ทดลองอ่าน ท่านผู้เป็นดั่งดวงใจ บทที่ 7-9

จางจวินเฟิ่งขี่ม้าย้อนกลับมาหามู่ฉางโจวแล้ว “ทหารลาดตระเวนพบว่ามีสายลับลอบเข้ามา ตอนนี้ยังหนีไปได้ไม่ไกลขอรับ”

“จับเป็น!” มู่ฉางโจวออกคำสั่งเสร็จก็กระตุกบังเหียนควบม้าไปทางด้านขวา ห้อตะบึงไปถึงข้างกายเฟิงซุ่นอินพร้อมเอ่ยอย่างรวดเร็ว “ขึ้นม้าตามข้ามา” พูดจบมุ่งหน้าไปต่อทันที

คนและม้ารอบข้างต่างรีบติดตามไป

เฟิงซุ่นอินเพิ่งลดมือที่อุดหูลงก็ได้ยินเสียงมู่ฉางโจวคล้ายจะพูดอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว แต่ตอนที่เงยหน้ามองไปนางก็เห็นเขาห้อตะบึงม้าผ่านไปแล้ว ข้างกายเหลือเพียงฝุ่นควันตลบจากกีบเท้าม้าทิ้งเอาไว้

“ฮูหยินขอรับ!” พลธนูที่รับผิดชอบคุ้มกันนางก้าวขึ้นมาขวางด้านข้างกะทันหัน

เฟิงซุ่นอินสังเกตเห็นความผิดปกติ หันมองไปแล้วพบว่าจากพื้นที่แอ่งด้านข้างมีม้าสองตัวกำลังพุ่งทะยานเข้าหานาง หางม้าลากเศษกิ่งไม้ติดมาด้วย คล้ายซ่อนตัวอยู่ละแวกใกล้ๆ มานานแล้ว

มู่ฉางโจวควบม้าไปได้ครึ่งทางแล้วเห็นเฟิงซุ่นอินไม่ได้ตามมาจึงรั้งหยุดม้า เมื่อหันกลับไปมองทางเดิมถึงพบว่านางยังอยู่ที่เดิม แววตาก็เข้มขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

ห่างไปไม่ไกล ม้าสองตัวที่เพิ่งปรากฏขึ้นกำลังห้อตะบึงเข้าหานาง

จางจวินเฟิ่งรีบหยุดตามหลัง หันหน้ามองไปแล้วร้องตกใจ “เหตุใดนางถึง…เมื่อครู่นี้เรียกนางแล้วไม่ใช่หรือ!”

ก่อนหน้านี้เห็นนางขี่ม้าอย่างช่ำชองเพียงนั้น ไม่น่าจะตามไม่ทันนี่!

ทหารลาดตระเวนรีบรุดเข้ามาอย่างเร่งรีบ หูเป้ยเอ๋อร์เองก็นำคนเข้ามาล้อมจากด้านหลัง แต่ม้าสองตัวที่พุ่งออกมานั้นกลับเลี้ยวตัดทางเข้ามา เฟิงซุ่นอินกลับกลายเป็นคนที่อยู่ใกล้ที่สุด ชัดเจนว่าถูกมองเป็นเป้าหมายไปแล้ว

เฟิงซุ่นอินรีบตั้งสติ ก้าวปราดถอยไปด้านหลังซากปรักหักพัง วันนี้นางตามมู่ฉางโจวออกมาไม่ได้ติดมีดสั้นมาด้วย ขอเพียงหลบเลี่ยงสถานการณ์ตรงหน้าได้ ย่อมมีพลธนูกับพลทหารนายอื่นมากำราบพวกเขาเอง

ในที่สุดนางก็ยื่นมือออกไปคว้าบังเหียนม้าสำเร็จ เสียงกีบเท้าม้าที่พุ่งมานั้นฟังดูรีบร้อน ราวกับบีบกระชั้นมาถึงด้านหลังตนเองแล้ว

ทันใดนั้นลูกธนูดอกหนึ่งพลันยิงเข้าใส่กีบเท้าม้าของสายลับคนหนึ่ง อีกฝ่ายล้มคว่ำลงพื้นทั้งคนและม้า กระแทกชนกับซากปรักหักพังเข้า ม้าของนางได้รับความตกใจจนร้องเสียงดังพลางยกขาคู่หน้าขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

เฟิงซุ่นอินเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิด หมวกม่านแพรบนศีรษะตกลงมา เสียงฝีเท้าม้ารอบด้านก็ดังระงม บรรยากาศกลายเป็นโกลาหล เพียงพริบตาเดียวคนและม้าจำนวนมากต่างพุ่งเข้ามาแล้ว

ท่ามกลางเสียงโหวกเหวกนางยิ่งได้ยินไม่ชัด หัวคิ้วขมวดก้าวถอยหลัง แต่จู่ๆ ก็รู้สึกถึงแรงกระชากที่แขน มีมือข้างหนึ่งยื่นมาจับนางไว้แน่น แล้วกระชากตัวนางออกไปจากความชุลมุนนั้นทันที

เฟิงซุ่นอินถูกกระชากออกจากความโกลาหลนั้น เมื่อช้อนสายตาขึ้นก็เห็นใบหน้าของมู่ฉางโจว

“เมื่อครู่นี้เรียกไม่ได้ยินหรือ” ในมือข้างหนึ่งของเขายังถือคันธนูไว้ สายตาจ้องมองนาง

เฟิงซุ่นอินยืนได้มั่นคงแล้วถึงตระหนักว่าอยู่ใกล้เขามากเกินไป แทบจะแนบกับหน้าอกของอีกฝ่าย สายตาตกลงบนริมฝีปากบางของเขาพอดี นางหอบหายใจเอ่ย “เมื่อครู่เสียงดังเกินไป ได้ยินไม่ชัดเจ้าค่ะ”

มู่ฉางโจวไม่ได้พูดอะไร สายตามองสำรวจใบหน้านางไปรอบหนึ่ง เห็นนางหน้าซีดขาว ทรวงอกที่อยู่แนบกับเขาสะท้อนขึ้นลง ปอยผมตรงหูด้านซ้ายยุ่งเหยิงเล็กน้อย

“ท่านผู้บัญชาการ จะให้จัดการอย่างไรขอรับ!” หูเป้ยเอ๋อร์ตะโกนถามขึ้นมา

มู่ฉางโจวปล่อยมือออกในที่สุด เขาผละสายตาจากใบหน้านางแล้วเดินไปทางด้านนั้น “ทำเหมือนทุกครั้ง”

เฟิงซุ่นอินผ่อนลมหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนยกมือขึ้นลูบแขนเล็กน้อย

ทุกคนล้อมวงอยู่ตรงซากปรักหักพัง สายลับที่ตกจากม้าก่อนหน้านั้นหมดสติอยู่กับพื้น ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ อีกคนหนึ่งที่ใบหน้าสกปรกมอมแมมถูกจับกดคุกเข่าอยู่บนพื้น ตะโกนเสียงดังขึ้นมากะทันหัน “ข้าเป็นคนของราชสำนัก!”

เฟิงซุ่นอินหันไปมอง

ไม่มีใครฟังเขาด้วยซ้ำ หูเป้ยเอ๋อร์โบกมือ รอบด้านมีคนก้าวเข้าไปจับอีกฝ่ายมัดทันที

สายลับสบถด่า “ข้าเป็นคนของราชสำนัก พวกเจ้ากล้า…” แต่ปากก็ถูกอุดไว้ทันที จากนั้นทหารลาดตระเวนก็ลากตัวพวกเขาขึ้นหลังม้าแล้วพาออกไปโดยไม่ลังเล

เฟิงซุ่นอินตกตะลึง นางหันหลังไปมองเงียบๆ นั่นเป็นคนของราชสำนัก?

หากเป็นเรื่องจริง มิใช่ว่าพวกเขาจับแม้แต่คนของราชสำนักหรอกหรือ…

เหตุการณ์สงบลงแล้ว หูเป้ยเอ๋อร์เก็บดาบ ชำเลืองมองเฟิงซุ่นอินพลางพึมพำ “ไม่เห็นนางจะตกใจลนลานเลยนี่ เหตุใดเมื่อครู่นี้ถึงยืนนิ่งนักเล่า”

จางจวินเฟิ่งเอ่ยเสียงเบา “บังเอิญจริงๆ นางออกมาก็เจอกับเรื่องนี้เข้าพอดี”

มู่ฉางโจวมองเฟิงซุ่นอินอีกครั้ง ก่อนโบกมือให้พวกเขาพร้อมยื่นธนูยาวในมือส่งให้

หูเป้ยเอ๋อร์เข้าใจ คิดว่าเขาต้องการปลอบฮูหยินเล็กน้อย จึงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์รับคันธนูมาแล้วโบกมือให้รอบๆ

ทุกคนต่างถอยห่างออกไปเงียบๆ ย้อนกลับไปรออยู่บนถนน

มู่ฉางโจวปลดดาบที่เหน็บอยู่ตรงเอวแล้วเดินเข้าหาเฟิงซุ่นอิน

เฟิงซุ่นอินเพิ่งเดินออกไปไม่กี่ก้าวเพื่อเก็บหมวกม่านแพรที่ตกลงบนพื้น ปลายนิ้วนางลูบจัดตัวผ้า ขณะที่ในใจเรียบเรียงความคิด

มู่ฉางโจวผ่อนฝีเท้าลงอย่างจงใจ เดินอ้อมไปทางด้านหลังฝั่งซ้ายของนาง พบว่านางไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย นึกย้อนไปถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ รวมถึงความผิดปกติของนางเมื่อครู่ ก่อนยกดาบในมือเข้าใกล้หูซ้ายของนาง นิ้วโป้งกดด้ามจับแล้วปล่อยออกกะทันหัน

เสียงเคร้งดังขึ้นเบาๆ ข้างหู แต่เฟิงซุ่นอินไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว

มู่ฉางโจวมองนางชั่วครู่ ก่อนย้ายมือไปทางหูขวาของนางแล้วดีดนิ้วโป้งอีกครั้ง

เสียงเคร้งดังขึ้น เฟิงซุ่นอินหันขวับ สบสายตากับเขาด้วยความตกตะลึง “ท่านทำอะไร”

มู่ฉางโจวเก็บมือกลับมาแล้วเอ่ย “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”

เฟิงซุ่นอินมองดาบที่เขาเพิ่งเก็บเข้าฝัก ตระหนักได้ถึงบางอย่าง นางถามขึ้นเสียงเบา “มีอันใดหรือเจ้าคะ”

มู่ฉางโจวจับจ้องนาง “หูซ้ายของเจ้าสูญเสียการได้ยินไปแล้ว”