ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 146-147

บทที่ 147

วันนั้นตอนพบตรามัจฉาในถุงหนังที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกบนหลังจินอูจุย นางก็น้ำตาไหลอาบหน้า

เยี่ยซวี่อวี่จำได้อย่างชัดเจน เขาเคยบอกว่าเขาไม่ระวังทำตรามัจฉาที่ตกเสียหายอันนั้นหายไป ไม่สามารถส่งคืนได้ นางเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง จะไปนึกถึงได้อย่างไรว่าเขาจะไม่ยินดีส่งคืนและลอบเก็บไว้เอง ทว่าสุดท้ายแล้วกลับคืนให้นางด้วยวิธีนี้

ตัวอักษรบนนั้นใช้ดาบกระบี่สลักทีละขีดทีละเส้นด้วยพละกำลังมหาศาล แต่ตัวอักษรกลับดูไม่เป็นระเบียบ นางไม่รู้ว่าเขาเขียนคำอำลาสุดท้ายเหล่านี้ภายใต้สถานการณ์เช่นไร แต่นางรู้ว่าในความคิดของเขา ตอนนางเห็นถ้อยคำเหล่านี้เขาก็คงไม่อยู่ในใต้หล้านี้แล้ว ‘ไม่มีวันลืมเลือน’ นี่คือจดหมายสารภาพรักที่จริงใจตรงไปตรงมาที่สุด และร้อนแรงที่สุดที่เขาทิ้งไว้ให้นาง

แม้ตอนได้อ่านนางจะรู้แล้วว่าเขารอดพ้นจากสภาพอับจนมาได้อย่างปลอดภัย แต่ในคืนนั้นหลังจากกล่อมลูกน้อยหลับไปแล้วนางก็เอาตรามัจฉาแนบไว้กับหัวใจ น้ำตาเปียกชุ่มเส้นผมและหมอน

นางมีความลับอย่างหนึ่งที่ไม่เคยเปิดเผยต่อหน้าใคร แม้แต่เสด็จพ่อก็ไม่เคยรู้

ตอนนางโน้มน้าวเสด็จพ่อให้เห็นด้วยกับการที่นางเลือกชายหนุ่มสกุลเผยเป็นราชบุตรเขย ปากนางบอกว่าเป็นการทำหน้าที่องค์หญิงอย่างเต็มความสามารถ และแบ่งเบาภาระของเสด็จพ่อเพื่อราชสำนัก สิ่งนี้แม้จะเป็นเจตนาเดิมของนาง ทว่านางก็ไม่อาจหลอกตนเองได้ นอกจากช่วยเหลือเสด็จพ่อแล้ว นางไยมิใช่แอบซ่อนความคิดเห็นแก่ตนเองที่ไม่อาจให้ใครรู้อยู่หลายส่วน

นางชื่นชอบเขา ยินดีจะทุ่มเทหรือกระทั่งเสี่ยงต่อความเจ็บปวดผิดหวังไปเดิมพันเพื่อได้สามีมาคนหนึ่ง

ชายหนุ่มจากสกุลเผยสูงสง่าหล่อเหลา แข็งแกร่งองอาจห้าวหาญยิ่ง เขาเป็นคนลึกล้ำดุจท้องทะเล แต่ก็มั่นคงดุจภูเขา เขาเป็นกล้วยไม้หอมในลานบ้าน* และต้นสนแข็งแกร่งบนหน้าผา** ได้พบบุรุษที่มีคุณธรรมความสามารถเช่นนี้ นางจะไม่เลื่อมใสศรัทธา ไม่หวั่นไหวในตัวเขาได้อย่างไร

ในคืนวันเข้าห้องหอ คำพูดที่นางพูดกับเขาเหล่านั้นย่อมเป็นสิ่งที่นางคิด แต่นางก็อธิษฐานอยู่ในใจว่าขอให้วันเช่นนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นจริงๆ วันที่เสด็จพ่อของนางได้รับการยืนยันว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายทั้งหมด เขาทอดทิ้งนาง และนางจะต้องทำตามคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นอย่างที่สุดโดยไม่ทำให้เขาต้องลำบากใจแม้แต่น้อย

นางโชคร้าย คำคาดการณ์ดุจคำสาปแช่งในคืนวันแต่งงานของตนได้กลายเป็นจริงแล้ว ทว่าในค่ำคืนที่นางได้รับจดหมายบอกลาเป็นครั้งสุดท้ายจากเขาที่จินอูจุยนำมา นางมีความสุขอย่างยิ่ง เขาสารภาพรักกับนาง และเขาก็ไม่ได้ตาย เขาจะมีชีวิตกลับมาพบนาง

เยี่ยซวี่อวี่เคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะโชคดีเช่นนี้

เมื่อข่าวการศึกสงครามที่ชายแดนเหอซีสิ้นสุดลงส่งมาถึง อาจเพราะตรามัจฉาที่ทำให้นางมีความมั่นใจอย่างไม่เคยมีมาก่อน หรืออาจเพราะความเข้าใจกันระหว่างคนรัก นางรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าเขาจะไม่ทำตามขั้นตอนกลับเมืองหลวงพร้อมกับเหล่าทหารหาญ เขาจะต้องกลับมาก่อนเพื่อนาง และประตูบ้านของนางก็จะเปิดต้อนรับเขาทุกเวลา ขอเพียงเขาเลิกลังเลและเต็มใจที่จะก้าวเท้าก้าวสุดท้ายออกมาด้วยตนเอง เดินมาที่หน้าประตูบ้านของนางและเคาะประตู

ทว่าความมั่นใจของนางยังคงมีไม่มากพอ หลังจากเผยเซียวหยวนกลายเป็นสามีของนาง ดูแล้วเหมือนนางเป็นฝ่ายที่สูงส่งอยู่เหนือกว่า เขาเป็นราชบุตรเขยที่ซื่อสัตย์จงรักภักดีและก้มศีรษะให้นาง แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม อยู่ต่อหน้าเขา นางจะเป็นฝ่ายที่ต่ำต้อยเสมอ นางเป็นธิดาของฮ่องเต้ นี่เป็นสถานะที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงและไม่อาจละทิ้งได้ เป็นสิ่งที่นางติดค้าง แม้ในช่วงเวลาสนิทสนมแนบชิดที่เร่าร้อน ส่วนลึกในใจของนางก็ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่แน่นอน