ทดลองอ่าน กุนซือหญิงพลิกชะตาแคว้น บทที่ 115-116

วันนั้นตอนค่ำเมื่อเจียงซิ่วรุ่นหอบภาพแผนที่อีกกองหนึ่งกลับจวนรัชทายาท ก็เป็นเวลาค่อนข้างดึกมากแล้ว เดิมนึกว่ารัชทายาทคงเข้านอนไปนานแล้ว กลับได้ยินไป๋เฉี่ยนบอกว่ารัชทายาทยังไม่ได้กลับจวน ได้ยินว่าเร่งรุดไปที่งานเลี้ยงบ้านสกุลหยางแล้ว และว่ากันว่างานเลี้ยงจะจัดตลอดคืนยันรุ่งสาง เห็นทีคืนนี้รัชทายาทคงไม่ได้กลับจวนแล้ว

หลังจากฟังจบเจียงซิ่วรุ่นก็สั่งไป๋เฉี่ยนเตรียมน้ำอุ่นใส่เกลือไม้ไผ่* ในอ่างไม้ใบใหญ่ให้ นางแช่เท้าจนถึงน่อง เลือดลมไหลเวียนทะลุปรุโปร่ง ช่างสบายตัวเป็นที่สุดจริงๆ

ในเมื่อรัชทายาทไม่กลับมา นางก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นศึกษาค้นคว้าภาพร่างอย่างขยันขันแข็งเพื่อหลบเลี่ยงจากหน้าที่เข้านอนเป็นเพื่อนเขาแล้ว จึงให้ไป๋เฉี่ยนไปหยิบบันทึกการท่องเที่ยวที่เขียนเล่าเกินจริงเล่มหนึ่งมาอ่านอย่างสนุกสนานเพลิดเพลิน

เถาหวาที่ปรนนิบัติดูแล ‘เจียงซิ่วเหยา’ กลับให้คนมาส่งจดหมายอยู่หลายครั้ง บอกว่าทางด้านเฉาซีกับเถียนอิ๋งนั้นล้วนส่งคนมาถ่ายทอดข้อความให้เจียงซิ่วเหยา บอกว่าพรุ่งนี้จะดื่มชาร่วมกันในสวนดอกไม้ ขอเชิญเจียงซิ่วเหยามาดื่มด้วยกัน

เจียงซิ่วรุ่นโบกมือ สั่งให้เถาหวาไล่คนพวกนั้นกลับไป บอกว่าเจียงซิ่วเหยาร่างกายอ่อนแอล้มป่วย มีเหงื่อเย็นออกอีกแล้ว เจอลมไม่ได้ ไม่อาจไปดื่มชาได้หรอก

แท้ที่จริงเจียงซิ่วรุ่นรู้กระจ่างแจ้งดี ดื่มชาก็เป็นแค่เรื่องปลอมๆ ดื่มน้ำส้ม** อย่างบ้าคลั่งด้วยกันต่างหากจึงจะเป็นเรื่องจริง น่าจะเป็นเพราะเรื่องสตรีสกุลหยางจวนแต่งเข้าจวนรัชทายาททำให้ชายารองทั้งสองคนนั้นรู้สึกได้ถึงการคุกคามจนในใจหวาดกลัว ด้วยเหตุนี้จึงต้องการรวมตัวกันเพื่อปรึกษาแผนการรับมือสินะ

เจียงซิ่วรุ่นไม่อยากเข้าร่วมกับเรื่องพรรค์นี้ จึงแสร้งทำทีเป็นป่วย

หลังจากแช่ขาแล้วต่อด้วยอาบน้ำจนเสร็จ ไป๋เฉี่ยนก็ยื่นขี้ผึ้งไขห่านผสมไข่มุกให้นางทาหน้า หลังจากทำให้ผิวหน้าชุ่มชื้นแล้ว เจียงซิ่วรุ่นก็ล้มตัวลงนอนหลับอย่างสบาย

ว่ากันตามจริง หลังจากถูกคนโอบกอดให้หลับไปอย่างสงบจนเคยชินแล้ว จู่ๆ ต้องมานอนเพียงคนเดียว ย่อมหลับไม่ค่อยสนิทเท่าใดนักจริงๆ

ทว่าเมื่อคืนนางก็นอนหลับไม่ค่อยสนิทสักเท่าใด วันนี้ก็ต้องตื่นขึ้นมาแต่เช้ามืด จึงเหนื่อยล้ามากอยู่แล้ว เมื่อครู่หลังจากแช่ขาผ่อนคลายเลือดลมแล้ว ความง่วงงุนก็เข้าจู่โจม ต่อให้นอนเพียงคนเดียวก็หลับอย่างสนิท

คนเราหลังจากไม่คิดฟุ้งซ่านอีกต่อไปก็จะไม่ฝันแม้แต่เรื่องเดียว หลับสนิทตลอดจนถึงรุ่งเช้า

เช้าวันรุ่งขึ้นไป๋เฉี่ยนเก็บสัมภาระให้เจียงซิ่วรุ่นเป็นการใหญ่…แผนการใหญ่ที่สุดของการขุดคลองส่งน้ำก็คืออ่างเก็บน้ำที่ฮั่นหยาง เรื่องจุกจิกเล็กน้อยมากมายในนั้นจำเป็นต้องให้นางที่เป็นหัวหน้ากองการเกษตรผู้นี้ไปดูแลที่หน้างานด้วยตนเอง ถึงแม้ฮั่นหยางจะอยู่ห่างจากเมืองลั่วอันไม่ไกล แต่ก็ต้องใช้เวลาเดินทางหลายวันเช่นกัน

เจียงซิ่วรุ่นอธิบายกับบรรดาเจ้าหน้าที่ของกองการเกษตรเรียบร้อยแล้วว่านางจะพักอยู่ที่นั่นประมาณหนึ่งเดือน รอจนระยะเวลาการก่อสร้างเกือบจะจบลงแล้ว ถึงค่อยกลับเมืองลั่วอัน

หนึ่งเดือนก็น่าจะพอแล้ว ทั้งสามารถควบคุมคนงานให้ขุดทะเลสาบใหญ่มหึมาเพื่อกักเก็บน้ำออกมาได้ และระยะเวลาก็มากพอที่รัชทายาทจะแต่งงานรับชายาคนใหม่เข้ามาแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรนางก็มีชื่อเสียงว่าเป็นชายาคนโปรดของรัชทายาท ปักหลักอยู่ในจวนรัชทายาทเช่นนั้นรังแต่จะทำให้รัชทายาทค่อนข้างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถึงอย่างไรเมื่อหลายวันก่อนยังเมตตาโปรดปรานเป็นอย่างยิ่ง พอคนใหม่เข้าบ้านมาเขาก็หมางเมินคนเก่า นั่นจะสร้างความสงสัยว่ารัชทายาทใจดำไม่มีความยุติธรรมได้

แต่หากนางยกความป่วยไข้มาอ้างเพื่อหลบเลี่ยงผู้คน ส่วนตัวจริงก็ออกจากเมืองลั่วอันไปล่ะก็ ยอมแก้ความกระอักกระอ่วนของรัชทายาทได้ ทำให้เขาไม่ตะขิดตะขวงใจและสามารถโปรดปรานคนใหม่ที่รับเข้าจวนมาได้โดยไม่ต้องวิตกกังวลแน่นอน

การเข้าอกเข้าใจผู้อื่นเช่นนี้ เจียงซิ่วรุ่นย่อมนึกว่าที่ทำไปนั้นละเอียดถี่ถ้วนจนน้ำไม่อาจกระเซ็นออกไปได้แม้แต่หยดเดียวแล้ว

ไม่ว่าอย่างไรการรายงานตัวเมื่อตัวประกันออกนอกเรือน นางก็ได้แจ้งแก่กรมพิธีการตั้งแต่เมื่อวานนี้เรียบร้อยแล้ว

วันรุ่งขึ้นเจียงซิ่วรุ่นก็พาสาวใช้ตามไปสมทบกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ของกองการเกษตรที่ล่วงหน้าไปก่อน จากนั้นทั้งขบวนก็เตรียมมุ่งหน้าออกจากเมืองหลวง

เพียงแต่องครักษ์ที่รัชทายาทส่งมากลับเพิ่งรู้ว่าเจียงซิ่วรุ่นมีแผนจะออกจากเมือง ในใจลังเลสงสัย จึงถามเจียงซิ่วรุ่นว่าอยู่ๆ ก็ออกจากเมืองเช่นนี้ รัชทายาททราบเรื่องหรือไม่

เจียงซิ่วรุ่นตอบอย่างอ้อมค้อมว่า “ออกจากเมืองคราวนี้ด้วยเป็นงานทางการ ไม่ได้ไปท่องเที่ยวแม้แต่น้อย เป็นเรื่องที่จำเป็นต้องไป เมื่อวานรัชทายาทไม่ได้กลับจวนมาทั้งคืน จึงไม่ทันได้บอก แต่ว่าข้าได้รายงานกับกรมพิธีการแล้วเรียบร้อย ถูกต้องตามกฎหมายแน่นอน หากเจ้าไม่วางใจ สามารถกลับไปที่จวนรัชทายาท แล้วรอจนรัชทายาทกลับมา ค่อยทูลกับรัชทายาทสักคำก็ได้”

องครักษ์ผู้นั้นถึงแม้จะได้รับคำสั่งให้มาเฝ้าจับตาดูเจียงซิ่วรุ่น แต่ก็เหมือนดังที่เจียงซิ่วรุ่นกล่าว นางไปครั้งนี้เป็นงานทางการ ไม่สะดวกที่จะขัดขวางจริงๆ ดังนั้นจึงได้แต่สั่งให้ผู้อื่นติดตามเจียงซิ่วรุ่นเดินทางล่วงหน้าไปก่อน ส่วนเขาจะกลับไปรายงานให้รัชทายาททราบเรื่องแล้วค่อยไล่ตามไป