ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 58.1-58.2

ความรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนหลังถูกบุรุษฉกรรจ์แปลกหน้ากลุ่มหนึ่งสะกดรอยตามแล้วเอาตัวรอดจากอันตรายมาได้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อย ดูเหมือนนางจะมีคนให้ออดอ้อนร้องไห้ระบายความรู้สึกได้ นางสามารถเป็นคนอ่อนแอได้แล้ว…

ฉู่หลินหลางมองเขาแล้วขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ นางข่มใจแล้วข่มใจอีก แต่สุดท้ายก็เบ้ปากโผเข้าไปซบอกกว้างแข็งแรงของซือถูเซิ่งแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดัง

ซือถูเซิ่งทนเห็นสตรีนางนี้ร้องไห้ไม่ได้มากที่สุด สมัยวัยเยาว์นางซึ่งเป็นเพื่อนบ้านตัวน้อยเคยร้องไห้ทั้งคืนจนทำให้เขานอนหลับไม่เป็นสุข หัวใจใต้แผ่นอกเจ็บแปลบไปตามจังหวะเสียงสะอึกสะอื้นของแม่นางน้อย…

บัดนี้คล้ายว่ามันยังเป็นจุดอ่อนของเขาไม่เปลี่ยนไปจากเดิม ซือถูเซิ่งได้แต่ขมวดคิ้วสะกดกลั้นความปวดใจพลางสวมกอดนางไว้แน่นแล้วโยกไปมาเบาๆ คล้ายปลอบประโลมทารกน้อย

“ไม่เป็นไรแล้ว บอกมา เรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่ แล้วใครที่รังแกเจ้า”

ฉู่หลินหลางไม่สนใจอะไรแล้ว นานๆ ทีจะได้แสดงความอ่อนแอของสตรีออกมาอย่างเต็มที่สักครา หากไม่ร้องไห้ให้สาแก่ใจคงพูดไม่ออก

จนกระทั่งท้ายที่สุดเขาก็ช้อนร่างนางขึ้นมาอุ้มในอ้อมแขน จุมพิตไปตามหน้าผากและมุมปากนาง นางถึงค่อยๆ บรรเทาความรู้สึกคับแค้นใจลงได้ จากนั้นก็เล่าเรื่องที่มีคนสะกดรอยตามนางในวันนี้อย่างละเอียด

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทีละน้อย ท่าทางแลดูเคร่งเครียดอย่างยิ่ง เขากระชับวงแขนที่กอดนางไว้แน่นขึ้นทุกที

ฉู่หลินหลางรู้สึกว่าตนเองทำให้ซือถูเซิ่งตกใจแล้ว นางรีบพูดเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ “น่าจะเป็นพวกโจรเร่ร่อนเห็นสตรีอยู่เพียงลำพังจึงคิดจะลักพาตัวกระมัง”

แต่เขาส่ายหน้าแล้วกล่าวอย่างมั่นใจ “พวกเขารู้ว่าเจ้าเป็นใคร แล้วก็รู้ว่าเจ้าจะไปที่ใด ดังนั้นรถม้าคันนั้นถึงได้อ้อมไปดักรออยู่ที่ปากตรอกล่วงหน้ารอเจ้ามาติดกับเอง!”

พอได้ฟังเขาใคร่ครวญเช่นนี้แล้ว ฉู่หลินหลางก็ใจหาย จริงด้วย ไม่ทันได้คิดถึงจุดนี้สักนิด!

แต่ถ้ารู้ทั้งรู้ว่านางคือผู้ดูแลของจวนรองเสนาบดี เช่นนั้นพวกเขาคิดจะลักพาตัวนางเพื่ออะไรกันแน่

ซือถูเซิ่งมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว ถึงอย่างไรในเมืองหลวงแห่งนี้คนที่กล้าก่อเรื่องชั่วช้ายามกลางวันแสกๆ ก็มีอยู่ไม่กี่คน

เขากอดฉู่หลินหลางไว้เงียบๆ แล้วกล่าวโทษตนเอง “เป็นความผิดของข้าเอง ตอนนั้นข้าควรสะสางเรื่องบ่าวไพร่ทั้งนอกและในจวนตามที่เจ้าบอก…ช่วงนี้เห็นทีว่าต้องให้เจ้าฝืนใจแล้ว นอกจากจวนกับสำนักศึกษาสตรี เจ้าอย่าเพิ่งออกไปที่ใดชั่วคราวเลย”

พอเห็นเขาไม่อยากบอกอย่างละเอียด นางก็ไม่ถามอย่างรู้ความ