธรึ”

เจียงซิ่วรุ่นเหลือบตาขึ้นมองสีหน้าของรัชทายาท ท่าทางของเขาไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธจริงๆ

ในใจนางลอบด่าฉินจ้าว…ช่างเป็นสุนัขกินอาจมไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ! ผ่านมาสองชาติ ล้วนเป็นสุนัขรับใช้โดยสมบูรณ์!