ทดลองอ่าน แสนชัง นิรันดร์รัก บทที่ 1-บทที่ 2

“นางจะไปก็ไป ในสายตาไม่มีแม่สามีคนนี้อยู่สักนิด รวมถึงเจ้าด้วยเกิงเอ๋อร์ เหตุใดต้องรอนาง ใครจะรู้ว่านางกลับมาเมื่อใด ถ้าเกิดนางไม่กลับมาตลอดไป หรือว่าจะปล่อยให้เฟิ่งเอ๋อร์รอคอยไปเรื่อยๆ อย่างนี้”

เซี่ยฉางเกิงตรึกตรองชั่วครู่

“อีกสองวันลูกจะเดินทางไปที่นั่นเพื่อรับนางกลับเรือนเองขอรับ”

นายหญิงเซี่ยโมโหแล้ว

“ไม่ได้! นางเพิ่งแต่งเข้ามาครึ่งปีกว่าก็เป็นเช่นนี้ นี่มันเรื่องอะไรกัน นางไปของนางเอง อยากกลับก็ต้องกลับมาเอง แม่ไม่อนุญาตให้ไปรับนาง นางจะได้ไม่ผยองพองขน วันหลังอยากกลับไปที่นั่นบ่อยๆ”

เซี่ยฉางเกิงพูดอย่างมีน้ำอดน้ำทน “กลับมาคราวนี้ เดิมทีลูกตั้งใจจะไปที่แคว้นฉางซาอยู่แล้วขอรับ ตอนฉางซาอ๋ององค์เดิมสิ้นไปเมื่อสามปีก่อน ตัวลูกอยู่ที่เมืองซิวถูในเหลียงโจวไม่อาจกลับไปเคารพศพ ช่วงสองสามปีนี้ก็มีงานรัดตัวเรื่อยมา ช่วงนี้มีเวลาว่างแล้วพึงควรไปเซ่นไหว้ นี่เป็นหน้าที่ของลูก และยังถือโอกาสรับคนกลับมาด้วยขอรับ”

นายหญิงเซี่ยได้ยินบุตรชายพูดเช่นนี้แล้วก็กล่าวอย่างฝืนใจ “ช่างเถอะ เช่นนั้นเจ้ารีบไปรีบกลับ อย่าให้เฟิ่งเอ๋อร์รอนานเกินไป”

นางหยุดเว้นจังหวะแล้วพูดต่อท้ายอีกคำ

“นางคอยเจ้ามานานกี่ปีแล้ว!”

เซี่ยฉางเกิงรับคำ

นายหญิงเซี่ยเริ่มอารมณ์ดีอีกครั้งหนึ่ง นางจะไปลงมือเก็บกวาดห้องหอที่เรือนปีกตะวันออกให้บุตรชายเองแต่เขาทัดทานไว้ บอกให้บ่าวไพร่ทำก็ได้ เพราะเขามีข้าวของไม่มาก

นางตะโกนสั่งงานเป็นการใหญ่

ชิวจวี๋ยกกระถางไฟใบหนึ่งเข้ามาวางบนเตาผิงมุมห้อง

เซี่ยฉางเกิงเดินไปเกลี่ยถ่านไฟด้วยตนเองแล้วปิดฝา จากนั้นสั่งให้นางปรนนิบัติมารดาดีๆ ถึงออกจากห้องกลับเรือนปีกตะวันออก

ชายหนุ่มสาวเท้าไปตามระเบียงยาว

อักษรมงคลคู่สีแดงที่แปะติดไว้ตามประตูหน้าต่างตอนแต่งงานเมื่อต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงอยู่ทว่าสีซีดลง อีกทั้งสายลมหอบเอาหมอกฝนมาโดนจนเปียกชื้นยับย่นติดกัน พอลมพัดมาระลอกหนึ่งก็พลันหลุดจากประตูตกลงบนพื้นดังแปะ

เซี่ยฉางเกิงชายตามองแล้วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าห้องหอ

ผู้ติดตามยกสัมภาระประจำตัวเขาเข้ามาให้ อาเมากับหญิงคนงานอีกคนง่วนอยู่กับการปูเตียงเช็ดโต๊ะ เห็นเขากลับมาก็เรียกขานทักทาย

“คุณชาย”

เขาพยักหน้าแล้วยืนอยู่ด้านข้าง

เมื่อสาวใช้ทั้งสองเก็บห้องเสร็จแล้วจะไปแก้ห่อสัมภาระของเขาเพื่อจัดเก็บอาภรณ์เข้าตู้แต่ถูกห้ามไว้ เขาบอกว่าจะทำเอง

พวกนางยอบกายคำนับเขาคราหนึ่งค่อยถอยออกไป

เซี่ยฉางเกิงหยิบเสื้อผ้าของตนออกมา เขาเปิดประตูตู้ กลิ่นหอมรวยรินระลอกหนึ่งลอยมาแตะปลายจมูกชำแรกเข้าสู่โพรงปอดทันที

เขากลอกตามอง