ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 91-92

แม่นมซุนมองสองคนที่กอดกันร้องไห้ ในใจรู้สึกเศร้าโศก นางหันหลังไปร้องไห้เงียบๆ

ทั้งสามคนร้องไห้อยู่พักหนึ่งจึงหยุดน้ำตาได้

แม่นมซุนพูดอย่างลังเลว่า “แล้ววันหน้า…เหนียงเหนียง วันหน้าจะทำอย่างไร เหนียงเหนียงทรงมีความคิดใดหรือไม่เพคะ”

แม้ว่าก่อนหน้านี้นางลังเลมาโดยตลอดว่าจะบอกเสิ่นหุยหรือไม่ แต่ตอนนี้ในเมื่อเสิ่นหุยรู้แล้ว แม่นมซุนก็อดไม่ได้ที่จะขอความเห็นจากนาง

ความลับนี้แม่นมซุนฝืนเก็บซ่อนมาสี่ปีแล้ว นางเหนื่อยเหลือเกิน

นางอยากให้เสิ่นหุยก้าวเข้ามามอบพลังให้พวกนาง

ฉีอวี้เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นหุยอย่างน่าสงสารเช่นกัน ราวกับนักโทษตัวน้อยที่รอการพิพากษา

เสิ่นหุยใช้นิ้วมือเรียวงามค่อยๆ รวบผมที่ยุ่งเหยิงของฉีอวี้พลางมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มแล้วชมเชยว่า “ก่อนหน้านี้เก็บความลับได้ดีมาก วันหน้าสามารถเก็บความลับนี้ต่อไปได้ พอไปถึงตำหนักตากอากาศแล้ว อวี้เอ๋อร์ก็ย้ายมาอยู่ข้างกายข้า ข้าจะช่วยเจ้าเก็บความลับนี้ด้วย”

ดวงตาของฉีอวี้เปล่งประกาย นางจับประเด็นสำคัญได้แล้ว เมื่อไปถึงตำหนักตากอากาศเชียงชิง นางสามารถไปอยู่กับเสด็จน้าของนางได้แล้ว!

“แล้วจะปิดบังไปจนถึงเมื่อใด” แม่นมซุนถอนหายใจ “ในราชวงศ์ตอนนี้ไม่มีองค์ชายพระองค์อื่นแล้ว…”

เสิ่นหุยพูดจาแปลกๆ ว่า “จะไม่มีองค์ชายถือกำเนิดอีกแล้ว”

ฉีอวี้เงยใบหน้าเล็กขึ้นมองเสิ่นหุยด้วยความสงสัย นางไม่เข้าใจว่าคำพูดของเสด็จน้าหมายความว่าอย่างไร จะไม่มีองค์ชายถือกำเนิดอีกแล้วหรือ แล้วจะทำอย่างไร นางไม่สามารถเป็นรัชทายาทได้! แม่นมซุนเคยพูดว่าหากเป็นรัชทายาทหรือฮ่องเต้ เรื่องที่นางปลอมเป็นเด็กชายก็ไม่สามารถปิดบังได้อีกแล้ว!

เสิ่นหุยมองดวงตาของฉีอวี้ รู้สึกว่าดวงตาของอีกฝ่ายน่ามองอย่างยิ่ง เหมือนดวงตาพี่สาวคนรองในความทรงจำของนางทุกประการ

เสิ่นหุยโน้มกายลงไปจุมพิตดวงตาของฉีอวี้อย่างอ่อนโยนราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติล้ำค่า

เมื่อท้องฟ้ามืดลง เสิ่นหุยจึงจากมา ตอนที่นางเหยียบบนไม้กระดานก็มองไปยังริมฝั่งอย่างเป็นไปเอง จากนั้นก็เห็นเผยไหวกวงพอดี

ข้างกายเผยไหวกวงยังมีบุรุษอีกหลายคน เผยไหวกวงยืนหันข้างอยู่ริมแม่น้ำ จ้องมองโคมไฟที่แกว่งไกวเบาๆ ไปตามสายลมอย่างใช้ความคิด

ท้องฟ้ามืดเกินไป เสิ่นหุยมองเห็นไม่ชัดว่าคนที่ยืนพูดคุยข้างกายเผยไหวกวงเหล่านั้นเป็นใคร นางจึงเก็บสายตากลับมาแล้วเดินไปอย่างเงียบๆ

ความเกลียดแค้นทำให้นางเริ่มวางแผนว่าจะสังหารฮ่องเต้อย่างไร แต่สติบอกนางว่านางจะกระทำการใดโดยอาศัยเพียงความเกลียดแค้นไม่ได้ นางต้องพิจารณาเรื่องอื่นให้มากยิ่งขึ้น

หลังจากฮ่องเต้สวรรคตแล้วจะทำอย่างไร ราชวงศ์ที่เน่าเฟะไปถึงรากนี้จะเริ่มต้นจัดการปกครองอย่างไร นางกำลังไตร่ตรองว่าตนเองมีความสามารถในการช่วยบริหารราชการแผ่นดินหรือไม่

นางจะกลายเป็นหุ่นเชิดตัวต่อไปในมือของเผยไหวกวงหรือไม่

“เหนียงเหนียง องค์หญิงเฉิงอู๋รออยู่นานมากแล้วเพคะ” ถวนหยวนเดินเข้ามาใกล้ นางคิดว่าเสิ่นหุยลืมไปแล้ว จึงเอ่ยเตือน

เสิ่นหุยไม่ได้ลืมองค์หญิงเฉิงอู๋ แต่ตั้งใจให้เด็กหญิงรออยู่ที่นี่หนึ่งวัน

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนเมษายน 2569)