ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 1-2

ฉู่หลินหลางผู้นี้อาศัยว่าตนเองเจ้าคารมจึงมาพูดขู่ขวัญนางถึงที่กระมัง

แม่นางหลินคิดถึงตรงนี้แล้วก็ยิ้มเยาะตั้งท่าจะไล่แขก แต่ฉู่หลินหลางล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งจากอกเสื้อยื่นไปตรงหน้านางอย่างใจเย็น

“นี่คือรายการบัญชีที่มีคนไร้นามผู้หนึ่งส่งมาถึงโต๊ะหนังสือของสามีข้า ข้าเห็นเข้าจึงลอบหยิบมาแผ่นหนึ่งให้ท่านดู บนนี้เป็นตราประจำตำแหน่งของน้องชายท่านกระมัง”

แม่นางหลินมิใช่ไม่ล่วงรู้พฤติกรรมของน้องชายบัดซบผู้นั้นของตน เพียงแค่เห็นตราประจำตำแหน่งโดดเด่นสะดุดตารวมถึงวันเวลาของปีที่แล้วบนกระดาษแผ่นนี้ ใจนางก็กระตุกอย่างแรง ครั้นจะเพ่งมองให้ละเอียดอีกครา ฉู่หลินหลางก็เก็บกลับไปสอดไว้ในแขนเสื้อด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

จากนั้นฉู่หลินหลางก็พูดอย่างทอดถอนใจ “สิ่งนี้คงมอบให้ท่านตอนนี้ไม่ได้ ข้าลอบหยิบมา ต้องเอากลับไปคืนเจ้าค่ะ…ท่านก็ทราบนิสัยใจคอของสามีข้าผู้นั้น ปกติพวกขุนนางใหม่เข้ารับตำแหน่งย่อมต้องแสดงฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์ จึงอยากสร้างผลงานให้สหายขุนนางได้เห็น พอเขาสืบสาวไปถึงตัวน้องชายท่าน เป็นธรรมดาที่จะบอกให้ใต้เท้าจางรับรู้ เผอิญใต้เท้าจางไม่รู้เรื่องสักนิด นึกว่าเขาสร้างเรื่องขึ้นมา มีเจตนาจะปรักปรำผู้อื่น ทั้งคู่จึงขัดแย้งกันด้วยเหตุนี้ หารู้ไม่ว่าในใจสามีข้าเคารพนับถือใต้เท้าจาง พอเห็นน้องชายท่านถูกคนปิดหูปิดตาจนเดือดร้อนไปด้วย เขาถึงได้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หลายวันก่อนเขาดื่มสุราแล้วควบคุมตนเองไม่อยู่เพราะเหตุผลนี้เองเจ้าค่ะ”

แม่นางหลินทบทวนความทรงจำในสมองอย่างรวดเร็ว ปีก่อนนางเคยได้ยินน้องชายบอกว่าทำสมุดบัญชีหายหลายเล่ม แต่ดูเหมือนว่าเกิดไฟไหม้จึงถูกเผาไป…หรือว่าระหว่างนั้นเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้น ถ้าคำกล่าวของฉู่หลินหลางเป็นความจริง เช่นนั้นโจวสุยอันผู้นั้น…ก็กุมความลับของน้องชายข้าไว้ในมือแล้ว

เรื่องลักเล็กขโมยน้อยพรรค์นี้ หากถูกเปิดโปงออกมาในเวลาอื่น อันที่จริงไม่นับว่ามีอะไร ถึงอย่างไรก็มีวิธีคลี่คลายได้ อย่างที่ฉู่หลินหลางพูด โยนความผิดทั้งหมดให้ผู้ใต้บังคับบัญชาก็สิ้นเรื่อง แต่บังเอิญว่าตอนนี้มีผู้แทนพระองค์จากเบื้องบนมาตรวจราชการ หากถูกเปิดโปงในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ต้องฉาวโฉ่ไปทั่วเป็นแน่!

แม่นางหลินเห็นฉู่หลินหลางมีสีหน้าซื่อๆ ดูจริงใจ ไม่แน่ว่านางอาจลอบหยิบจดหมายลับมาประจบเอาใจข้าลับหลังโจวสุยอันสามีนางก็เป็นได้…

ครั้งนี้ฮ่องเต้มุ่งหมายจะกวาดล้างการทุจริตอย่างแน่วแน่ ผู้แทนพระองค์ซึ่งอยู่ที่เมืองติดกันผู้นั้นก็ลงดาบไม่เลือกหน้าแล้ว

ถ้าเป็นเช่นนี้จริงๆ จะล่วงเกินคนสกุลโจวมิได้ หากพวกเขากลายเป็นสุนัขบ้าเลือดกัดคนย่อมบอบช้ำทั้งสองฝ่าย

พอแม่นางหลินคิดคำนึงเช่นนี้ สีหน้าเย็นชาราวกับฉาบด้วยหิมะเดือนสิบสองก็อ่อนละมุนลง นางจับมือของฉู่หลินหลางพลางพูด

“น้องสาว จะให้พี่สาวคนนี้พูดอย่างไรดี เฮ้อ…สามีข้าผู้นั้นก็นิสัยย่ำแย่นัก! พวกเจ้าสองสามีภรรยาต้องทนคับข้องหมองใจแล้ว แต่ว่ารายการบัญชีพวกนี้…จะมีคนประสงค์ร้ายปลอมแปลงขึ้นมาหรือไม่…”

ฉู่หลินหลางกุมมือนางพลางตอบด้วยสีหน้าจริงใจ “ทนคับข้องหมองใจอะไรกันเจ้าคะ พวกบุรุษมีจิตใจรักบ้านเมืองรักแผ่นดิน ส่วนสตรีอย่างพวกเราเพียงมุ่งหวังให้คนบ้านเดียวกันอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง ท่านกับข้าในฐานะสตรีในเรือนขุนนางควรเป็นคนกลางช่วยประนีประนอม จะราดน้ำมันลงบนกองเพลิงไม่ได้เป็นอันขาด! ในเมื่อท่านบอกว่ารายการบัญชีนี้เป็นของปลอม ได้! ข้าจะหาทางทำให้มันกลายเป็นของปลอมให้ได้! ขอแค่แม่นางหลินอย่าเพิ่งให้ใต้เท้าจางบอกใครต่อใครไปทั่ว ขอเวลาให้ข้าคิดหาวิธีดูก่อน…”

แม่นางหลินมีสีหน้าตกตะลึงอยู่บ้าง เห็นชัดว่านางคิดไม่ถึงว่าฉู่หลินหลางจะเป็นคนพูดง่าย อีกทั้งกล้าตัดสินใจเพียงนี้! ไม่รู้ว่าเพราะประทับใจในความใจกล้าแต่เบาปัญญาของอีกฝ่ายหรือไม่ เป็นเหตุให้แม่นางหลินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ผ่านไปครู่หนึ่งตอนฉู่หลินหลางลงจากรถม้า แม่นางหลินก็ตามลงไปส่งด้วยใบหน้าแต้มรอยยิ้มอย่างอาลัยอาวรณ์ ทั้งยังจับจูงมือนางด้วยท่าทางรักใคร่กลมเกลียวเช่นพี่น้องที่ผูกพันกันลึกซึ้ง

ฉู่หลินหลางพูดอย่างตรงไปตรงมา “ล้วนเป็นพี่น้องครอบครัวเดียวกัน พี่สาวไม่ต้องเกรงใจ แค่ว่าทางใต้เท้าจางนั้นขอให้พี่สาวช่วยพูดประนีประนอมแทนด้วย ถึงอย่างไรก็เป็นสหายขุนนางเมืองเดียวกันทั้งนั้น มีสิ่งใดขาดตกบกพร่องไป หวังว่าใต้เท้าจางกับพี่สาวจะอภัยให้ด้วยนะเจ้าคะ”

แม่นางหลินช่วยจับชุดคลุมของนางให้เข้าที่พลางเอ่ยตอบ “พี่น้องบ้านเดียวกัน ปิดประตูทะเลาะกันเป็นเรื่องที่มีอยู่บ่อยครั้ง จะพูดออกไปให้คนนอกเห็นเป็นเรื่องขบขันไม่ได้”

หลังสตรีต่างสกุลสองนางพูดจาวิสาสะนับพี่นับน้องกันยกหนึ่ง พอฉู่หลินหลางมองส่งรถม้าของแม่นางหลินเคลื่อนตัวจากไปแล้วถึงได้เลิกปั้นหน้ายิ้ม เดินย้อนกลับไปยังรถม้าของตนเอง

ซย่าเหอแจ่มแจ้งดีว่านายหญิงของตนทำอะไรอยู่ รอจนกระทั่งรถม้าแล่นไปได้ชั่วครู่ นางก็เอ่ยเตือนอย่างหวาดผวาไม่หาย

“ฮูหยินใหญ่…ปลอมแปลงตราประทับของขุนนางเช่นนี้มิใช่โทษสถานเบานะเจ้าคะ…”

กระดาษที่นายหญิงให้แม่นางหลินดูแผ่นนั้นมิใช่จดหมายลับบนโต๊ะหนังสือของนายท่านโจว ส่วนตราประทับบนนั้นก็เป็นตราประทับปลอมที่นางจ้างช่างฝีมือต่างเมืองแกะสลักจากหัวไช้เท้าตามคำสั่งนายหญิง…

ฉู่หลินหลางจามคราหนึ่ง สูดจมูกแล้วแค่นเสียงพูด “ข้าไม่ได้เอามันไปฟ้องร้องให้ร้ายใครสักหน่อย จะมีความผิดอะไร อีกทั้งต้องมีคนฟ้องร้อง แล้วใครจะฟ้องร้องกัน เป็นจางเสี่ยนหรือว่าแม่นางหลินเล่า” นางหยุดเว้นจังหวะก่อนพูดต่อ “เจ้าก็ได้ยินมิใช่หรือว่าตอนนั้นเกิดไฟไหม้ที่ห้องคลังของเมืองแล้วสมุดบัญชีหายไปหลายเล่ม น้องชายของแม่นางหลินเหมือนถูกไฟลนบั้นท้าย ตามสืบอยู่หนึ่งเดือนเต็มจนแน่ใจว่าสมุดบัญชีสูญหายไปในกองเพลิงถึงได้โล่งใจ ถึงแม้รายการบัญชีแผ่นนี้ของข้าจะปลอมแปลงขึ้นมา แต่กลับเป็นจุดอ่อนของพวกสกุลหลินอยู่แล้ว เจ้าว่าคนสกุลจางจะกล้าประจันหน้ากับสามีข้าตรงๆ เพื่อยืนยันว่ารายการบัญชีแผ่นนี้เป็นของจริงของปลอมหรือไม่”